Adotar Cilo
Raça mista · Fêmea · Jovem · 2 anos
Cilo! Cilo nasceu e viveu numa colónia de gatos em Atenas. Voluntários locais notaram-na pela primeira vez quando ainda era uma gatinha tímida. Tudo começou quando os voluntários descobriram que ela tinha parasitas intestinais. Acrescentaram pasta antiparasitária à sua alimentação. Os voluntários tentaram aproximar-se mais da Clio para a ajudar, mas ela continuava demasiado ansiosa. Apesar disso, os voluntários continuaram a visitar a colónia todos os dias e deixavam comida e água para todos os gatos e gatinhos. Durante algum tempo, a Clio desapareceu repentinamente, sem deixar rasto. Até que um dia voltou a aparecer. Estava ferida e não conseguia andar. Arrastava as patas traseiras. Mesmo assim, foi muito difícil apanhá-la, porque tinha muito medo das pessoas. Por fim, foi levada, com grande dificuldade, a um veterinário. Aí foi submetida a uma cirurgia de osteotomia da cabeça do fémur. Como precisava de recuperação e cuidados, procurou-se uma família de acolhimento para ela. Após a recuperação, a Clio não voltou para a rua. Ficou claro que não conseguiria sobreviver no exterior. Continuou a viver na casa de acolhimento. Aqui tornou-se lentamente mais dócil, aprendeu a confiar e a sentir o calor da presença humana, e redescobriu que as pessoas podiam ser de confiança. A Clio era uma gatinha carinhosa e muito ansiosa. Não procurava o contacto humano e tremia só de pensar em ser tocada. No entanto, nunca demonstrou agressividade; tentava esconder-se. Depois da operação, teve de ficar algum tempo na transportadora para seguir o plano de recuperação e medicação. Sem pressão, o seu comportamento começou a mudar dia após dia, à medida que aprendia a rotina e reconhecia a voz e os movimentos da voluntária. Passados apenas 19 dias, deu-se o primeiro toque. À medida que as suas defesas desapareciam lentamente, começou a fazer sons impacientes e a miar quando chegava a hora de comer. A comida desempenhou um papel importante, pois ela estava muito focada na alimentação. Embora fosse inicialmente cautelosa, deixou de ter medo. Em parte, começou a pedir comida ela própria. Depois, esfregava-se na voluntária e gostava da atenção que recebia. Quando a Clio passou a ter acesso a toda a casa, o seu lugar preferido era debaixo do sofá. Ali sentia-se segura. O resto da casa, os sons e os movimentos, eram-lhe desconhecidos. Com o tempo, começou a sair do seu "lugar seguro" para explorar os arredores, os outros animais da casa e a nova presença da voluntária na sua vida. Quando chegam visitas, a Clio esconde-se, mas com o tempo também se habituou à sua presença. A Clio é sociável. Vive pacificamente com cães e gatos. A Clio está esterilizada.
Ler original (nl)
Dit is Cilo! Cilo is geboren en heeft geleefd in een kattenkolonie in Athene. Lokale vrijwilligsters merkte haar voor het eerst op toen ze nog een angstige kitten was. Het begon allemaal toen de vrijwilligsters ontdekte dat ze ingewandenparasieten had. Er werd ontwormingspasta aan haar toegevoegd. De vrijwilligsters probeerde Clio van dichterbij te benaderen om haar te helpen, maar ze bleef te angstig. Desondanks bleven de vrijwilligsters elke dag langs de kolonie komen en lieten dan voer en water achter voor alle katten en kittens. Een tijdlang was Clio ineens spoorloos verdwenen. Totdat ze op een dag weer opdook. Ze was gewond en niet in staat om te lopen. Ze sleepte met haar achterpootjes. Zelfs toen was het vangen van haar erg moeilijk, omdat ze erg angstig was voor mensen. Uiteindelijk werd ze met veel moeite naar een dierenarts gebracht. Hier onderging ze een operatie voor een femurkop-ostectomie. Omdat ze herstel en verzorging nodig had, werd er een gastgezin voor haar gezocht. Na het herstel werd Clio niet terug gebracht naar de straat. Het werd duidelijk dat ze buiten niet zou kunnen overleven. Ze bleef in het gastgezin wonen. Hier werd ze langzaam aan wat milder, leerde vertrouwen en warmte van menselijke aanwezigheid kennen en herontdekte dat mensen te vertrouwen zijn. Clio was een aanhankelijk en erg angstig katje. Ze zocht geen menselijk contact en beefde bij de gedachte aangeraakt te worden. Ze vertoonde echter nooit agressie, ze probeerde zich juist te verstoppen. Na de operatie moest ze een tijdje in de bench verblijven om haar herstel en medicatieplan goed te kunnen volgen. Zonder druk begon haar gedrag dag na dag te veranderen naarmate ze de routine leerde kennen en de stem en bewegingen van de vrijwilligster leerde kennen. Na slechts 19 dagen vond de eerste aanraking plaats. Naarmate haar verdediging langzaam verdween, begon ze ongeduldige geluiden te maken en te miauwen wanneer het etenstijd was. Voedsel speelde een belangrijke rol, omdat ze erg op eten gericht is. Hoewel ze aanvankelijk voorzichtig was, was ze niet langer bang. Gedeeltelijk aan begon ze zelf om eten te vragen. Ze wreef dan tegen de vrijwilligster aan en genoot van de aandacht die ze dan kreeg. Toen Clio eenmaal toegang had tot het hele huis werd haar favoriete plekje onder de bank. Hier voelde ze zich veilig. De rest van het huis, de geluiden en bewegingen, waren onbekend voor haar. Na verloop van tijd begon ze haar ‘veilige’ plek te verlaten en verkende de omgeving, de andere dieren in huis en de nieuwe aanwezigheid van de vrijwilligster in haar leven. Wanneer vreemden over de vloer omen, verstopt Clio zich, maar na verloop van tijd raakte ze ook gewend aan hun aanwezigheid. Clio is sociaal. Ze leeft vredig samen met zowel honden als katten. Clio is gesteriliseerd.
Listado mês passado
