Piccola guida all’ adopteren
Kruisbried · Onbekend
Het Europese LIFE WOLFALPS-project "De Wolf op de Alpen" werkt aan de langdurige bescherming van de Alpense wolfpopulatie, die zich langzaam en natuurlijk herstelt in de gebieden die het een eeuw geleden verlaten moest. Voor de wolf om een toekomst op de Alpen te hebben, is het nodig om opnieuw te leren samen te leven met dit dier: het bevorderen van maatregelen om aanvallen op vee te voorkomen, het bestrijden van illegale doden en het bevorderen van beter inzicht en grotere tolerantie ten opzichte van de wolf zijn de belangrijkste acties die het LIFE WOLFALPS-project ontwikkelt om aanzienlijk bij te dragen aan dit lange proces. Er zijn geen snelle oplossingen: behoud gaat via co-existentie. Binnen de preventiesystemen komt ook het gebruik van bewaardogs voor, die herhaaldelijk effectief zijn geweest bij het aanzienlijk verminderen van het aantal aanvallen en slachtoffers, waardoor het voor zowel individuele boeren als openbare diensten duurzaam is. Bij de informatiematerialen heeft het LIFE WOLFALPS-project ook een klein gidsje gepubliceerd voor wandelaars die eventueel bewaardogs kunnen tegenkomen (foto, bron: Gognablog). Wat is een bewaardog? Een bewaardog is een groot dier dat geboren, opgegroeid en leeft constant met vee: zijn taak is om ze te beschermen tegen mogelijke roofdieren. De meest voorkomende rassen op onze bergen zijn de Maremma-Abruzzese Herder en de Pyrenees-bergdog, grote witte honden (soms met donkere vlekken) van ongeveer 35-50 kilogram, die soms moeilijk te onderscheiden zijn wanneer ze onder de kudde zijn. In tegenstelling tot herdershonden, die altijd met de herder meegaan en hem helpen bij het verzamelen van het vee en zijn bevelen opvolgen, werken bewaardogs met een bepaalde mate van autonomie: ze moeten zelf kunnen beslissen en snel reageren op een bedreiging voor het vee, maar dit betekent natuurlijk niet dat ze zonder menselijke controle vrij kunnen lopen. De herder is altijd verantwoordelijk voor het gedrag van zijn honden! Bewaardogs zijn een van de meest effectieve middelen om roofdierenaanvallen te verminderen en tegelijkertijd een veiligheid voor de boer zelf, die – laten we ons herinneren – veel uren per dag alleen in de bergen doorbrengt. Het niet gebruiken van bewaardogs kan het vee blootstellen aan een hoog risico op roofdierenaanvallen en de werktaken van de herder erg moeilijk maken. Met het verdwijnen van roofdieren in de Alpense regio is het gebruik van deze honden afgenomen en nu leren boeren opnieuw hoe ze er "trainen" en beheren zodat ze goed werken en vooral niet zelf een probleem worden. In feite reageren bewaardogs op elke factor die een bedreiging vormt voor het vee, inclusief wandelaars die niet correct gedragen. Helaas kunnen sommige honden die niet goed getraind zijn agressief gedrag vertonen jegens mensen: een evenwichtige hond en een opgeleide wandelaar kunnen echter wel zonder incidenten samen in de bergen komen. Hoe moet je je gedragen als je een bewaardog in de bergen ontmoet? Bewaardogs zijn (of moeten zijn) altijd bij het vee dat ze moeten beschermen en zijn in elk geval onder de zorgvuldige toezich van de herder, tenzij ze ingesloten zijn in elektrische hekken. Vaak wordt hun aanwezigheid op alpine weides aangegeven door bordjes. Bij grote kudden of kudden kan het gebeuren dat de herder ver van de hond is en niet klaar is om direct in te grijpen als de hond reageert op een externe stimulans, zoals het naderen van een vreemde persoon. Daarom is het beter om enkele voorzorgsmaatregelen te weten over het gedrag dat je moet hanteren bij het aanwezig zijn van vee dat door deze honden wordt beschermd: • Je mag nooit tussen de dieren door het kudden oversteken (wat de dieren in alle richtingen zou doen wegrennen), maar je moet altijd om het kudden heen lopen. Het is waarschijnlijk dat de hond naar je toe komt blaffen en mogelijk zelfs de "indringer" besnuffelen. Meestal zal de hond je langs de weg begeleiden tot het denkt dat er geen gevaar meer is voor de dieren. Als het vee niet gestoord wordt, blijven de honden rustiger. • Je mag nooit schreeuwen, plotselinge bewegingen maken met armen of stokken of stenen gooien naar de honden of het vee. • Als de hond naar je toe komt, hou dan stil en vermijd het recht in de ogen van de hond te kijken (een teken van uitdaging). Om weg te gaan, stap langzaam achteruit zonder je rug naar de hond te keren en naar beneden te kijken. • Als je op een fiets zit, is het verstandig om van je fiets af te stappen en te lopen tot je ver genoeg bent van het vee. • Als er kinderen zijn, houd ze dichtbij of til ze op. • Als je een hond hebt, houd die aan een lijn, vermijd hem op te tillen. • Als de hond ondanks alles agressief blijft gedragen, meld dit dan bij de gemeente zodat de eigenaar daarop kan handelen en probeert de hond op een vastere manier te corrigeren. Aan deze regels mogen we nog twee toevoegen: raak geen honden aan die misschien sociaal lijken; negeer honden die je volgen: ze zullen zichzelf weer bij de kudde terugtrekken zodra je ver genoeg bent.
