Non è chiaro perché il cane mangi erba, ma lo fa e non è un bene adopteren
Kruisbried · Onbekend
Bij het spreken van huisdieren die op gras knagen, denkt men direct aan de kat en zijn vermeende vermogen om zichzelf te genezen, waardoor het overgeeft en zo haar haarballen verlost. Toch is deze gangbare overtuiging door wetenschappelijk onderzoek ontkracht, dat het in plaats daarvan als een erfelijke gedragstendens beschouwt, oorspronkelijk nuttig om darminfecties te verwijderen, maar tegenwoordig ongegrond, dat de kat (net als de chimpansee) uit biologische herinnering uitvoert. Soms eten honden ook gras en de reactie, in dit geval ook, is niet duidelijk. Geen wetenschappelijk onderzoek heeft bijvoorbeeld de functie van zelfmedicatie bewezen: eerder het omgekeerde, want het lijkt erop dat weinig honden overgeven na het eten van gras en dat ze soms het gras eten wanneer ze honger hebben of op het punt staan te eten. Andere onderzoekers stellen dat honden gras eten wanneer ze vitamines, vezels of enzymen nodig hebben die ze niet voldoende in hun dieet vinden, terwijl een Australisch onderzoek stelt dat honden gras eten omdat het sap- en fris is, ondersteund door het feit dat gras meestal wordt gegeten voor, niet na maaltijden, wanneer ze dorstig en hongerig zijn. Een andere verklaring is dat de hond gras eet wanneer hij vervuld is, aangezien kauwen de productie van endorfine en serotonine verhoogt en de niveau's van cortisol en adrenaline verlaagt. Van praktisch standpunt is het belangrijk om de hond "te laten spelen" met wat grassprietjes, maar te voorkomen dat hij ze "eet", vooral als dit een herhalend gedrag is of als het bedrag te groot is. De redenen zijn simpel: gras is slecht verteibaar en kan ernstige syndromen veroorzaken; bovendien wijst de aanwezigheid van pesticiden op gazonnen of resten van verbranding langs wegen op het verloop van de consumptie van gras; soms kan de oorzaak van dit gewoonte ook echt ernstige ziekten zijn zoals gastritis of intoleranties die een dierartsbezoeking vereisen. Kortom, voor een hond dat gras eet is het geen goede gewoonte: het is eerder een teken om te beoordelen en verder te onderzoeken.
Origineel lezen (it)
Quando si parla di carnivori domestici che mangiucchiano erba si pensa immediatamente al gatto e alla sua presunta capacità di automedicarsi, forzando il vomito e liberandosi così dai boli di pelo. Senonchè anche questo luogo comune è stato smentito dalla ricerca scientifica, che ritiene si tratti in realtà di un gesto atavico, originariamente utile all’espulsione dei parassiti intestinali ma ora immotivato e che il gatto (al pari dello scimpanzè) mette in atto per memoria biologica. A volte anche il cane mangia erba e la risposta, pure in questo caso, non è scontata. Nessuno studio scientifico ha provato, ad esempio, la funzione di automedicazione: anzi, sembra che pochi cani vomitino dopo il consumo di erba e che talvolta la mangino, invece, quando hanno fame o sono prossimi al pasto. Altri ricercatori suggeriscono che i cani mangiano erba quando hanno bisogno di vitamine, fibre o enzimi che non trovano in quantità sufficiente nell’alimentazione, mentre una ricerca australiana sostiene che i cani mangiano l'erba perché è succosa e fresca, come confermerebbe la circostanza che l’erba viene di solito mangiata prima e non dopo i pasti, quando cioè hanno sete e fame. Un’altra spiegazione è che il cane mangerebbe l’erba quando si annoia, dato che la masticazione fa aumentare la produzione di endorfine e serotonina e abbassa il livello di cortisolo e adrenalina. Dal punto di vista pratico ciò che conta è lasciare che il cane “giochi” con qualche filo d'erba, ma evitare che “bruchi”, soprattutto se si tratta di un comportamento ripetitivo o se la quantità è eccessiva. Le ragioni sono semplici: l’erba è poco digeribile e può provocare sindromi importanti; inoltre, la presenza di pesticidi nei prati o di residui della combustione lungo le strade suggeriscono di evitare l’ingestione d’erba; a volte, poi, all’origine di questa abitudine ci potrebbero essere, in realtà, patologie anche gravi come gastriti o intolleranze che meritano un consulto veterinario. Insomma, per un cane “brucare” l’erba non è una buona abitudine: è piuttosto un segnale da valutare e approfondire.
Gelist 4 maanden geleden
