Il comportamento predatorio nel cane (Canis familiaris) adopteren
Onbekend · Volwassen · 7 jaren
Op vrijdag 22 maart 2019 reddeiden we een hertje dat was aangevallen door een hond en rapporteerden het op onze sociale media (zoals we altijd doen in deze gevallen), vragend aan mensen die, zoals wij, met honden leven, om tijdens wandelingen in gebieden waar ook wilde dieren wonen, beter alert te zijn. Het is beter om de hond in deze gebieden aan een leiband te houden dan een dier te laten sterven... of? Nee. De sociale media beslisten dat de nieuwsbrief "gevalscijfer" was; het was geen hond die het hertje had aangevallen; het was een jachthond die het "zeer sterk" had aangemoedigd; het was een diefbokker; wij hadden het verhaal uitgevonden om donaties te stimuleren; onze hond doet zulke dingen niet (en zo?); onze hond "speelt alleen" met wilde dieren, jacht erop, maar vermoordt ze niet. En nog veel andere onzin, allemaal bedoeld om het wandelen zonder leiband te rechtvaardigen, ongeacht de context en de voorbereiding die men heeft bij het omgaan met onverwachte situaties. Tijdens dit alles, helaas, stierf het hertje, dat ook zwanger was van twee kalfjes. Bij verschillende commentaarthreads op de post identificeerden we enkele die we beslisten verder te onderzoeken. De eerste betreft het jachtinstinct / jachtmotivatie bij de huishond. Heeft het dierenasiel Miletta het verzonnen? Is het aanwezig alleen in bepaalde rassen? Is een hond met jachtinstinct geen balanshond? Wij vroegen uitleg aan Dr. Emmanuela Diana, ethologe en zooantropoloog.[vc_row css_animation=”fadeIn” css=””][vc_column][vc_row_inner][vc_column_inner][vc_custom_heading text=”Het gedrag van de hond (Canis familiaris)”][vc_column_text] [/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][vc_row_inner][vc_column_inner width=”1/2″][vc_column_text] Het jachtgedrag is een instinctief gedrag dat deel uitmaakt van de ethogram van de hond, of de lijst met normale gedragingen die het soort kenmerken. Net als elk instinctief gedrag, kan men bij het jachtgedrag een gereduceerde reactie van de hond waarnemen in relatie tot dezelfde stimulus, omdat de reactie van het dier varieert afhankelijk van de omgeving en de fysiologische toestand van het dier. Instinctief gedrag is een vorm van aanpassing en komt overeen met de kenmerkende gedragingen van een soort. Het heeft twee hoofdcomponenten: Appetitief of zoekgedrag: een component dat varieert per individu. Eindactie: een niet-variabele component, genetisch geprogrammeerd. De huishond (Canis familiaris) is afkomstig van de wolf (Canis lupus) en beiden zijn predators. Ze vinden hun prooien direct en aangezien ze de meeste tijd in deze activiteit doorbrengen, tonen ze de "gedragspatronen" gerelateerd aan het onderzoekssysteem vaker dan alle andere systemen (Scott en Fuller, 1975). De huishond gebruikt nog steeds technieken om niet opgemerkt te worden door zijn prooi, bijvoorbeeld, op leewind blijven en op lijk rollen om zijn geur te maskeren, trappen om territorium te markeren met de geur van interdigitale klieren, markeren met urine of uitwerpselen op stenen (Boitani, 2000). Wolven zijn algemene jagers die verschillende soorten prooien jagen en zich voeden met elke beschikbare bron van voeding (Scott en Fuller, 1975): de maaltijd van de wolf bestaat uit vlees, maar ook een hoeveelheid planten zoals kruiden, vruchten en insecten. (Mech, 1970). Voordat een jacht begint, betreffen jachthonden een vorm van sociaal gedrag dat vergelijkbaar is met dat van wolven. Murie (1944) beschreef het wolfritueel als volgt: "een aanzienlijke ceremonie vaak voorafgaat aan het begin van de jacht: meestal is er algemeen deelname en veel staartwapperen." Voor jachthonden beschreven Estes en Goddard (1967) een vergelijkbaar gedrag: "spelen en jagen raken geleidelijk wilder en bereiken een climax waarin de honden rondom elkaar cirkelen en gelijktijdig roepen". Na deze groepsrituelen gaan de leden op zoek naar de prooi. De hond toont verschillende vormen van predatorelle agressie afhankelijk van het type prooi dat hij jaagt. Voor kleine prooien is de reeks aanzienlijk consistent van één dier naar het andere: de hond springt met beide voeten samen, verticaal, oren rechtop, haren op de rug opgestoken, en valt met de voorpoten op de prooi. De sprong wordt meerdere keren herhaald tot de prooi geïmobiliseerd is. Het wordt dan gegrepen met de kaken en krachtig geschud, wat een nekbreuk veroorzaakt (Pageat, 1999). Voor grote prooien is groepsjacht waargenomen, waarvan de loop afhangt van de hiërarchische organisatie. De prooi wordt na een zoekfase geïdentificeerd, wat haar vlucht bepaalt. Deze vlucht is het factor dat de daaropvolgende jachtgedrag in de hond activeert. Een prooi die bewegingsloos blijft heeft alle kansen om genegeerd te worden. Na de zoekfase komt een lopen dat bedoeld is om de prooi te dwingen om te stoppen en zich tegen de achtervolgers te keren. Wanneer dit doel bereikt is, beet de hond de prooi, vooral op de achterdelen, en doodt het met verspreide beetjes.
