Adoptuj Lester – Labrador retriever ter adoptie
Labrador Retriever · Męskie · Seniory · 11 lata
Hej… jestem Lester. Tak, ten duży, blond, puszysty miś, którego pewnie widziałeś, jak macha ogonem, zanim mnie w ogóle zauważyłeś. Mam jedenaście lat, ale nie daj się zwieść: w mojej głowie nadal jestem młodym szczeniakiem z silną potrzebą ruchu. Moje ciało może być trochę starsze, ale moja dusza? Ta nadal skacze z radości każdego dnia. Trafiłem do DOA przez inne schronisko. Moja właścicielka nie mogła już się mną opiekować… i na początku bardzo mi to doskwierało. Zastanawiasz się: Gdzie jest mój człowiek? Ale wtedy pojawiły się te wszystkie nowe osoby. Opiekunowie, wolontariusze, przytulacze, dający ciasteczka – wciąż je klasyfikuję. I dają mi tyle uwagi, że czuję się tu jak w domu. Także lubię iść z każdym. Naprawdę z każdym. Jeśli wychodzisz, to ja też. Jeśli wchodzisz, to ja wchodzę. Jeśli tylko myślisz o wyjściu, to ja już jestem gotowy. A na zewnątrz? Cóż, tam patrzę na wszystkich z nadzieją. Bo nigdy nie wiadomo, kto chce pogłaskać moją głowę. Przecież jestem labradorem. Urodziliśmy się z wbudowanym trybem pieszczotliwości. Nadal uwielbiam się bawić. Przynajmniej… na początku. Rzucasz piłkę, biegnę za nią z entuzjazmem, uszy w wietrze, język z pyska, zupełnie jak pies sportowy. Ale potem… w połowie… nagle myślę: Stary… co ja właściwie robię? I wtedy wracam z uśmiechem. Bez piłki. Bo tak, cały ten koncept znoszenia piłki nigdy do mnie nie trafił. Z sznurkiem do flossowania jest to samo. Zabawa razem? Fajnie! Rzucasz? To koniec gry. Pulling na sznurku? Nigdy nie, po co miałbym to robić, kiedy mogę po prostu stać obok ciebie i cieszyć się, że zwracasz na mnie uwagę? Może nigdy tak naprawdę nie nauczyłem się grać. Ale szczerze mówiąc? Najważniejsze, że jesteś tu ze mną. Że się ze mną śmiejesz, chodzisz ze mną, głaszczesz mnie i widzisz mnie takim, jakim jestem: szczęśliwym, słodkim, czasem roztargnionym labradorem z serduszkiem, które zawsze macha ogonem.
Czytaj oryginał (nl)
Hoi… ik ben Lester. Ja, die grote blonde knuffelbeer die je misschien al hebt zien kwispelen voordat je me überhaupt zag. Ik ben elf jaar, maar laat je niet foppen: in mijn hoofd ben ik nog steeds een jonge pup met een motor die altijd aan staat. Mijn lijf is misschien iets ouder, maar mijn ziel? Die springt nog elke dag op en neer. Ik ben bij DOA terechtgekomen via een andere opvang. Mijn baasje kon helaas niet meer goed voor mij zorgen… en daar was ik eerst best verdrietig over. Je denkt toch: Waar is mijn mens nou? Maar toen kwamen hier allemaal nieuwe mensen. Verzorgers, vrijwilligers, knuffelaars, koekjesuitdelers, ik ben ze nog aan het categoriseren. En ze geven me zóveel aandacht dat ik me hier eigenlijk meteen thuis voelde. Ik ga dus ook graag met iedereen mee. Echt met iedereen. Als je naar buiten loopt, loop ik mee. Als je naar binnen loopt, loop ik mee. Als je alleen maar denkt aan lopen, sta ik al klaar. En buiten? Nou, daar kijk ik iedereen verwachtingsvol aan. Want je weet maar nooit wie er zin heeft om even over mijn koppie te aaien. Ik ben tenslotte een Labrador. Wij zijn geboren met een ingebouwde aaibaarheidsmodus. Spelen vind ik ook nog steeds geweldig. Tenminste… het begin. Je gooit een bal, ik ren er enthousiast achteraan, oren in de wind, tong uit mijn bek, helemaal het idee dat ik een sporthond ben. Maar dan… halverwege… denk ik ineens: Wacht… wat was ik ook alweer aan het doen? En dan kom ik vrolijk terug. Zonder bal. Want ja, dat hele bal terugbrengen-concept is nooit helemaal geland bij mij. Met een flostouw is het hetzelfde. Samen spelen? Leuk! Jij gooit? Dan is het spel klaar. Trekken aan de flos? Nee joh, waarom zou ik dat doen als ik ook gewoon naast je kan staan en blij kan zijn dat je met mij bezig bent? Misschien heb ik spelen nooit echt goed geleerd. Maar eerlijk? Ik ben vooral blij dat jij er bent. Dat je met me lacht, met me wandelt, me aait, en me ziet zoals ik ben: een vrolijke, lieve, soms wat vergeetachtige Labrador met een hart dat altijd kwispelt.
Zarejestrowane wczoraj
