Adopter Yoda
Krydsede raser · Mand
Historien er lige så gammel som tiden selv: Engang var der hunde, som ingen bekymrede sig om. De levede på landet, formerede sig i stor stil, døde af sygdomme, blev kørt over af biler, og de heldige endte med at blive sat i kæder. Dem, der ikke var fastsat, løb rundt i flokke overalt i området: Her fandt de noget at spise, der blev de sparket. I Yodas flok boede hendes mor Oda og to andre hunde. De boede i en stald, og ingen tog sig af dem. De var usynlige. Da deres ejer døde, solgte hans arving landbrugsdyrene, men de herreløse hunde, de såkaldte «darmozjady», blev efterladt. Hvad skulle man bruge dem til? Gode sjæle fandt dem og fodrede flokken, og til sidst fandt hundene vej til os. Tre af dem er allerede kommet i hjem, men Yoda forbliver – den mest tilbagetrukne, bange for mennesker og usocialiserede. Hun er en ung, lille solstråle. Hun har brug for tid til at overvinde sine frygt, men hun er ikke længere en vild hund. Hun tillader stadig ikke at blive klappet, går ikke tur, men hun genkender sine frivillige, tillader dem at gå ind i hendes kennel og tager godbidder fra deres hænder. Hun betragter dem nysgerrigt og nyder deres besøg på sin egen måde. Yoda venter på en tålmodig person, der vil tage sig tid til at lære hende at kende og vænne hende til sit nye liv uden at forvente øjeblikkelige resultater. Det vil helt sikkert være lettere, hvis der er en anden hund i hjemmet – Yoda er kompatibel i flokken og kan godt lide at have et hundemodel at se op til. Da hendes kammerat boede i nærheden, og de kunne løbe sammen i haven, kom der et nyt liv ind i Yoda; hun blev gladere og meget modigere. Dette er en tispe, der venter på sin chance. Vi venter sammen med hende. Der er intet smukkere end at se en hunds forvandling: fra en mistroisk til en hale-buskende følgesvend. Hvem ønsker at opleve dette mirakel?
Læs original (pl)
Historia jakich wiele: były sobie psy, które nikogo nie obchodziły. Żyły na wsi, mnożyły się na potęgę, umierały od chorób, pod kołami samochodów, "szczęściarze" trafiały na łańcuch. Te nie przywiązane biegały całymi bandami po okolicy: tu znalazły coś do jedzenia, tam zaś dostały kopniaka. W bandzie Yody była jej matka Oda i dwa inne psy. Mieszkały w stodole i nikt się nimi nie przejmował. Były niewidzialne. Wegetowały. Aż właściciel umarł. Jego spadkobierca sprzedał zwierzęta gospodarskie, a darmozjady czyli psy, zostawił. Bo po co mu one? Znalazły się dobre dusze, które bandę dokarmiały, aż w końcu psy trafiły do nas. Trzy z nich na szczęście mają już domy. Została Yoda- najbardziej wycofana, bojącą się człowieka, niezsocjalizowana. To młodziutka, niewielka sunieczka. Potrzebuje czasu, by przełamać swe lęki, ale już nie jest takim dzikuskiem. Jeszcze nie daje się głaskać, jeszcze nie chodzi na spacery, ale rozpoznaje już swoich wolontariuszy, pozwala im wejść do swojego boksu, bierze parówki z ręki. Ciekawie się im przygląda i na swój sposób cieszy z tych odwiedzin. Yoda czeka na cierpliwego człowieka, który będzie chciał ją powoli poznawać i oswajać, nie wymagając natychmiastowego efektu. Na pewno łatwiej to pójdzie, jeśli w domu będzie drugi pies- Yoda jest zgodna w stadzie, lubi mieć psiego przewodnika, którego naśladuje. Gdy obok mieszkał jej kumpel i razem mogły pobiegać po wybiegu, w Yodę wstępowało nowe życie, była radosna i dużo śmielsza.To sunia, ktòra czeka na swoją szansę. My czekamy razem z nią. Nie ma nic piękniejszego, niż patrzeć na przemianę psa: z nieufniaka w nakolankowca. Kto chce doświadczyć tego cudu?
Listet for 4 måneder siden
