Υιοθετήστε τον/την Non è chiaro perché il cane mangi erba, ma lo fa e non è un bene
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Όταν πρόκειται για θηλαστικά τα οποία δάγκουν τα χόρτα, η πρώτη σκέψη είναι αμέσως ο σκύλος και η υποτιθέμενη ικανότητά του να αυτοθεραπεύεται, προκαλώντας έμετο και έτσι απαλλαγή από τα μαλλιά του. Ωστόσο, αυτή η κοινή πεποίθηση έχει αποδειχθεί ψευδής από επιστημονικές έρευνες, οι οποίες τη θεωρούν απλά ένα ανατροφοδοτικό συνηθισμό, αρχικά χρήσιμο για την εξάλειψη των παρασίτων του εντέρου αλλά τώρα ανεδικασμένο, το οποίο το σκυλί (όπως το πιθήκο) εκτελεί λόγω βιολογικής μνήμης. Εναλλακτικά, τα σκύλα φάγανε επίσης χόρτα και η απάντηση, σε αυτήν την περίπτωση επίσης, δεν είναι προφανής. Καμία επιστημονική μελέτη δεν έχει αποδείξει την λειτουργία της αυτοθεραπείας: αντιθέτως, φαίνεται ότι λίγα σκύλα εμετίζουν μετά το φαγητό τους και τα οποία μερικές φορές τρώνε το χόρτο όταν είναι πεινασμένα ή προτίθενται να τρώνε. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα σκύλα τρώνε χόρτα όταν χρειάζονται βιταμίνες, φυτικές ίνες ή ένζυμα που δεν βρίσκουν σε αρκετή ποσότητα στη διατροφή τους, ενώ μια αυστραλιανή μελέτη ισχυρίζεται ότι τα σκύλα τρώνε χόρτα γιατί είναι χυλώδη και ζωντανά, όπως υποστηρίζει το γεγονός ότι το χόρτο τρώγεται συνήθως πριν, όχι μετά τα γεύματα, όταν είναι πεινασμένα και θερμά. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι το σκύλο θα τρώγει χόρτο όταν είναι έχει ένα κενό, αφού το τρώγμα αυξάνει την παραγωγή της ενδορφίνης και της σεροτονίνης και μειώνει το επίπεδο της κορτιζόλης και της αδρεναλίνης. Από πρακτική άποψη, το σημαντικό είναι να αφήσετε το σκύλο "παίξει" με μερικά κομμάτια χόρτου, αλλά να αποφύγετε το "φαγητό" τους, ιδιαίτερα αν αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο συνηθισμός ή αν η ποσότητα είναι πολύ μεγάλη. Οι λόγοι είναι απλοί: το χόρτο είναι κακός στην πέψη και μπορεί να προκαλέσει σοβαρά σύνδρομα· επιπλέον, η παρουσία των παρασιτοκτόνων στα χόρτα ή τα υπολείμματα από καύση κατά μήκος των δρόμων προτείνει την αποφυγή της κατανάλωσης του χόρτου· μερικές φορές, επίσης, η προέλευση αυτής της συνήθειας μπορεί να είναι πραγματικά σοβαρά προβλήματα όπως γαστρίτιδα ή αναποτελεσματικότητα που απαιτούν συμβουλευτική ιατρική. Συνοπτικά, για ένα σκύλο που "τρώει" χόρτο δεν είναι μια καλή συνήθεια: είναι περισσότερο ένα σήμα για να εξεταστεί και να ερευνηθεί περαιτέρω.
Διάβασε αρχικό (it)
Quando si parla di carnivori domestici che mangiucchiano erba si pensa immediatamente al gatto e alla sua presunta capacità di automedicarsi, forzando il vomito e liberandosi così dai boli di pelo. Senonchè anche questo luogo comune è stato smentito dalla ricerca scientifica, che ritiene si tratti in realtà di un gesto atavico, originariamente utile all’espulsione dei parassiti intestinali ma ora immotivato e che il gatto (al pari dello scimpanzè) mette in atto per memoria biologica. A volte anche il cane mangia erba e la risposta, pure in questo caso, non è scontata. Nessuno studio scientifico ha provato, ad esempio, la funzione di automedicazione: anzi, sembra che pochi cani vomitino dopo il consumo di erba e che talvolta la mangino, invece, quando hanno fame o sono prossimi al pasto. Altri ricercatori suggeriscono che i cani mangiano erba quando hanno bisogno di vitamine, fibre o enzimi che non trovano in quantità sufficiente nell’alimentazione, mentre una ricerca australiana sostiene che i cani mangiano l'erba perché è succosa e fresca, come confermerebbe la circostanza che l’erba viene di solito mangiata prima e non dopo i pasti, quando cioè hanno sete e fame. Un’altra spiegazione è che il cane mangerebbe l’erba quando si annoia, dato che la masticazione fa aumentare la produzione di endorfine e serotonina e abbassa il livello di cortisolo e adrenalina. Dal punto di vista pratico ciò che conta è lasciare che il cane “giochi” con qualche filo d'erba, ma evitare che “bruchi”, soprattutto se si tratta di un comportamento ripetitivo o se la quantità è eccessiva. Le ragioni sono semplici: l’erba è poco digeribile e può provocare sindromi importanti; inoltre, la presenza di pesticidi nei prati o di residui della combustione lungo le strade suggeriscono di evitare l’ingestione d’erba; a volte, poi, all’origine di questa abitudine ci potrebbero essere, in realtà, patologie anche gravi come gastriti o intolleranze che meritano un consulto veterinario. Insomma, per un cane “brucare” l’erba non è una buona abitudine: è piuttosto un segnale da valutare e approfondire.
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
