Adopter Lester – Labrador retriever ter adoptie
Labrador Retriever · Mand · Ældre · 11 år
Hej… Jeg er Lester. Ja, det store, blonde, kælen bjørn, du måske har set logre med halen, før du overhovedet så mig. Jeg er elleve år gammel, men lad det ikke narre dig: I mit hoved er jeg stadig en ung hvalp med en motor, der altid er tændt. Min krop kan være lidt ældre, men min sjæl? Den hopper stadig rundt hver dag. Jeg endte på DOA gennem et andet dyrhjem. Min ejer kunne ikke passe på mig mere… og det var noget, jeg virkelig var ked af i starten. Man tænker: Hvor er min menneske nu? Men så kom alle disse nye mennesker. Plejere, frivillige, kæledyrere, cookie-givere, jeg kategoriserer dem stadig. Og de giver mig så meget opmærksomhed, at jeg faktisk følte mig helt hjemme her. Så jeg kan også godt lide at gå med alle. Virkelig med alle. Hvis du går ud, går jeg ud. Hvis du går ind, går jeg ind. Hvis du bare tænker på at gå, er jeg allerede klar. Og udenfor? Jo, der kigger jeg på alle forventningsfuldt. For du ved aldrig, hvem der vil kæle min hoved. Jeg er en labrador, efter alt. Vi er født med en indbygget kælenhed. Jeg elsker stadig at lege. I det mindste… begyndelsen. Du kaster en bold, jeg løber efter den entusiastisk, ører i vinden, tunge ud af munden, helt sikkert, at jeg er en sportshund. Men så… halvvejs… jeg tænker pludselig: Vent… hvad lavede jeg igen? Og så kommer jeg glædeligt tilbage. Uden bolden. For ja, det hele bold-returneringskonceptet landede aldrig rigtigt hos mig. Med en flosserope er det det samme. Lege sammen? Sjovt! Du kaster? Så er spillet slut. Trække på flosseren? Aldrig, hvorfor skulle jeg gøre det, når jeg bare kan stå ved siden af dig og være glad for, at du lægger mærke til mig? Måske lærte jeg aldrig rigtigt at lege. Men ærligt? Jeg er mest glad for, at du er her. At du griner med mig, går med mig, kæler mig og ser mig for, hvad jeg er: en glad, sød, sommetider glemsom labrador med et hjerte, der altid vugger.
Læs original (nl)
Hoi… ik ben Lester. Ja, die grote blonde knuffelbeer die je misschien al hebt zien kwispelen voordat je me überhaupt zag. Ik ben elf jaar, maar laat je niet foppen: in mijn hoofd ben ik nog steeds een jonge pup met een motor die altijd aan staat. Mijn lijf is misschien iets ouder, maar mijn ziel? Die springt nog elke dag op en neer. Ik ben bij DOA terechtgekomen via een andere opvang. Mijn baasje kon helaas niet meer goed voor mij zorgen… en daar was ik eerst best verdrietig over. Je denkt toch: Waar is mijn mens nou? Maar toen kwamen hier allemaal nieuwe mensen. Verzorgers, vrijwilligers, knuffelaars, koekjesuitdelers, ik ben ze nog aan het categoriseren. En ze geven me zóveel aandacht dat ik me hier eigenlijk meteen thuis voelde. Ik ga dus ook graag met iedereen mee. Echt met iedereen. Als je naar buiten loopt, loop ik mee. Als je naar binnen loopt, loop ik mee. Als je alleen maar denkt aan lopen, sta ik al klaar. En buiten? Nou, daar kijk ik iedereen verwachtingsvol aan. Want je weet maar nooit wie er zin heeft om even over mijn koppie te aaien. Ik ben tenslotte een Labrador. Wij zijn geboren met een ingebouwde aaibaarheidsmodus. Spelen vind ik ook nog steeds geweldig. Tenminste… het begin. Je gooit een bal, ik ren er enthousiast achteraan, oren in de wind, tong uit mijn bek, helemaal het idee dat ik een sporthond ben. Maar dan… halverwege… denk ik ineens: Wacht… wat was ik ook alweer aan het doen? En dan kom ik vrolijk terug. Zonder bal. Want ja, dat hele bal terugbrengen-concept is nooit helemaal geland bij mij. Met een flostouw is het hetzelfde. Samen spelen? Leuk! Jij gooit? Dan is het spel klaar. Trekken aan de flos? Nee joh, waarom zou ik dat doen als ik ook gewoon naast je kan staan en blij kan zijn dat je met mij bezig bent? Misschien heb ik spelen nooit echt goed geleerd. Maar eerlijk? Ik ben vooral blij dat jij er bent. Dat je met me lacht, met me wandelt, me aait, en me ziet zoals ik ben: een vrolijke, lieve, soms wat vergeetachtige Labrador met een hart dat altijd kwispelt.
Listet i går
