Caspi adopteren
Kruisbried · Mannelijk
Caspi is een klein witte puppy die lang alleen op een appartementscomplex rondzwierde. Door goede mensen gevoed probeerde hij op zijn eigen manier te overleven. Niemand zocht naar hem. Geen enkel mens kwam terug voor hem. Hij arriveerde bij ons dierenasiel op 2 mei 2026, waarschijnlijk gewoon verlaten. Als we naar Caspi kijken, breekt ons hart in stukken. Want hij toont dat dit kleine jongetje lang had moeten zorgen voor zichzelf. Hij is enorm verwaarloosd. Zijn vacht is een zee van knopen, onder welke wonden en tekenen van een moeilijk leven liggen. En in zijn ogen... angst. Caspi vlucht op het eerste gezicht van mensen. Alsof hij heeft geleerd dat het veiliger is om afstand te houden. Dat een mens kan pijn doen of weggaan. Maar weet je wat? Onder deze angst ligt een geweldig, goed verzorgd hondje. Toen we rustig met hem in een kooi zaten, liet hij ons zijn echte gezicht zien. Eerste poging - blaffen en wegrennen. Tweede - onzekerheid. Maar op de derde keer naderde Caspi langzaam dichter... en een moment later kroop hij erin en vroeg zelfs om aandacht. Hij wil zo wanhopig vertrouwen. Hij heeft zo wanhopig alleen tijd, geduld en zorg nodig. We moeten hem kammen, schoonmaken en onze kleine jongen laten zien dat de wereld goed kan zijn. Dan zal Caspi zonder twijfel veel harten stelen. Wij hebben grote verwachtingen dat iemand de verwaarloosde, angstige pup ziet als de toekomstige beste vriend. Want Caspi verdient echt een nieuw leven.
Origineel lezen (pl)
Caspi to niewielki biały piesek, który przez długi czas koczował samotnie na osiedlu mieszkaniowym. Dokarmiany przez dobrą duszę, próbował jakoś przetrwać. Nikt go nie szukał. Nikt po niego nie wrócił. Do schroniska trafił 2 maja 2026 roku. Najprawdopodobniej został po prostu porzucony. Kiedy patrzymy na Caspiego, serce pęka nam na kawałki. Bo widać, że ten mały chłopiec bardzo długo musiał radzić sobie sam. Jest ogromnie zaniedbany. Jego sierść to morze kołtunów, pod którymi kryją się strupy i ślady trudnego życia. A w oczach… strach. Caspi w pierwszym odruchu ucieka przed człowiekiem. Jakby nauczył się, że bezpieczniej jest trzymać dystans. Że człowiek może zranić albo odejść. Ale wiecie co? Pod tym lękiem kryje się cudowny, przekochany pies. Kiedy siedzieliśmy z nim spokojnie w boksie pokazał nam swoje prawdziwe oblicze. Pierwsze podejście - szczekanie i ucieczka. Drugie - niepewność. Ale już za trzecim razem Caspi powoli podszedł bliżej… a chwilę później wtulał się i sam domagał pieszczot. Tak bardzo chce zaufać. Tak bardzo potrzebuje tylko czasu, cierpliwości i czułości. Trzeba naszego chłopaczka oporządzić, wyczesać, podleczyć i pokazać mu, że świat potrafi być dobry. A wtedy Caspi bez wątpienia skradnie jeszcze niejedno serce. Mamy ogromną nadzieję, że ktoś dostrzeże w tym zaniedbanym, wystraszonym piesku przyszłego najlepszego przyjaciela. Bo Caspi naprawdę zasługuje na nowe życie.
Gelist 3 maanden geleden
