Il rapporto multifattoriale del cane con il terreno adopteren
Kruisbried · Onbekend
Er is veel meer aan graven en voedsel verbergen. Het is een uitgebreid en complexe relatie, meestal stimulerend. Direct na "zit", is één van de aller eerst gegeven bevelen aan honden "lig", wat een toestand van rust oproept die verbonden is met liggen: in werkelijkheid betekent dit dat de hond niet zijn waakzaamheid verlaagt - iets dat fysiologisch waar is voor het menselijke dier - maar de trainer blijft geloven, misschien omdat dit meestal de positie is die voorafgaat aan "blijf". De relatie van een hond met de grond is zeer uitgebreid en complex en gaat verder dan de veronderstelde rust die het bevel om te liggen zou moeten oproepen. De relatie van een hond met de grond is veelzijdig, wat betekent dat het gebaseerd is op gedragingen zoals zichzelf en bronnen verbergen, maar ook op sociaal en interactiebehoeften, zoals markeren. Bij de meest gangbare gedragingen staat zeker graven in de tuin hoog op de lijst - een volledig natuurlijke activiteit voor de hond - die verstopplaatsen voor voedsel of een koelere plek creëert waar de hond zich kan oprollen: echter als dit een herhaald en dwangmatige gedrag wordt, kan graven dienen om stress en opgeslagen energie te verwerken, waardoor het een teken van ontevredenheid wordt veroorzaakt door een gebrek aan stimulansen, verveling en angst. Voor de hond is de grond ook onderdeel van zijn territorium en dus een context om te markeren via urine, ontlasting en lichaamsrubbing, inclusief de pootjes, ideaal voor het wrijven rondom het gebied waar hij heeft geplast of gemorst om het markeren zowel visueel (de krassen zijn vrij duidelijk) als olfactorisch te vergroten. Bovendien biedt elke kleine delen van de grond de reukzin van de hond honderden geurstimuli die duizenden informatiepunten leveren en het mogelijk maken om mentaal de verhalen van de plaatsen te reconstrueren, perfect identificeren niet alleen gebeurtenissen, maar ook de personen die erdoorheen gegaan zijn en hun fysieke en emotionele toestand. In deze zin is de grond onderdeel van het omgevingscontext dat helpt bij het hond niet alleen fysiek fit, maar ook mentaal actief te zijn, met het duidelijke overweging dat een wandeling in de natuur veel stimulerender zal zijn dan een buurtsfeer. Voeden van aarde is echter niet altijd een "natuurlijk" gedrag: geen probleem als de hond zich beperkt tot het trekken van kleine klontjes of wortels met zijn mond en daarna direct afwijkt, maar als de aarde (en nog erger, potgrond) opgezocht en opgegeten wordt, is het beter niet alleen het verantwoordelijkheid toe te schrijven aan zijn ontdekkingsdrift, maar in plaats daarvan de kwaliteit van het gegeven voedsel te vragen (de hond kan onderworpen zijn aan een voedingsstoffentekort en vertoont een gedrag dat bekend staat als pica) of zijn emotionele toestand, want verveling en stress kunnen goede redenen zijn om een gedrag dat schadelijk kan zijn voor zijn lichaam (slijmvliesirritaties, diarree, maag- en darmontsteking, darmverstopping, vergiftiging door aanwezigheid van herbiciden of insectenbestrijdingsmiddelen) te verklaren. Toch wordt de relatie met de grond bijna nooit door de hond zelf geregeld, maar, net als vele andere aspecten van zijn leven, beïnvloed door de keuzes en beslissingen van de menselijke partner: dus tijdens delen van de wandeling waarbij de grond vervangen wordt door asfalt, zal het nodig zijn niet te vergeten dat, in tegenstelling tot gras (dat op warme dagen onder de 40 ° C blijft en het enige oppervlak is dat de hond zou aanraken als hij vrij zou zijn), asfaltoppervlakken gemakkelijk 55 ° C kunnen bereiken en soms zelfs boven de 75 ° C gaan. Dezelfde aandacht moet worden besteed aan ijsoppervlakken: inderdaad, als de blootstelling langdurig is, kunnen de pootjes van de hond beschadigingen, trauma's en zelfs brandwonden oplopen. Tot slot is er een casus waarin de grond helemaal geen bron van geluk is voor de hond: het is wanneer de mens "vergeten" is hun hond in de tuin achter te laten, overtuigd dat het het beste plekje is om te wonen, maar voor de hond wordt het een ware gevangenis, een plek van segregatie en verlatenheid, waarin voor een sociaal wezen zoals hij, alle enthousiasme voor het leven verdwijnt!
