Υιοθετήστε τον/την Lester – Labrador retriever ter adoptie
Labrador Retriever · Αρσενικό · Ηλικιωμένος · 11 έτη
Είμαι ο Λήστης. Ναι, αυτός ο μεγάλος ξανθός, φιλικός αρκούδος που ίσως να τον έχετε δει να κουνάει την ουρά του πριν καν σας δει. Είμαι έντεκα ετών, αλλά μην αφήνετε να σας ξεγελάσει αυτό: στο μυαλό μου είμαι ακόμα κουταβάκι με μια μηχανή που δουλεύει συνέχεια. Το σώμα μου ίσως να είναι λίγο μεγαλύτερο, αλλά η ψυχή μου; Αυτή ακόμα πηδάει και χοροπηδάει κάθε μέρα. Τελικά βρέθηκα στο ΔΟΑ μέσω ενός άλλου καταφυγίου. Ο ιδιοκτήτης μου δεν μπορούσε να με φροντίσει πια… και αυτό ήταν κάτι που με στενοχώρησε πολύ στην αρχή. Σκεφτόμουν: Πού είναι ο άνθρωπός μου τώρα; Αλλά τότε ήρθαν όλοι αυτοί οι καινούριοι άνθρωποι. Φροντιστές, εθελοντές, χάδια, δότες μπισκότων, ακόμα και αυτούς τους κατηγοριοποιώ. Και μου δίνουν τόση πολλή προσοχή που πραγματικά νιώθω σαν στο σπίτι μου εδώ. Επίσης, μου αρέσει να πάω με όλους. Ακριβώς με όλους. Αν βγείτε έξω, βγαίνω και εγώ. Αν μπείτε μέσα, μπαίνω και εγώ. Αν απλά σκεφτείτε να βγείτε, είμαι ήδη έτοιμος. Και έξω; Λοιπόν, εκεί κοιτάζω όλους με προσμονή. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος θέλει να χαϊδέψει το κεφάλι μου. Είμαι Λαμπραντόρ, άλλωστε. Γεννηθήκαμε με μια ενσωματωμένη λειτουργία αγκαλιάς. Ακόμα αγαπώ το παιχνίδι. Τουλάχιστον… στην αρχή. Μου πετάτε μια μπάλα, τρέχω πίσω της με ενθουσιασμό, αυτιά στον αέρα, γλώσσα έξω από το στόμα, εντελώς την ιδέα ότι είμαι σκυλάκι για σπορ. Αλλά τότε… στη μέση… ξαφνικά σκέφτομαι: Περιμένετε… τι έκανα ξανά; Και τότε επιστρέφω χαρούμενα. Χωρίς τη μπάλα. Γιατί ναι, όλο αυτό το παιχνίδι επιστροφής της μπάλας δεν μου άρεσε ποτέ πραγματικά. Με ένα σχοινί για παιχνίδι; Είναι το ίδιο. Παίξτε μαζί; Διασκέδαση! Μου πετάτε; Τότε το παιχνίδι τελείωσε. Τραβώντας το σχοινί; Ποτέ, γιατί θα το έκανα αυτό μόνο αν μπορούσα να σταθώ δίπλα σας και να είμαι ευχαριστημένος που μου δίνετε προσοχή; Ίσως δεν έμαθα ποτέ πραγματικά να παίζω. Αλλά ειλικρινά
Διάβασε αρχικό (nl)
Hoi… ik ben Lester. Ja, die grote blonde knuffelbeer die je misschien al hebt zien kwispelen voordat je me überhaupt zag. Ik ben elf jaar, maar laat je niet foppen: in mijn hoofd ben ik nog steeds een jonge pup met een motor die altijd aan staat. Mijn lijf is misschien iets ouder, maar mijn ziel? Die springt nog elke dag op en neer. Ik ben bij DOA terechtgekomen via een andere opvang. Mijn baasje kon helaas niet meer goed voor mij zorgen… en daar was ik eerst best verdrietig over. Je denkt toch: Waar is mijn mens nou? Maar toen kwamen hier allemaal nieuwe mensen. Verzorgers, vrijwilligers, knuffelaars, koekjesuitdelers, ik ben ze nog aan het categoriseren. En ze geven me zóveel aandacht dat ik me hier eigenlijk meteen thuis voelde. Ik ga dus ook graag met iedereen mee. Echt met iedereen. Als je naar buiten loopt, loop ik mee. Als je naar binnen loopt, loop ik mee. Als je alleen maar denkt aan lopen, sta ik al klaar. En buiten? Nou, daar kijk ik iedereen verwachtingsvol aan. Want je weet maar nooit wie er zin heeft om even over mijn koppie te aaien. Ik ben tenslotte een Labrador. Wij zijn geboren met een ingebouwde aaibaarheidsmodus. Spelen vind ik ook nog steeds geweldig. Tenminste… het begin. Je gooit een bal, ik ren er enthousiast achteraan, oren in de wind, tong uit mijn bek, helemaal het idee dat ik een sporthond ben. Maar dan… halverwege… denk ik ineens: Wacht… wat was ik ook alweer aan het doen? En dan kom ik vrolijk terug. Zonder bal. Want ja, dat hele bal terugbrengen-concept is nooit helemaal geland bij mij. Met een flostouw is het hetzelfde. Samen spelen? Leuk! Jij gooit? Dan is het spel klaar. Trekken aan de flos? Nee joh, waarom zou ik dat doen als ik ook gewoon naast je kan staan en blij kan zijn dat je met mij bezig bent? Misschien heb ik spelen nooit echt goed geleerd. Maar eerlijk? Ik ben vooral blij dat jij er bent. Dat je met me lacht, met me wandelt, me aait, en me ziet zoals ik ben: een vrolijke, lieve, soms wat vergeetachtige Labrador met een hart dat altijd kwispelt.
Καταχωρημένα χθες
