Koko s’en est allé… adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 14 jaren
Het is met grote verdriet dat ik deze woorden schrijf, niet eens volledig beseffend dat je nooit meer hier zult zijn... Mijn Koko, ik herinner me nog steeds de dag dat je bij de dierenasiel aankwam, van de vrouw die je met bijzonder uitgebreide uitleg meebracht. Inderdaad, je was geen gemakkelijke hond, maar je moest begrepen en geaccepteerd worden voor je sterke persoonlijkheid. Met de tijd vertrouwde je ons, maar het was niet altijd makkelijk om voor je te zorgen. Toen de dierenarts het asiel binnenkwam, herkende je direct zijn stem en begon je te blaffen en te grommen... Maar bij ons was je de zachtest mogelijke hond. Hoe kan ik je hoofd op mijn nek, in de avond voordat ik naar bed ging, en je shampoo-geur vergeten... Mijn lippenstiftstrepen op je voorhoofd duiden altijd aan dat ik gekomen was om je te bezoeken. Natuurlijk waren er veiligheidsregels, niet iedereen kon op een keer bij je komen. Mensen moeten echt leren omgaan met een hond voor ze er eentje kopen... Wij hebben je welkom geheten, begrepen, geaccepteerd en diep en oprecht van je gehouden. Wij waren je familie en we waren dat tot het eind toe. In november begon je erg ziek te worden en een echo onthulde een CMD, de behandeling gaf je kracht. Het volgen van je ritme was niet altijd makkelijk, maar wij wisten het wel. De infraroodsessies verlichtten je artritis. En alles keerde terug naar het normale door jouw magische pillendoos. Je verscheurde je memory foam matras om aan te tonen dat je beter werd, dan een tweede matras... In januari, tot onze grootste blijdschap, vierde je je 14e verjaardag. Maar plotseling vorige week had je een beroerte. Je werd meteen naar de spoedafdeling genomen, en wij hoopten allemaal dat er weer een wonder zou gebeuren. Wij konden je terugbrengen naar het asiel. Je at goed, je raakte de kip verveeld, het maakte niet uit, je hield van je steak, wat ons zo veel plezier gaf. Een week lang vochten wij met je, zodat je weer kon lopen. Wat een blijdschap om te zien dat je staart wapperde toen ik op woensdagmorgen aankwam. Je moest opgeheven worden, geholpen en wij deden het graag voor je, mijn Koko. Wat een blijdschap om je hartslag te voelen, om te zien hoe gelukkig je was om snoepjes te eten, de infraroodsessies hielpen je. Op vrijdag wilde je niet veel, een plakje ham en een doos id. Op zaterdagochtend weigerde je alles, medicatie, voedsel en snoepjes. Je werd naar de dierenarts gebracht en een batterij tests, al erger dan de vorige, kwam binnen. Het was zo hard om die resultaten te horen. Je liet ons gaan met onze tranen en kusjes, mijn Aiko. Het leven op het asiel zonder jou zal nooit hetzelfde zijn, mijn Aiko, mijn Koko, Coconuts... Wij houden van je en zullen je nooit vergeten.
Origineel lezen (fr)
c’est avec une immense tristesse que j’écris ces mots, sans même réaliser pleinement qu’il ne sera plus jamais là… Mon Koko, je me souviens encore du jour de ton arrivée au refuge, de la femme qui t’avait amené en donnant des explications hallucinantes. Certes, tu n’étais pas un chien facile, mais il fallait te comprendre et accepter ton fort caractère. Au fil du temps, tu nous as fait confiance, mais il n’était pas toujours évident de te soigner. Lorsque le vétérinaire franchissait la porte du Refuge, tu reconnaissais immédiatement sa voix et te mettait à aboyer et grogner… Mais avec nous, tu étais le plus doux des chiens. Comment oublier ta tête posée dans mon cou, le soir au moment du coucher et ton odeur de shampooing…mes traces de rouge à lèvres sur ton front indiquaient toujours que j’étais passer te voir. Bien sûr il y avait des règles de sécurité, tout le monde ne pouvait pas t’approcher en même temps. Les humains devraient réellement apprendre à gérer un chien avant d’en acquérir un… Nous t’avons accueilli, compris, accepté et profondément et sincèrement aimé. Nous étions ta famille et l’avons été jusqu’au bout. En novembre, tu as commencé à être très mal et une écho a révélé une cmd, le traitement t’a boosté . Prendre ton rythme n’était pas toujours de tout repos, mais nous gérions. Les séances d’infrarouges ont soulagé ton arthrose. Et tout était rentré dans l’ordre grâce à ton pillulier magique. Tu as déchiqueté ton matelas à mémoire de forme pour nous prouver que tu allais mieux, puis un second matelas… En janvier, pour notre plus grand bonheur, tu as fêté tes 14 ans. Mais subitement dimanche dernier tu as fait un AVC. Tu as été immédiatement conduit aux urgences, et nous avons tous cru qu’un nouveau miracle allait se produire. Nous avons pu te ramener au refuge. Tu mangeais bien, tu t’es lassé du poulet, peu importe, tu as adoré tes steaks pour notre plus grand bonheur. Depuis une semaine nous luttions avec toi, pour que tu remarches. Quel bonheur de te voir remuer la queue à mon arrivée mercredi matin. Il fallait te soulever, t’aider et nous le faisions avec plaisir pour toi mon Koko. Quel bonheur de te sentir battant, de voir comment tu étais heureux de manger des friandises, les séances d’infrarouges t’aidaient. Vendredi tu n’as pas voulu grand chose, une tranche de jambon et une boîte d’id. Samedi matin tu as tout refusé, médicaments, nourriture et friandises. Tu as été conduit chez le vétérinaire et une batterie d’examens tous plus négatifs les uns que les autres sont arrivés. Comme il était dur d’entendre ces résultats. Tu es parti sous nos larmes et nos baisers mon Aïko. La vie au refuge sans toi ne sera plus jamais la même mon Aïko, mon Koko, Coconuts… Nous t’aimons et ne t’oublierons jamais.
Gelist 3 maanden geleden