Origineel lezen (it)
C'è molto di più dello scavare e del nascondere il cibo. E' un rapporto articolato e complesso, per lo più stimolante Subito dopo il “seduto”, uno dei primissimi comandi che gli uomini rivolgono al cane è “terra”, evocativo di una condizione di tranquillità legata allo stare sdraiato: in realtà, nonostante la maggior parte del corpo del cane sia a contatto con il terreno ciò non significa affatto che il cane diminuisca la sua vigilante reattività – cosa che, invece, per l’animale umano è fisiologicamente vera – ma la convinzione nell’addestratore rimane, forse perché di solito è questa la posizione che precede il “resta”. Il rapporto di un cane con il terreno è molto articolato e complesso e va ben oltre la presunta tranquillità che l’ordine di sdraiarsi vorrebbe fargli acquisire. Quello del cane col terreno è un rapporto definito multifattoriale, nel senso che è basato su comportamenti come il nascondere sé stesso e le risorse, ma anche su bisogni sociali e di interazione, come la marcatura. Tra i comportamenti più comuni c’è indubbiamente lo scavare in giardino – un’attività del tutto naturale per il cane – che realizza nascondigli per il cibo o crea un’area più fresca dove acciambellarsi: se però diventa un comportamento ripetuto e compulsivo, lo scavare può servire al cane per scaricare stress ed energia accumulata, trasformandosi così in un segnale di disagio, prodotto da mancanza di stimoli, noia e ansia. Per il cane il terreno è anche parte del suo territorio e quindi un contesto da marcare attraverso l’urina, le feci e lo strofinamento del corpo, compresi i polpastrelli, ideali da strofinare intorno all’area dove ha urinato o defecato per aumentare la marcatura sia dal punto di vista visivo (le raspature sono piuttosto evidenti) che olfattivo. Del resto, ogni piccola parte del terreno offre all’olfatto del cane centinaia di stimoli odorosi che gli forniscono migliaia di informazioni e gli permettono di ricostruire mentalmente la narrazione dei luoghi, individuando perfettamente non solo gli eventi ma anche i soggetti transitati e la loro condizione fisica ed emozionale. In questo senso, il terreno è parte del contesto ambientale che aiuta il cane ad essere non solo fisicamente in forma, ma anche mentalmente attivo, con l’ovvia considerazione che la passeggiata in natura sarà molto più stimolante del giro del quartiere. Mangiare la terra non è, invece, un comportamento sempre “naturale”: nessun problema se il cane si limita a strappare con la bocca piccole zolle o radici subito dopo abbandonandole, ma se la terra (e peggio ancora il terriccio di un vaso di fiori) viene cercato e mangiato sarà bene non attribuire la responsabilità solo alla sua motivazione esplorativa ma interrogarsi, invece, sulla qualità dell’alimentazione fornita (il cane potrebbe soffrire di una carenza di nutrienti e mettere in atto un comportamento noto come pica) o sulla sua condizione emotiva, perché noia e stress potrebbero essere buoni motivi per giustificare un comportamento che può essere dannoso al suo organismo (irritazioni delle mucose, diarree, gastroenteriti, blocchi intestinali, avvelenamenti per la presenza di diserbanti o insetticidi). Tuttavia, il rapporto con il terreno non è quasi mai gestito dal cane in piena autonomia, ma, come molti altri aspetti della sua vita, è condizionato dalle scelte e dalle decisioni che l’umano di riferimento compie per lui: dunque, nei tratti della passeggiata in cui il terreno è sostituito dall’asfalto sarà necessario non dimenticare che, diversamente dall’erba (che nelle giornate più calde rimane sotto i 40°C e sarebbe l’unica superficie che il cane calpesterebbe se fosse libero di farlo), le superfici asfaltate possono raggiungere facilmente i 55°C e talvolta superare anche i 75°. E la stessa attenzione dovrà essere prestata per le superfici ghiacciate: infatti, se l'esposizione è prolungata, i cuscinetti del cane possono subire screpolature, traumi e perfino ustioni. C’è, infine, un caso in cui il terreno non è per nulla fonte di felicità per il cane: è quando l’umano “dimentica” il proprio cane nel giardino di casa, convinto che sia il posto migliore dove vivere ma che per il cane diventa una vera prigione, un luogo di segregazione e abbandono in cui, per un essere sociale come lui, si spegne ogni entusiasmo per la vita!
Gelist 4 maanden geleden