Origineel lezen (it)
Venerdì 22 marzo 2019 abbiamo soccorso una capriola predata da un cane e ne abbiamo dato notizia sui nostri social (come facciamo sempre in questi casi) chiedendo più attenzione alle persone che, come noi, convivono con i cani, durante le passeggiate in aree abitate anche animali selvatici. Meglio una passeggiata al guinzaglio, in queste aree, piuttosto che un animale morto… no? No. I social hanno stabilito che la notizia era “fake”; non era stato un cane a predare la capriola; era un cane di un cacciatore, che lo aveva incitato “fortissimo”; era stato un bracconiere; ci eravamo inventati la notizia per stimolare donazioni; il proprio cane quelle cose lì non le fa (e quindi?); il proprio cane “gioca solamente” con i selvatici rincorrendoli, non li uccide mica. E tante altre bizzarrie, tutte volte a giustificare le passeggiate con i cani senza guinzaglio, indipendentemente dal contesto e dalla preparazione che si ha nella gestione di imprevisti e situazioni di emergenza. Nel frattempo purtroppo la capriola, che era anche incinta di due cuccioli, è morta. Tra i vari filoni di commenti ai post, ne abbiamo individuati alcuni che abbiamo deciso di approfondire. Il primo riguarda l'istinto predatorio / motivazione predatoria nel cane domestico. Se l'è inventato Rifugio Miletta? È presente solo in alcune razze? Un cane con istinto predatorio non è un cane equilibrato? Abbiamo chiesto spiegazioni alla Dottoressa Emmanuela Diana, consulente Etologa e Zooantropologa. Il comportamento predatorio è un comportamento istintivo che fa parte dell'etogramma del cane domestico, ovvero del catalogo dei comportamenti normali che caratterizzano la specie. Come tutti i comportamenti istintivi, nell'azione predatoria si può osservare una risposta diversificata del cane in rapporto ad uno stesso stimolo, in quanto la soglia di reazione dell'animale varia in rapporto alle condizioni ambientali e allo stato fisiologico del soggetto. I comportamenti istintivi sono una forma di adattamento e corrispondono ai comportamenti caratteristici di una specie. Essi presentano due componenti principali: Comportamento appetitivo o di ricerca: componente variabile da un soggetto all'altro Azione finale: componente non variabile e geneticamente programmata Il cane domestico (Canis familiaris) trae le sue origini dal lupo (Canis lupus) ed entrambi sono animali predatori. Essi trovano le loro prede cercandole direttamente e, dato che spendono la maggior parte del tempo in questa attività, essi mostrano i “pattern” comportamentali relativi al sistema investigativo più frequentemente di tutti gli altri sistemi (Scott e Fuller, 1975). Il cane domestico utilizza ancora oggi le tecniche per non farsi notare dalle prede, ad esempio tenersi sopravvento e rotolarsi su carogne per dissimulare il proprio odore, scalciare per marcare il territorio con l’odore delle ghiandole interdigitali, marcare con l’urina o lasciare escrementi su sassi (Boitani, 2000). I lupi sono cacciatori non specializzati che cacciano diverse tipologie di prede e si cibano di qualunque fonte di nutrimento disponibile (Scott e Fuller, 1975): la dieta del lupo è costituita da carne, ma anche da una quantità di vegetali quali erbe, frutti e da insetti. (Mech, 1970). Prima di cominciare una battuta di caccia, i cani da caccia ingaggiano come i lupi un tipo di comportamento sociale molto simile. Murie (1944) ha descritto il rituale dei lupi come segue: “una considerevole cerimonia spesso precede la partenza per la caccia: in genere c'è una generale compartecipazione e molto scodinzolamento”. Per i cani da caccia, Estes