Adoptera Lester – Labrador retriever ter adoptie
Labrador Retriever · Han · Äldre · 11 år
Översättning kommer snart.
Hoi… I'm Lester. Yes, that big blond cuddly bear you might have seen wagging his tail before you even saw me. I'm eleven years old, but don't let that fool you: in my head, I'm still a young puppy with a motor that's always on. My body might be a bit older, but my soul? It still jumps up and down every day. I ended up at DOA through another shelter. My owner couldn't care for me anymore… and that was something I was really sad about at first. You think: Where's my human now? But then all these new people came. Caregivers, volunteers, cuddlers, cookie-givers, I'm still categorizing them. And they give me so much attention that I actually felt right at home here. So I also like to go with everyone. Really with everyone. If you walk out, I walk out. If you walk in, I walk in. If you just think about walking, I'm already ready. And outside? Well, there I look at everyone expectantly. Because you never know who wants to pet my head. I'm a Labrador, after all. We're born with an inbuilt cuddliness mode. I still love playing. At least… the beginning. You throw a ball, I run after it enthusiastically, ears in the wind, tongue out of my mouth, totally the idea that I'm a sports dog. But then… halfway… I suddenly think: Wait… what was I doing again? And then I come back cheerfully. Without the ball. Because yes, that whole ball-returning concept never really landed with me. With a floss rope it's the same. Playing together? Fun! You throw? Then the game is over. Pulling on the floss? No way, why would I do that when I can just stand next to you and be happy that you're paying attention to me? Maybe I never really learned to play. But honestly? I'm mostly happy that you're here. That you laugh with me, walk with me, pet me, and see me for what I am: a happy, sweet, sometimes forgetful Labrador with a heart that always wags.
Läs original (nl)
Hoi… ik ben Lester. Ja, die grote blonde knuffelbeer die je misschien al hebt zien kwispelen voordat je me überhaupt zag. Ik ben elf jaar, maar laat je niet foppen: in mijn hoofd ben ik nog steeds een jonge pup met een motor die altijd aan staat. Mijn lijf is misschien iets ouder, maar mijn ziel? Die springt nog elke dag op en neer. Ik ben bij DOA terechtgekomen via een andere opvang. Mijn baasje kon helaas niet meer goed voor mij zorgen… en daar was ik eerst best verdrietig over. Je denkt toch: Waar is mijn mens nou? Maar toen kwamen hier allemaal nieuwe mensen. Verzorgers, vrijwilligers, knuffelaars, koekjesuitdelers, ik ben ze nog aan het categoriseren. En ze geven me zóveel aandacht dat ik me hier eigenlijk meteen thuis voelde. Ik ga dus ook graag met iedereen mee. Echt met iedereen. Als je naar buiten loopt, loop ik mee. Als je naar binnen loopt, loop ik mee. Als je alleen maar denkt aan lopen, sta ik al klaar. En buiten? Nou, daar kijk ik iedereen verwachtingsvol aan. Want je weet maar nooit wie er zin heeft om even over mijn koppie te aaien. Ik ben tenslotte een Labrador. Wij zijn geboren met een ingebouwde aaibaarheidsmodus. Spelen vind ik ook nog steeds geweldig. Tenminste… het begin. Je gooit een bal, ik ren er enthousiast achteraan, oren in de wind, tong uit mijn bek, helemaal het idee dat ik een sporthond ben. Maar dan… halverwege… denk ik ineens: Wacht… wat was ik ook alweer aan het doen? En dan kom ik vrolijk terug. Zonder bal. Want ja, dat hele bal terugbrengen-concept is nooit helemaal geland bij mij. Met een flostouw is het hetzelfde. Samen spelen? Leuk! Jij gooit? Dan is het spel klaar. Trekken aan de flos? Nee joh, waarom zou ik dat doen als ik ook gewoon naast je kan staan en blij kan zijn dat je met mij bezig bent? Misschien heb ik spelen nooit echt goed geleerd. Maar eerlijk? Ik ben vooral blij dat jij er bent. Dat je met me lacht, met me wandelt, me aait, en me ziet zoals ik ben: een vrolijke, lieve, soms wat vergeetachtige Labrador met een hart dat altijd kwispelt.
Listade i går
