Clausi adopteren
Kruisbried · Onbekend · Jong · 1 jaar
Een oude opihond moest zijn huis verlaten vanwege zijn leeftijd. Oorspronkelijk was het arme dier bedoeld om door de dierenarts te laten inslapen, maar die weigerde! En zo kwam Opilein Clausi bij ons. Alleen achtergelaten in een compleet nieuw milieu met veel andere honden, was het puur stress voor hem. Geen wonder dat hij dagenlang geen eten aanraakte en wij zorgen droegen. Hij verborg zich in de verste hoek van de kamer en jammerde voor zichzelf. We moesten hem aankoppelen om hem mee te nemen op een wandeling, want anders zou hij niet naar buiten zijn gekomen. Buiten was hij iets ontspannener en snuffelde voorzichtig rond of zocht hij misschien gewoon naar de weg naar huis? We weten het niet, en het is niet gem easy voor ons om te zien hoe moeilijk oudere honden het hebben om zich aan te passen als ze hun geliefde huis verliezen. Toch gebeurde het uiteindelijk, en hij nam een beetje van een traktatie en kwam naar ons en de anderen in de kamer. Hij werd vooral blij bij Maxe, die nu achter zijn "kooi rust" zit en langzaam weer mag meedoen aan het normale hondelijf. Toch wilde hij nog steeds in Maxes bed kruipen en zich aan hem vastklampen, maar dat paste niet helemaal. Nu het dagelijks leven zich heeft gevestigd, kent Clausi de dagelijkse routine goed. Zelfs het hondenvoer smaakt nu goed voor hem, maar we moeten erg voorzichtig zijn met de trakteringen - vanwege zijn aanzienlijke overgewicht. Er staat binnenkort een dierenartsbezoek aan, en het kleine mannetje zal grondig van hoofd tot voeten worden gecontroleerd. Helaas is dit al die jaren verwaarloosd geweest. Het overgewicht laat vaak onaangename vlekken achter, en wij verwachten enkele "herstellingsprojecten" in de toekomst.
Origineel lezen (de)
Wieder ein alter Opihund, der auf seine alten Tage sein Zuhause verlassen musste. Eigentlich sollte der Arme eingeschläfert werden, doch der Tierarzt lehnte dies ab! Und so gelangte Opilein Clausi zu uns. Alleingelassen von den ihn vertrauten Menschen, in eine völlig neue Umgebung mit vielen anderen Hunden war für ihn purer Stress. Kein Wunder also, dass er tagelang sein Futter nicht anrührte und wir uns Sorgen machen mussten. Er versteckte sich in der hintersten Ecke des Zimmers und winselte vor sich hin. Zum Gassigehen mussten wir ihn dort anleinen, denn sonst wäre er nicht hervor gekommen. Draußen war er dann ein wenig entspannter und schnüffelte vorsichtig die Umgebung ab oder suchte er einfach nur den Weg nach Hause? Wir wissen es nicht und auch für uns ist es nicht leicht mit ansehen zu müssen, wie schwer es Hunden im hohen Alter fällt sich umzustellen, wenn sie ihr geliebtes Zuhause verlieren. Doch dann endlich war es soweit und er nahm schon mal ein Leckerchen und kam zu uns und den anderen Fellis im Zimmer. Ganz besonders freute er sich über Maxe, der seine „Boxenruhe“ nun hinter sich hat und langsam wieder am normalen Hundeleben teil nehmen darf. Allerdings wollte er dann noch in Max´es Bettchen und mit ihm kuscheln, doch das passte nicht so richtig. Mittlerweile ist der Alltag eingekehrt und Clausi kennt den Tagesablauf sehr genau. Auch das Hundefutter schmeckt ihm zwischenzeitlich, allerdings müssen wir mit den Leckerchen – aufgrund seines doch erheblichen Übergewichts – sehr aufpassen. Demnächst wird ein Besuch beim Tierarzt anstehen und der kleine Mann einmal von Kopf bis Fuß durchgecheckt. Leider ist dies die ganzen Jahre versäumt worden. Das Übergewicht hinterlässt meist unschöne Spuren und wir rechnen schon mit einigen „Baustellen“. Letschow, im Februar 2025
Gelist 4 maanden geleden
