Υιοθετήστε τον/την Yoda
Μεικτής φυλής · Αρσενικό
Η ιστορία είναι τόσο παλιά όσο ο χρόνος: κάποτε υπήρχαν σκυλιά για τα οποία κανείς δεν νοιαζόταν. Ζούσαν στην εξοχή, πολλαπλασιάζονταν, πέθαιναν από ασθένειες, παρασύρονταν από αυτοκίνητα, και αυτά που ήταν τυχερά κατέληγαν με αλυσίδες. Όσοι δεν ήταν δεμένοι τρέχαν σε αγέλες σε όλη την περιοχή: εδώ βρίσκαν κάτι να φάνε, εκεί τους έδιωχναν με κλωτσιές. Στην αγέλη της Γιόντα ζούσαν η μητέρα της, η Οντά, και δύο ακόμα σκυλιά. Κατοικούσαν σε ένα αχυρώνα και κανείς δεν τους φρόντιζε. Ήταν αόρατοι. Όταν πέθανε ο ιδιοκτήτης τους, ο κληρονόμος του πούλησε τα κτηνοτροφικά ζώα, αλλά τα αδέσποτα σκυλιά, τα λεγόμενα «δαρμοζιάντι», έμειναν πίσω. Τι χρησιμότητα είχαν; Καλές ψυχές τα βρήκαν και τα ταΐζαν, και τελικά τα σκυλιά βρήκαν τον δρόμο προς εμάς. Τρία από αυτά ήδη βρίσκονται σε σπίτια, αλλά η Γιόντα παραμένει, η πιο απομονωμένη, φοβισμένη από τους ανθρώπους, αναπτυγμένη. Είναι ένας νέος, μικρός ήλιος. Χρειάζεται χρόνο για να ξεπεράσει τους φόβους της, αλλά δεν είναι πια αγρία. Ακόμα δεν επιτρέπει να της χαϊδέψουν, δεν βγαίνει για βόλτες, όμως αναγνωρίζει τους εθελοντές της, τους επιτρέπει να μπουν στο κλουβί της και παίρνει τις λιχουδιές από τα χέρια τους. Τους παρατηρεί με περιέργεια και απολαμβάνει τις επισκέψεις τους με τον δικό της τρόπο. Η Γιόντα περιμένει έναν υπομονετικό άνθρωπο που θα πάρει τον χρόνο να τη γνωρίσει και να την εξοικειώσει, χωρίς να περιμένει άμεσα αποτελέσματα. Σίγουρα θα είναι πιο εύκολο αν υπάρχει άλλο σκυλί στο σπίτι—η Γιόντα είναι συμβατή στην αγέλη, της αρέσει να έχει ένα σκυλικό πρότυπο να μιμηθεί. Όταν ο φίλος της ζούσε κοντά και μπορούσαν να τρέχουν μαζί στην αυλή, μια νέα ζωή μπήκε στη Γιόντα, έγινε πιο χαρούμενη και πολύ πιο γενναία. Αυτή είναι μια σκυλίτσα που περιμένει την ευκαιρία της. Περιμένουμε μαζί της. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να παρακολουθείς τη μεταμόρφωση ενός σκύλου: από έναν αναποφάσιστο σε έναν συνοδό με κουνητό ουρά. Ποιος θέλει να ζήσει αυτό το θαύμα;
Διάβασε αρχικό (pl)
Historia jakich wiele: były sobie psy, które nikogo nie obchodziły. Żyły na wsi, mnożyły się na potęgę, umierały od chorób, pod kołami samochodów, "szczęściarze" trafiały na łańcuch. Te nie przywiązane biegały całymi bandami po okolicy: tu znalazły coś do jedzenia, tam zaś dostały kopniaka. W bandzie Yody była jej matka Oda i dwa inne psy. Mieszkały w stodole i nikt się nimi nie przejmował. Były niewidzialne. Wegetowały. Aż właściciel umarł. Jego spadkobierca sprzedał zwierzęta gospodarskie, a darmozjady czyli psy, zostawił. Bo po co mu one? Znalazły się dobre dusze, które bandę dokarmiały, aż w końcu psy trafiły do nas. Trzy z nich na szczęście mają już domy. Została Yoda- najbardziej wycofana, bojącą się człowieka, niezsocjalizowana. To młodziutka, niewielka sunieczka. Potrzebuje czasu, by przełamać swe lęki, ale już nie jest takim dzikuskiem. Jeszcze nie daje się głaskać, jeszcze nie chodzi na spacery, ale rozpoznaje już swoich wolontariuszy, pozwala im wejść do swojego boksu, bierze parówki z ręki. Ciekawie się im przygląda i na swój sposób cieszy z tych odwiedzin. Yoda czeka na cierpliwego człowieka, który będzie chciał ją powoli poznawać i oswajać, nie wymagając natychmiastowego efektu. Na pewno łatwiej to pójdzie, jeśli w domu będzie drugi pies- Yoda jest zgodna w stadzie, lubi mieć psiego przewodnika, którego naśladuje. Gdy obok mieszkał jej kumpel i razem mogły pobiegać po wybiegu, w Yodę wstępowało nowe życie, była radosna i dużo śmielsza.To sunia, ktòra czeka na swoją szansę. My czekamy razem z nią. Nie ma nic piękniejszego, niż patrzeć na przemianę psa: z nieufniaka w nakolankowca. Kto chce doświadczyć tego cudu?
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
