Adoptuj Piccola guida all’
Mieszaniec · Nieznane
Projekt LIFE WOLFALPS „Wilk na Alpach” pracuje nad długoterminową ochroną populacji wilka alpejskiego, który powoli i naturalnie odzyskuje tereny, z których został wypierany sto lat temu. Aby wilk miał przyszłość na Alpach, konieczne jest ponowne nauczenie się współistnienia z tym gatunkiem: promowanie stosowania środków zapobiegających atakom na bydło, walka z nielegalnymi zabojstwami oraz zachęcanie do lepszego poznania i większej tolerancji wobec wilka to główne działania, które projekt LIFE WOLFALPS realizuje, by znacząco przyczynić się do tego procesu. Nie ma szybkich rozwiązań – ochrona polega na współistnieniu. Wśród systemów zapobiegania znajduje się również użycie psów strzeżących, które wielokrotnie potwierdziły skuteczność w znacznym zmniejszeniu liczby ataków i ofiar, czyniąc je trwałe zarówno dla poszczególnych farmerów, jak i instytucji publicznych, które kompensują szkody spowodowane predacją. Wśród materiałów informacyjnych projekt LIFE WOLFALPS wydał także mały przewodnik dla turystów, którzy mogą natknąć się na psy strzeżące (foto, źródło: Gognablog). Co to jest pies strzeżący? Pies strzeżący to duży zwierzę, które rodzi się, wychowuje i żyje bez przerwy razem z bydłem: jego zadaniem jest ochrona przed potencjalnymi drapieżnikami. Najczęściej spotykane rasy na naszych górach to Maremma-Abruzzese i Pyrenean Mountain Dog, duże białe psy (czasem z ciemnymi plamami), ważące około 35-50 kilogramów, które czasem są trudne do odróżnienia, gdy znajdują się wśród stada. W przeciwieństwie do psów pasterskich, które stale towarzyszą pasterzowi pomagając mu zbierać bydło i wykonując polecenia, psy strzeżące pracują z pewnym stopniem autonomii: muszą być w stanie samodzielnie i szybko podejmować decyzje co do działania wobec zagrożenia dla bydła, ale oczywiście oznacza to nie oznacza, że mogą być wypuszczone bez kontroli osoby. Pasterz zawsze odpowiada za zachowanie swoich psów! Psy strzeżące stanowią jeden z najskuteczniejszych narzędzi do zmniejszenia predacji i jednocześnie są bezpieczeństwem dla samego rolnika, który – przypominamy – spędza wiele godzin dziennie sam w górach. Nie stosowanie psów strzeżących może narażać bydło na wysokie ryzyko predacji, czyniąc pracę pasterza bardzo trudną. Ze względu na zniknięcie drapieżników na alpejskich skałach, użycie tych psów zmalało a dziś rolnicy ponownie uczą się "szkolić" i zarządzać nimi, aby działały poprawnie i przede wszystkim nie stały się problemem. Rzeczywiście psy strzeżące reagują na każdy element, który stanowi zagrożenie dla bydła, w tym turystów, którzy nie zachowują się odpowiednio. Niestety, niektóre psy, które nie zostały właściwie wyprowadzone, mogą wykazywać agresywne zachowanie wobec ludzi: równowaga psa i informowany turysta mogą jednak spotkać się w górach bez incydentów. Jak powinienem się zachować, jeśli spotkam się z psem strzeżącym w górach? Psy strzeżące są (lub powinny być) zawsze przy bydle, które chronią i w każdym przypadku pod ostrożną opieką pasterza, chyba że są zamknięte w elektrozbrojnych ogrodzeniach. Często obecność psów w alpejskich łąkach jest oznaczona znakami. W przypadku dużych stawek lub stad może się zdarzyć, że pasterz jest daleko od psa i nie jest gotowy natychmiast wdrożyć interwencję, jeśli pies reaguje na bodziec zewnętrzny, np. zbliżenie się nieznajomego. Dlatego lepiej znać pewne środki ostrożności dotyczące zachowania w obecności bydła chronionego przez te psy: • Nigdy nie należy przekraczać stada przechodząc między zwierzętami (co sprawi, że zwierzęta uciekną we wszystkich kierunkach), ale zawsze należy okrążyć je. Prawdopodobnie pies przyjdzie szczekając i może nawet podsnuć "naruszyciela". Często pies będzie towarzyszył Ci wzdłuż ścieżki, dopóki nie uzna, że nie ma już zagrożenia dla zwierząt. Jeśli bydło nie zostanie zakłócone, psy będą spokojniejsze. • Nigdy nie należy krzyczeć, dokonywać nagłych ruchów ramion lub pałek ani rzucić kamieniami w psy czy bydło. • Jeśli pies zbliża się do Ciebie, zatrzymaj się i unikaj patrzenia prosto w oczy psa (znak wyzwania). Aby się oddalić, powoli cofaj się, nie obracając plecami do psa i patrząc w dół. • Jeśli jedziesz rowerem, warto zsiąść z roweru i iść piechotą, dopóki nie odlegniesz się od bydła. • Jeśli są dzieci, trzymaj je blisko lub podnieś je. • Jeśli masz psa, trzymaj go na smyczy, unikając podnoszenia go. • Jeśli mimo wszystko pies zachowuje agresywny sposób bycia, zgłoś to do Gminy, by właściciel mógł w odpowiedni sposób podjąć działania i spróbować stanowczo poprawić jego zachowanie. Do tych reguł, dozwalamy sobie dodać jeszcze dwa: nie dotykaj ani nie karmisz psów, które mogą wydawać się bardziej społeczne; ignoruj psy, które Cię śledzą: wrócą same do stada, gdy tylko się odsuniesz.
