Adoptar a Babbel
Pomerania · Macho · Joven · 2 años
Una anciana de más de 80 años recibió dos perros hermosos de sus hijos para Navidad hace unos años. Fue un gesto amable, pero no muy sabio. ¿Qué pasaría si algo le sucediera a su (viejo) dueño? Eso no era un problema, hasta que llegó el momento en que la mamá se enfermó repentinamente y falleció debido a estas temperaturas suaves. Ninguno de los hijos quería a los perros. Una vez que era la posesión más querida de su mamá, pero ahora ya no era de importancia. Terminaron en la estación de matanza donde estaban en un calor sofocante esperando a ver cuál sería su destino. El corazón de su dueña se rompería si supiera que esto se le hizo a su posesión más preciada en la tierra. Tomamos a estos pobres animales y ahora están mejorando lentamente, pero no somos "de casa". Nuestro personal y equipo los cuida y trata de sacarlos de su caparazón, pero ningún perro merece estar en una estación de matanza. Están fuera de las vías y están muy tristes, tienen los ojos opacos y lo desean como antes, con su dueño en sus rodillas, juntos en el jardín, en movimiento, con golosinas. Knabbel y Babbel ciertamente pueden ser colocados por separado, pero preferiblemente con un perro estable y seguro de sí mismo. Pero los vemos mejor si se van del refugio al mismo tiempo, cada uno a su nuevo refugio seguro, para que ninguno de ellos tenga que quedarse atrás.
Leer original (nl)
Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig. Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes. Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel. Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd aangedaan. We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten zitten. Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen in de tuin, op stap, aan de lekkernijen. Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige haven, zodat er geen van hen moet achterblijven.
Publicado hoy
