Cuzco adopteren
Kruisbried · Onbekend
Onze kleine Cuzco is vertrokken... en wij kunnen het niet geloven... Zijn vermoeide kleine hart kon deze zeer hete dag niet aan, die eindigde in een catastrofale storm. Tijdens een laatste uitstapje zakte hij ineen, kon niet meer opstaan en werd meteen naar de dierenarts gebracht. Na een echo en ECG kwam de diagnose, ondanks zijn behandeling, was zijn hart uitgeput en waren zijn longen niet meer mee. Er werd een laatste behandeling geprobeerd, een laatste kans, een laatste hoop. Onder zware regen en hagel bracht iedereen hem voorzichtig terug naar de opvang. Cuzco wilde terug naar zijn huis, zijn stal, liggen in zijn bed. Hij had de moed om nog een laatste medicatie te nemen die door de dierenarts was voorgeschreven, daarna lieten we hem even rusten terwijl we zijn nieuwe recept en zijn nieuwe pillenbox voor de volgende dag klaar maakten... Plotseling verslechterde zijn toestand, de storm rommelde, de regen viel, we konden zijn hart niet meer horen met de stethoscoop, zijn warme adem of zijn pols voelen... we konden het niet. We belde opnieuw het kliniek en keerde de andere kant op, en daar viel het oordeel, zijn kleine hart had gestopt. Hij vecht om terug te gaan naar zijn stal, om eeuwig in zijn bed te slapen. Dat bed en die stal die hem had verwelkomd toen hij werd verlaten, doodziek. Zijn eerst familie merkte dat hij ziek was, het was niet moeilijk om te zien aangezien hij bloed braakte en volledig afviel. Cuzco werd direct naar de kliniek genomen en opgenomen voor meer dan een maand. Hij werd via een buis gevoed, en eentje dag herstelde hij en kon hij terugkeren naar de opvang. We besefte snel dat hij een sterke persoonlijkheid had en echt geen zorg wilde. Hij probeerde de dierenarts te bijten die hem via de buis voerde. En toen kon Cuzco bij de opvang komen, niets was makkelijk, zeker niet zoals zijn leven voor ons. Mijn Cuzco, je moet weten dat wij je liefhadden, je beschermde en alles deden mogelijk om je zo gelukkig mogelijk te maken. Wij wisten van je grote liefde voor de grote meisjes en dus deelde je het leven van sommige louloutes die gelukkig genoeg een familie vonden, het was niet jouw geval helaas. Je ging omringd door liefde, en we konden je kussen zonder het zelfs maar te beseffen. Het kostte ons moed, weet je, om terug te gaan naar de opvang, maar alles gebeurde zo snel dat we het nog steeds niet beseffen. Cuzco, mijn Coco, ik houd van je voor altijd, en ik weet dat ons hele dappere team net als ik voor je huilt... Je bent voor altijd in onze harten, mijn Coco, je familie zal altijd die van de opvang zijn.
Origineel lezen (fr)
Notre petit Cuzco s’en est allé…et nous n’arrivons pas à réaliser… Son petit coeur usé n’a pas supporté cette trop chaude journée qui s’est terminée en orage cataclysmique. Lors d’une dernière sortie, il s’est écroulé, il n’arrivait plus à se lever, il a immédiatement été conduit chez le vétérinaire. Après une échographie et un ECG, le diagnostic est tombé, malgré son traitement son coeur était épuisé et ses poumons ne suivaient plus. Un dernier traitement a été tenté, une dernière chance, un dernier espoir. Sous une pluie battante et la grêle, tout le monde est laborieusement rentré au refuge. Cuzco a voulu rentrer dans sa maison, dans son box, se coucher dans son lit. Il a eu le courage de prendre un dernier médicament prescrit par le vétérinaire puis nous l’avons laissé se reposer un peu, pendant que nous préparions la fiche de sa nouvelle ordonnance, son nouveau pilulier du lendemain…. Subitement son état s’est dégradé, l’orage grondait, la pluie tombait, nous n’arrivions pas à entendre son coeur au stétho, à sentir son souffle chaud, à palper son rythme….nous n’y arrivions plus. Nous avons rappelé la clinique et avons refait le chemin dans l’autre sens, et là le couperet est tombé, son petit coeur s’était arrêté. Il s’est battu pour rentrer dans son box, et pour s’endormir définitivement dans son lit. Ce lit et ce box qui avaient su l’accueillir alors qu’il avait été abandonné mourant. Sa si gentille première famille avait constaté qu’il était malade, il faut dire que ce n’était pas bien difficile à voir puisqu’il vomissait du sang, et se vidait totalement. Cuzco avait été directement conduit à la clinique et hospitalisé durant plus d’un mois. Il avait été nourri par sonde, et un jour s’était rétabli et avait pu réintégrer le refuge. Nous avions vite compris qu’il avait un fort caractère et n’appréciait pas réellement les soins. Il avait essayer de mordre la vétérinaire qui le nourrissait grâce à la sonde. Et puis Cuzco a pu intégrer le refuge, rien n’était facile, certainement comme sa vie avant nous. Mon Cuzco, il faut que tu saches que nous t’avons aimé, que nous t’avons protégé, et que nous avons tout fait pour te rendre le plus possible heureux. Nous connaissions ton amour immodéré pour les grandes jeunettes et tu as ainsi partagé la vie de certaines louloutes qui ont eu la chance de trouver une famille, cela n’a pas été ton cas malheureusement. Tu es parti entouré, et nous avons pu t'embrasser, sans même réaliser. Il nous a fallu du courage, tu sais, pour retourner au refuge, mais tout est allé si vite que nous ne réalisons toujours pas. Cuzco, mon Coco, je t’aime pour toujours, et je sais que toute notre courageuse équipe est comme moi en train de te pleurer… Tu es dans notre coeur à tout jamais mon Coco, ta famille restera à jamais celle du refuge.
Gelist 3 maanden geleden