Origineel lezen (it)
Il progetto europeo LIFE WOLFALPS “Il lupo sulle Alpi” lavora per la conservazione a lungo termine della popolazione alpina di lupo, che lentamente e in modo naturale sta riconquistando gli spazi da cui era stata cacciata un secolo fa. Affinché il lupo abbia un futuro sulle Alpi è necessario imparare nuovamente a convivere con questa specie: promuovere l’adozione di misure di prevenzione degli attacchi ai domestici, contrastare le uccisioni illegali, incoraggiare una migliore conoscenza e una maggiore tolleranza nei confronti del lupo sono le principali azioni che il progetto LIFE WOLFALPS sviluppa per contribuire in modo determinante a questo lungo processo. Non ci sono scorciatoie: la conservazione passa attraverso la convivenza. Tra i sistemi di prevenzione c'è anche l’utilizzo dei cani da protezione, che più volte si sono dimostrati efficaci nel ridurre in maniera significativa il numero di attacchi e di vittime, rendendole quindi sostenibili sia per i singoli allevatori e sia per le amministrazioni pubbliche che risarciscono i danni da predazione. Tra i materiali informativi il progetto LIFE WOLFALPS ha pubblicato anche una piccola guida per gli escursionisti che dovessero imbattersi nei cani da protezione (foto, fonte: Gognablog). Chi è il cane da protezione Il cane da protezione è un animale di grossa taglia che nasce, cresce e vive costantemente con il bestiame: il suo compito è proteggerlo dai potenziali predatori. Le razze che si trovano più frequentemente sulle nostre montagne sono il Pastore Maremmano-Abruzzese e il Cane da Montagna dei Pirenei, grossi cani bianchi (talvolta con il mantello a chiazze scure) di circa 35-50 chilogrammi di peso che, a volte, sono difficili da distinguere se si trovano in mezzo al gregge. A differenza dei cani da pastore, che accompagnano costantemente il pastore aiutandolo a radunare il bestiame e obbedendo ai suoi ordini, i cani da protezione lavorano con un certo margine di autonomia: devono poter essere in grado di decidere da soli e tempestivamente come agire nei confronti di una minaccia al bestiame ma, ovviamente, ciò non significa che possono essere lasciati liberi senza il controllo di una persona. Il pastore è sempre responsabile del comportamento dei suoi cani! I cani da protezione rappresentano uno degli strumenti più efficaci per la riduzione delle predazioni e, nello stesso tempo, sono una sicurezza per l’allevatore stesso, che – ricordiamocelo – passa molte ore tutti i giorni da solo in montagna. Non utilizzare i cani da protezione potrebbe portare il bestiame a un alto rischio di predazione, rendendo molto difficoltoso il lavoro per il pastore. Con la scomparsa dei predatori sull’arco alpino l’utilizzo di questi cani è venuto meno e oggi gli allevatori stanno nuovamente imparando come “addestrarli” e gestirli affinché lavorino correttamente e, soprattutto, non diventino a loro volta fonte di problemi. I cani da protezione, infatti, reagiscono verso qualsiasi elemento che rappresenti una minaccia per il bestiame, escursionisti che non tengono comportamenti corretti inclusi. Capita purtroppo che alcuni cani non correttamente addestrati manifestino comportamenti aggressivi anche verso le persone: un cane equilibrato e un escursionista informato possono invece incontrarsi in montagna senza incidenti. Come mi comporto se incontro un cane da protezione in montagna? I cani da protezione sono (o dovrebbero essere) sempre insieme al bestiame che devono proteggere e, comunque, sotto l’attenta custodia del pastore, a meno che non siano rinchiusi nelle recinzioni elettrificate. Spesso la loro presenza in alpeggio è annunciata da appositi cartelli informativi. Nel caso di greggi o mandrie di grosse dimensioni può succedere che il pastore si trovi distante rispetto al cane e non sia pronto a intervenire immediatamente nel caso in cui il cane reagisca a uno stimolo esterno, come l’avvicinarsi di un estraneo. Per questo motivo è meglio conoscere alcuni accorgimenti rispetto al comportamento da tenere in presenza di bestiame custodito da questi cani: • Non bisogna mai attraversare il gregge passando tra gli animali (che correrebbero spaventati da tutte le parti), ma bisogna sempre aggirarlo. È probabile che il cane si avvicini abbaiando e che eventualmente possa anche annusare “l’intruso”. Molto spesso il cane lo accompagnerà lungo il tragitto, fino a quando reputerà che non ci sia più pericolo per gli animali. Se il bestiame non viene disturbato anche i cani resteranno più tranquilli. • Non bisogna gridare, né fare movimenti bruschi con braccia o bastoni e, tantomeno, lanciare sassi verso i cani o verso il bestiame. • Nel caso in cui il cane si avvicini, bisogna fermarsi ed evitare di guardare il cane diritto negli occhi (segno di sfida). Per allontanarsi, indietreggiare piano senza voltare le spalle al cane e guardando verso il basso. • Se sei in bicicletta, conviene scendere dal mezzo e accompagnalo a mano fino ad allontanarsi dal bestiame. • Se ci sono dei bambini, è necessario tenerli vicino a sé o prenderli in braccio. • Se si ha un cane, va tenuto al guinzaglio, evitarando di prenderlo in braccio. • Se, nonostante tutto, il cane mantenesse un comportamento aggressivo, va segnalato al Comune in modo che il proprietario possa agire di conseguenza e cercare fermamente di correggerne il comportamento. A queste regole, ci permettiamo di aggiungerne altre due: non accarezzare né dar da mangiare ai cani che magari sembrano più socievoli; ignorare i cani che dovessero seguirci: torneranno da soli al gregge appena ci saremo allontanati.
Gelist 3 maanden geleden