Czytaj oryginał (it)
Il progetto europeo LIFE WOLFALPS “Il lupo sulle Alpi” lavora per la conservazione a lungo termine della popolazione alpina di lupo, che lentamente e in modo naturale sta riconquistando gli spazi da cui era stata cacciata un secolo fa. Affinché il lupo abbia un futuro sulle Alpi è necessario imparare nuovamente a convivere con questa specie: promuovere l’adozione di misure di prevenzione degli attacchi ai domestici, contrastare le uccisioni illegali, incoraggiare una migliore conoscenza e una maggiore tolleranza nei confronti del lupo sono le principali azioni che il progetto LIFE WOLFALPS sviluppa per contribuire in modo determinante a questo lungo processo. Non ci sono scorciatoie: la conservazione passa attraverso la convivenza. Tra i sistemi di prevenzione c'è anche l’utilizzo dei cani da protezione, che più volte si sono dimostrati efficaci nel ridurre in maniera significativa il numero di attacchi e di vittime, rendendole quindi sostenibili sia per i singoli allevatori e sia per le amministrazioni pubbliche che risarciscono i danni da predazione. Tra i materiali informativi il progetto LIFE WOLFALPS ha pubblicato anche una piccola guida per gli escursionisti che dovessero imbattersi nei cani da protezione (foto, fonte: Gognablog). Chi è il cane da protezione Il cane da protezione è un animale di grossa taglia che nasce, cresce e vive costantemente con il bestiame: il suo compito è proteggerlo dai potenziali predatori. Le razze che si trovano più frequentemente sulle nostre montagne sono il Pastore Maremmano-Abruzzese e il Cane da Montagna dei Pirenei, grossi cani bianchi (talvolta con il mantello a chiazze scure) di circa 35-50 chilogrammi di peso che, a volte, sono difficili da distinguere se si trovano in mezzo al gregge. A differenza dei cani da pastore, che accompagnano costantemente il pastore aiutandolo a radunare il bestiame e obbedendo ai suoi ordini, i cani da protezione lavorano con un certo margine di autonomia: devono poter essere in grado di decidere da soli e tempestivamente come agire nei confronti di una minaccia al bestiame ma, ovviamente, ciò non significa che possono essere lasciati liberi senza il controllo di una persona. Il pastore è sempre responsabile del comportamento dei suoi cani! I cani da protezione rappresentano uno degli strumenti più efficaci per la riduzione delle predazioni e, nello stesso tempo, sono una sicurezza per l’allevatore stesso, che – ricordiamocelo – passa molte ore tutti i giorni da solo in montagna. Non utilizzare i cani da protezione potrebbe portare il bestiame a un alto rischio di predazione, rendendo molto difficoltoso il lavoro per il pastore. Con la scomparsa dei predatori sull’arco alpino l’utilizzo di questi cani è venuto meno e oggi gli allevatori stanno nuovamente imparando come “addestrarli” e gestirli affinché lavorino correttamente e, soprattutto, non diventino a loro volta fonte di problemi. I cani da protezione, infatti, reagiscono verso qualsiasi elemento che rappresenti una minaccia per il bestiame, escursionisti che non tengono comportamenti corretti inclusi. Capita purtroppo che alcuni cani non correttamente addestrati manifestino comportamenti aggressivi anche verso le persone: un cane equilibrato e un escursionista informato possono invece incontrarsi in montagna senza incidenti. Come mi comporto se incontro un cane da protezione in montagna? I cani da protezione sono (o dovrebbero essere) sempre insieme al bestiame che devono proteggere e, comunque, sotto l’attenta custodia del pastore, a meno che non siano rinchiusi nelle recinzioni elettrificate. Spesso la loro presenza in alpeggio è annunciata da appositi cartelli informativi. Nel caso di greggi o mandrie di grosse dimensioni può succedere che il pastore si trovi distante rispetto al cane e non sia pronto a intervenire immediatamente nel caso in cui il cane reagisca a uno stimolo esterno, come l’avvicinarsi di un estraneo. Per questo motivo è meglio conoscere alcuni accorgimenti rispetto al comportamento da tenere in presenza di bestiame custodito da questi cani: • Non bisogna mai attraversare il gregge passando tra gli animali (che correrebbero spaventati da tutte le parti), ma bisogna sempre aggirarlo. È probabile che il cane si avvicini abbaiando e che eventualmente possa anche annusare “l’intruso”. Molto spesso il cane lo accompagnerà lungo il tragitto, fino a quando reputerà che non ci sia più pericolo per gli animali. Se il bestiame non viene disturbato anche i cani resteranno più tranquilli. • Non bisogna gridare, né fare movimenti bruschi con braccia o bastoni e, tantomeno, lanciare sassi verso i cani o verso il bestiame. • Nel caso in cui il cane si avvicini, bisogna fermarsi ed evitare di guardare il cane diritto negli occhi (segno di sfida). Per allontanarsi, indietreggiare piano senza voltare le spalle al cane e guardando verso il basso. • Se sei in bicicletta, conviene scendere dal mezzo e accompagnalo a mano fino ad allontanarsi dal bestiame. • Se ci sono dei bambini, è necessario tenerli vicino a sé o prenderli in braccio. • Se si ha un cane, va tenuto al guinzaglio, evitarando di prenderlo in braccio. • Se, nonostante tutto, il cane mantenesse un comportamento aggressivo, va segnalato al Comune in modo che il proprietario possa agire di conseguenza e cercare fermamente di correggerne il comportamento. A queste regole, ci permettiamo di aggiungerne altre due: non accarezzare né dar da mangiare ai cani che magari sembrano più socievoli; ignorare i cani che dovessero seguirci: torneranno da soli al gregge appena ci saremo allontanati.
Zarejestrowane 4 miesiące temu
