Υιοθετήστε τον/την ANNI 0197
Θηλυκό
Το όνομά μου είναι Αννι και θέλω να σας πω την ιστορία μου... 🐶💌 Στις 29 Νοεμβρίου 2019, το ζωντανό μου άλλαξε για πάντα. Πριν από αυτό, ζούσα στην πόλη Κονσταντζα 🌊, σε μια δύσκολη θέση, όπου δεν είχα ασφάλεια ή αγάπη. Δεν ξέρανε τι σημαίνει να περιμένουν ευφορικά 🏡, να έχεις ένα χώρο μόνο για σένα ή να λαμβάνεις ένα ζεστό παρηγοριστικό όταν είσαι φοβισμένος. Εκείνη την ημέρα, σωθήκα και ήρθα στο καταφύγιο Ringo Land Romania, που διοικείται από την Εταιρεία No Limit Pets. Ήμουν φοβισμένος 😔, αλλά τα μάτια μου πλήρη ένα φως ✨ ελπίζαν ότι ίσως, τελικά, θα έπαιρνα μια ευκαιρία για καλύτερη ζωή. Αρχικά, όλα φαινόταν όπως ένα θαύμα 🙏: είχα τρόφιμα 🍲, ένα καταφύγιο 🏠 και ανθρώπους που με κοιτούσαν με ευγενικότητα 💙. Αλλά ο χρόνος πέρασε... οι μέρες έγιναν μήνες, οι μήνες χρόνια ⏳. Και έμεινα εδώ, περιμένοντας... Κάθε φορά που κάποιος έρχεται στο καταφύγιο, τον κοιτάω με ελπίδα 👀💞. Φαντάζομαι πώς θα ήταν αν σταμάτανε για εμένα, με πήρανε στο σπίτι τους και είπαν "από τώρα είσαι μέρος της οικογένειάς μου". Αλλά κανείς δεν έχει σταματήσει για εμένα ακόμα... Η ενθουσιασμός μου έχει μετατραπεί σε σιωπηρή περιμονή 🤍, και μερικές φορές το θλίψη έρχεται στην καρδιά μου 💔. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά σκυλιά όπως εγώ, αλλά συχνά αναρωτιέμαι: "Γιατί όχι εγώ;"
Διάβασε αρχικό (ro)
Mă numesc Anni și vreau să vă spun povestea mea… 🐶💌 Pe 29 noiembrie 2019, viața mea s-a schimbat pentru totdeauna. Până atunci, am trăit în orașul Constanța 🌊, într-o situație grea, unde nu aveam siguranță și nici dragoste. Nu știam cum e să fii așteptat cu bucurie 🏡, să ai un loc doar al tău sau să primești o mângâiere caldă atunci când îți e frică. În acea zi, am fost salvată și am ajuns la adăpostul Ringo Land Romania, condus de Asociația No Limit Pets. Eram speriată 😔, dar în același timp ochii mei plini de lumină ✨ sperau că poate, în sfârșit, voi primi o șansă la o viață mai bună. La început, totul părea un miracol 🙏: aveam hrană 🍲, un adăpost 🏠 și oameni care mă priveau cu bunătate 💙. Dar timpul a trecut… zilele au devenit luni, lunile ani ⏳. Și eu am rămas aici, așteptând… De fiecare dată când cineva venea la adăpost, îi priveam cu speranță 👀💞. Îmi imaginam cum ar fi să mă oprescă tocmai pe mine, să mă ia acasă, să îmi spună „de acum faci parte din familia mea”. Dar nimeni nu s-a oprit încă pentru mine… Entuziasmul meu s-a transformat în așteptare tăcută 🤍, iar uneori în sufletul meu se strecoară și tristețea 💔. Știu că sunt mulți câini ca mine, dar mă întreb adesea: „De ce nu eu?”
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
