Adoptar a Yoda
Mestizo · Macho
Historia tan antigua como el tiempo: hubo una vez perros que nadie cuidaba. Vivían en el campo, se multiplicaban en número, morían de enfermedades, eran atropellados por automóviles y los afortunados terminaron en cadenas. Aquellos que no estaban unidos corrían en manadas por toda el área: aquí encontraban algo para comer, allá recibían patadas. En la manada de Yoda, su madre Oda y otros dos perros vivían. Residían en un granero y nadie los cuidaba. Eran invisibles. Cuando murió su dueño, su heredero vendió los animales del rancho, pero los perros callejeros, los llamados "darmozjady", quedaron atrás. ¿Para qué servían? Almas buenas los encontraron y les dieron de comer, y finalmente los perros llegaron hasta nosotros. Tres de ellos ya están en hogares, pero Yoda permanece, la más retraída, temerosa de las personas, no socializada. Es una pequeña luz solar joven. Necesita tiempo para superar sus miedos, pero ya no es salvaje. Aún no permite que la acaricien, no va de paseo, pero reconoce a sus voluntarios, permite que entren a su jaula y toma golosinas de sus manos. Curiosamente los observa y disfruta de sus visitas a su manera. Yoda espera a una persona paciente que le dedique tiempo para conocerla y adaptarla, sin esperar resultados inmediatos. Será ciertamente más fácil si hay otro perro en casa: Yoda es compatible en la manada, le gusta tener un modelo canino al que imitar. Cuando su compañero vivía cerca y podían correr juntos en el patio, una nueva vida entró en Yoda, se volvió más feliz y mucho más valiente. Esta es una perra esperando su oportunidad. La esperamos con ella. No hay nada más bello que ver la transformación de un perro: de uno desconfiado a un compañero con cola moviéndose. ¿Quién quiere experimentar este milagro?
Leer original (pl)
Historia jakich wiele: były sobie psy, które nikogo nie obchodziły. Żyły na wsi, mnożyły się na potęgę, umierały od chorób, pod kołami samochodów, "szczęściarze" trafiały na łańcuch. Te nie przywiązane biegały całymi bandami po okolicy: tu znalazły coś do jedzenia, tam zaś dostały kopniaka. W bandzie Yody była jej matka Oda i dwa inne psy. Mieszkały w stodole i nikt się nimi nie przejmował. Były niewidzialne. Wegetowały. Aż właściciel umarł. Jego spadkobierca sprzedał zwierzęta gospodarskie, a darmozjady czyli psy, zostawił. Bo po co mu one? Znalazły się dobre dusze, które bandę dokarmiały, aż w końcu psy trafiły do nas. Trzy z nich na szczęście mają już domy. Została Yoda- najbardziej wycofana, bojącą się człowieka, niezsocjalizowana. To młodziutka, niewielka sunieczka. Potrzebuje czasu, by przełamać swe lęki, ale już nie jest takim dzikuskiem. Jeszcze nie daje się głaskać, jeszcze nie chodzi na spacery, ale rozpoznaje już swoich wolontariuszy, pozwala im wejść do swojego boksu, bierze parówki z ręki. Ciekawie się im przygląda i na swój sposób cieszy z tych odwiedzin. Yoda czeka na cierpliwego człowieka, który będzie chciał ją powoli poznawać i oswajać, nie wymagając natychmiastowego efektu. Na pewno łatwiej to pójdzie, jeśli w domu będzie drugi pies- Yoda jest zgodna w stadzie, lubi mieć psiego przewodnika, którego naśladuje. Gdy obok mieszkał jej kumpel i razem mogły pobiegać po wybiegu, w Yodę wstępowało nowe życie, była radosna i dużo śmielsza.To sunia, ktòra czeka na swoją szansę. My czekamy razem z nią. Nie ma nic piękniejszego, niż patrzeć na przemianę psa: z nieufniaka w nakolankowca. Kto chce doświadczyć tego cudu?
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado la semana pasada
