Υιοθετήστε τον/την Clausi
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Νεαρό · 1 έτος
Ένας άλλος παλιός οπίχουντ έπρεπε να φύγει από το σπίτι του λόγω της ηλικίας του. Αρχικά, το φτωχό πράγμα είχε προοριστεί να το βομβαρδίσουν, αλλά ο κτηνίατρος αρνήθηκε! Έτσι, ο Opilein Clausi έρχεται σε μας. Μόνος του σε ένα πλήρως νέο περιβάλλοντα με πολλά άλλα σκυλιά, ήταν απόλυτος στρες γι αυτόν. Προφανώς δεν έφαγε τρόφιμο για μέρες και εμείς είχαμε ανησυχία. Κρύφτηκε στην απομακρυσμένη γωνία του δωματίου και ψιθύριζε στον εαυτό του. Είχαμε να τον βάλουμε στο σκοινί για τσιμπούρα, διότι διαφορετικά δεν θα ξεκίνησε. Εκτός, ήταν λίγο πιο χαλαρός και ανακούφισε το περιβάλλοντα προσεκτικά ή απλά ψάχνει τον δρόμο πίσω στο σπίτι του; Δεν το ξέρουμε, και δεν είναι εύκολο για εμάς να παρακολουθούμε πόσο δύσκολο είναι για τα παλιά σκυλιά να προσαρμοστούν όταν χάνουν το αγαπημένο τους σπίτι. Ωστόσο τελικά συνέβη, και έβαλε μια κομπίνα τροφή και ήρθε προς εμάς και τα άλλα σκυλιά στο δωμάτιο. Ειδικά ευχαριστήθηκε από το Maxe, ο οποίος τώρα έχει πίσω του την «ανάπαυση στο κλειστό» και αργά αρχίζει να συμμετέχει ξανά στην κανονική ζωή των σκυλιών. Ωστόσο τότε ήθελε ακόμα να μπει στο κρεβάτι του Maxe και να τον κρατήσει, αλλά αυτό δεν έπαιρνε. Από τότε που η καθημερινότητα έχει ηρεμήσει, ο Clausi γνωρίζει πολύ καλά την καθημερινή του διαδρομή. Ακόμα και το φαγητό για σκύλους τώρα του γευματίζει, αλλά πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τις τροφές - λόγω του σημαντικού περιττών βαρών του. Θα μιλήσουμε με τον κτηνίατρο σύντομα, και ο μικρός άνθρωπος θα εξεταστεί καλά από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Δυστυχώς, αυτό αγνοήθηκε τόσα χρόνια. Το περιττό βάρος αφήνει συχνά άσχημες μαρκές και περιμένουμε κάποια "εργασία ανακαίνισης" μπροστά μας.
Διάβασε αρχικό (de)
Wieder ein alter Opihund, der auf seine alten Tage sein Zuhause verlassen musste. Eigentlich sollte der Arme eingeschläfert werden, doch der Tierarzt lehnte dies ab! Und so gelangte Opilein Clausi zu uns. Alleingelassen von den ihn vertrauten Menschen, in eine völlig neue Umgebung mit vielen anderen Hunden war für ihn purer Stress. Kein Wunder also, dass er tagelang sein Futter nicht anrührte und wir uns Sorgen machen mussten. Er versteckte sich in der hintersten Ecke des Zimmers und winselte vor sich hin. Zum Gassigehen mussten wir ihn dort anleinen, denn sonst wäre er nicht hervor gekommen. Draußen war er dann ein wenig entspannter und schnüffelte vorsichtig die Umgebung ab oder suchte er einfach nur den Weg nach Hause? Wir wissen es nicht und auch für uns ist es nicht leicht mit ansehen zu müssen, wie schwer es Hunden im hohen Alter fällt sich umzustellen, wenn sie ihr geliebtes Zuhause verlieren. Doch dann endlich war es soweit und er nahm schon mal ein Leckerchen und kam zu uns und den anderen Fellis im Zimmer. Ganz besonders freute er sich über Maxe, der seine „Boxenruhe“ nun hinter sich hat und langsam wieder am normalen Hundeleben teil nehmen darf. Allerdings wollte er dann noch in Max´es Bettchen und mit ihm kuscheln, doch das passte nicht so richtig. Mittlerweile ist der Alltag eingekehrt und Clausi kennt den Tagesablauf sehr genau. Auch das Hundefutter schmeckt ihm zwischenzeitlich, allerdings müssen wir mit den Leckerchen – aufgrund seines doch erheblichen Übergewichts – sehr aufpassen. Demnächst wird ein Besuch beim Tierarzt anstehen und der kleine Mann einmal von Kopf bis Fuß durchgecheckt. Leider ist dies die ganzen Jahre versäumt worden. Das Übergewicht hinterlässt meist unschöne Spuren und wir rechnen schon mit einigen „Baustellen“. Letschow, im Februar 2025
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