e Goddard (1967) hanno descritto un comportamento simile: “gioco e caccia tendono a diventare progressivamente più selvaggi e ad attraversare un climax in cui i cani girano in tondo insieme e lanciano richiami all'unisono”. Dopo queste cerimonie di gruppo i membri escono alla ricerca della preda. Il cane presenta diversi tipi di aggressività predatoria a seconda del tipo di preda che caccia . Per le prede di piccola taglia, la sequenza è considerevolmente costante da un soggetto all'altro: il cane salta a piedi uniti, verticalmente, orecchie dritte, pelo della regione dorso lombare eretto, e ricade con i due arti anteriori sulla preda. Il salto si ripete più volte, fino a quando la preda viene immobilizzata. Essa viene poi afferrata con le mascelle e scossa vigorosamente, provocandone la frattura del collo (Pageat, 1999). Per le prede di grandi dimensioni, si osserva una caccia in gruppo, il cui svolgimento dipende dall'organizzazione gerarchica. La preda è identificata dopo una fase di ricerca, che determina la fuga della stessa. Tale fuga è il fattore che determina lo scatenamento del successivo comportamento predatorio nel cane. Una preda che resta immobile ha tutte le possibilità di essere ignorata. Dopo la fase di ricerca segue una corsa che mira a costringere la preda a fermarsi e ad affrontare i suoi inseguitori. Quando tale obiettivo è raggiunto, i cani mordono la preda, prevalentemente ai posteriori quindi uccisa con morsi diffusi e alla gola. Rispetto alla tecnica predatoria nel lupo che è raffinata ed essenziale, nel cane domestico si osserva poca esperienza, dovuta in particolare a un mancato percorso di apprendimento, e azioni di natura istintiva. La tecnica è grossolana e disordinata, i morsi sono casuali e disseminati su tutto il corpo, imprecisi, tali da causare gravi lesioni lacere da scuotimento sulle masse muscolari; la scena dell'aggressione si presenta confusa con spargimento di peli e con un elevato numero di capi feriti (in caso di abbondanza di prede). Rispetto al parente selvatico, i cani quasi mai attaccano per fame e spesso non mangiano gli animali uccisi . Se consumano le prede, preferiscono le parti muscolari e spesso mangiano gli animali ancora vivi. Il comportamento predatorio è un comportamento difficilmente sopprimibile, perché istintivo . L'educazione può in parte aiutare a migliorare la gestione ed interessa in particolare la componente variabile del comportamento istintivo, ma anche in questo caso non è possibile annullare il comportamento predatorio . Significherebbe agire contro natura, snaturare il cane, e questo non è possibile . Per questa ragione sono fondamentali la prevenzione, il controllo e la valutazione del contesto da parte del proprietario, ricordandosi che tale comportamento è favorito dalla stimolazione ambientale, dalla pulsione predatoria, ma può essere peggiorato da un deficit di socializzazione . Con la selezione artificiale l'essere umano ha provocato delle modificazioni relative all'istinto predatorio nel Canis familiaris , in particolare differenze tra i gruppi di razze. Nei diversi contesti storici e geografici l'essere umano ha infatti selezionato il cane per renderlo utile nei diversi compiti (caccia, guardia, difesa, conduzione delle greggi ecc) scegliendo per la riproduzione quei soggetti che presentassero le caratteristiche morfologiche e comportamentali più adatte. Nell’ambito dell’istinto predatorio si osservano delle variazioni sia rispetto all’antenato selvatico che tra le diverse razze canine. Le sequenze predatorie di cattura e consumo della preda che nel
Gelist 2 maanden geleden
