Adoptoi Yoda
Rasvahybridi · Mies
History as old as time: there were once dogs that no one cared about. They lived in the countryside, multiplied in numbers, died from illnesses, were run over by cars, and the lucky ones ended up on chains. Those not attached ran in packs throughout the area: here they found something to eat, there they got kicked. In Yoda’s pack, her mother Oda and two other dogs lived. They resided in a barn and no one cared for them. They were invisible. When their owner died, his heir sold the farm animals, but the stray dogs, the so-called “darmozjady,” were left behind. What use were they? Good souls found them and fed the pack, and eventually, the dogs found their way to us. Three of them are already in homes, but Yoda remains, the most withdrawn, fearful of humans, un-socialized. She is a young, small sunbeam. She needs time to overcome her fears, but she is no longer a wild one. She still doesn’t allow being petted, doesn’t go on walks, but she recognizes her volunteers, allows them to enter her kennel, and takes treats from their hands. She curiously observes them and enjoys their visits in her own way. Yoda waits for a patient person who will take the time to get to know her and acclimate her, not expecting immediate results. It will certainly be easier if there’s another dog at home—Yoda is compatible in the pack, likes having a canine role model to emulate. When her buddy lived nearby and they could run in the yard together, a new life entered Yoda, she became happier and much braver. This is a female dog waiting for her chance. We wait with her. There is nothing more beautiful than watching the transformation of a dog: from an untrusting one to a wagging-tail companion. Who wants to experience this miracle?
Lue alkuperäinen (pl)
Historia jakich wiele: były sobie psy, które nikogo nie obchodziły. Żyły na wsi, mnożyły się na potęgę, umierały od chorób, pod kołami samochodów, "szczęściarze" trafiały na łańcuch. Te nie przywiązane biegały całymi bandami po okolicy: tu znalazły coś do jedzenia, tam zaś dostały kopniaka. W bandzie Yody była jej matka Oda i dwa inne psy. Mieszkały w stodole i nikt się nimi nie przejmował. Były niewidzialne. Wegetowały. Aż właściciel umarł. Jego spadkobierca sprzedał zwierzęta gospodarskie, a darmozjady czyli psy, zostawił. Bo po co mu one? Znalazły się dobre dusze, które bandę dokarmiały, aż w końcu psy trafiły do nas. Trzy z nich na szczęście mają już domy. Została Yoda- najbardziej wycofana, bojącą się człowieka, niezsocjalizowana. To młodziutka, niewielka sunieczka. Potrzebuje czasu, by przełamać swe lęki, ale już nie jest takim dzikuskiem. Jeszcze nie daje się głaskać, jeszcze nie chodzi na spacery, ale rozpoznaje już swoich wolontariuszy, pozwala im wejść do swojego boksu, bierze parówki z ręki. Ciekawie się im przygląda i na swój sposób cieszy z tych odwiedzin. Yoda czeka na cierpliwego człowieka, który będzie chciał ją powoli poznawać i oswajać, nie wymagając natychmiastowego efektu. Na pewno łatwiej to pójdzie, jeśli w domu będzie drugi pies- Yoda jest zgodna w stadzie, lubi mieć psiego przewodnika, którego naśladuje. Gdy obok mieszkał jej kumpel i razem mogły pobiegać po wybiegu, w Yodę wstępowało nowe życie, była radosna i dużo śmielsza.To sunia, ktòra czeka na swoją szansę. My czekamy razem z nią. Nie ma nic piękniejszego, niż patrzeć na przemianę psa: z nieufniaka w nakolankowca. Kto chce doświadczyć tego cudu?
Ilmainen tili — sisältää 10 yhteydenottoa
Listattu viime viikolla
