ANNI 0197 adopteren
Vrouwelijk
Mijn naam is Anni en ik wil je mijn verhaal vertellen… 🐶💌 Op 29 november 2019 veranderde mijn leven voor altijd. Voor die tijd leefde ik in de stad Constanța 🌊, in een moeilijke situatie waarin ik geen veiligheid of liefde had. Ik wist niet wat het betekent om met veel vreugde verwacht te worden 🏡, om een plek volledig voor mezelf te hebben, of om warme troost te ontvangen als je bang bent. Die dag werd ik gered en kwam ik naar het asiel Ringo Land Romania, dat wordt beheerd door de No Limit Pets Association. Ik was bang 😔, maar tegelijkertijd gloeiden mijn ogen van licht ✨ en hoopte ik misschien eindelijk een kans te krijgen voor een beter leven. Aanvankelijk leek alles een wonder 🙏: ik had eten 🍲, een onderduikplaats 🏠 en mensen die me met vriendelijkheid aankeken 💙. Maar de tijd ging voorbij... de dagen werden maanden, de maanden jaren ⏳. En ik bleef hier wachten... Elke keer dat iemand het asiel binnenkwam, keek ik met hoop 👀💞 naar hen. Ik stelde me voor hoe het zou zijn als ze bij mij stopten, me meenamen naar huis en zouden zeggen "vanaf nu ben je deel van mijn familie". Maar nog steeds heeft niemand bij mij gestopt... Mijn enthousiasme is omgevormd tot stilte wachten 🤍, en soms glipt verdriet in mijn hart 💔. Ik weet dat er veel honden zoals mij zijn, maar ik vraag me vaak af: "Waarom niet ik?"
Origineel lezen (ro)
Mă numesc Anni și vreau să vă spun povestea mea… 🐶💌 Pe 29 noiembrie 2019, viața mea s-a schimbat pentru totdeauna. Până atunci, am trăit în orașul Constanța 🌊, într-o situație grea, unde nu aveam siguranță și nici dragoste. Nu știam cum e să fii așteptat cu bucurie 🏡, să ai un loc doar al tău sau să primești o mângâiere caldă atunci când îți e frică. În acea zi, am fost salvată și am ajuns la adăpostul Ringo Land Romania, condus de Asociația No Limit Pets. Eram speriată 😔, dar în același timp ochii mei plini de lumină ✨ sperau că poate, în sfârșit, voi primi o șansă la o viață mai bună. La început, totul părea un miracol 🙏: aveam hrană 🍲, un adăpost 🏠 și oameni care mă priveau cu bunătate 💙. Dar timpul a trecut… zilele au devenit luni, lunile ani ⏳. Și eu am rămas aici, așteptând… De fiecare dată când cineva venea la adăpost, îi priveam cu speranță 👀💞. Îmi imaginam cum ar fi să mă oprescă tocmai pe mine, să mă ia acasă, să îmi spună „de acum faci parte din familia mea”. Dar nimeni nu s-a oprit încă pentru mine… Entuziasmul meu s-a transformat în așteptare tăcută 🤍, iar uneori în sufletul meu se strecoară și tristețea 💔. Știu că sunt mulți câini ca mine, dar mă întreb adesea: „De ce nu eu?”
Gelist 4 maanden geleden
