Pferd Remus adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 13 jaren
De hengst Remus, geboren in 1992, had 13 jaar van zijn leven als springpaard op een paardenschool doorgebracht. Nadat hij artritis had ontwikkeld, was hij niet meer geschikt voor deze taak! In het "normale geval" zouden oude paarden naar de slachtbank moeten reizen. Gelukkig was het bij Remus anders: enkele betrokken leden van de paardenschool streden voor Remus om te mogen genieten van zijn pensionarisleven en vonden een plek waar hij permanent kon blijven. Dus kwam Remus op 11 juni 2011 bij ons in het dierenasiel. Het was al een indrukwekkend tafereel toen deze zwarte reus uit de trailer stapte! Remus' vacht glansde en hij was in goede conditie. Toch was Remus aanvankelijk erg gespannen. Het verlies van zijn vrienden beviel hem duidelijk en alles nieuwe was voor hem inherent gevaarlijk. Zonder regels was zijn dagelijkse leven voor hem onbekend. De eerste twee dagen stond Remus roerloos op het weiland en keek rond. Toen hij onze koeien zag grazen op het overliggende weiland, werd hij volledig van zijn stuk gebracht. Ook een liggende waterbak op het weiland maakte hem onrustig. Remus werd snel geaccepteerd door ons kleine paardenherd en leerde van hen dat hij hier gewoon een paard mocht zijn. Zijn angst verdween uiteindelijk vrijwel volledig. Meestal overwon zijn nieuwsgierigheid zijn onzekerheid. Remus was zeer mensenbezorgd, met name genoot hij van de gezelschap van kinderen, die hij met name zachtjes behandelde. Hij hield van het leren van kleine trucs – natuurlijk verwachtte hij daarbij ook de juiste beloning. Het was oneindig triest dat we Remus in november 2018 moesten laten gaan. Vanwege zijn artritis moesten we de dierenarts herhaaldelijk bellen voor pijnstillers. Toen hij bijna niet meer kon staan door de pijn, riepen we de dierenarts weer. Ik wist op de een of andere manier dat het dit keer niet alleen om pijnstillers zou gaan. Remus’ ogen lieten zien dat hij moe was en geen zin meer had te leven. Na een onderzoek door de dierenarts adviseerde hij ons dringend om zijn lijden te verlichten. Remus was 26½ jaar oud. "Beste Remus, voordat je naar het dierenasiel kwam, had je geen fijne leven. Je werd als springpaard geplaagd en je gewrichten leden er erg onder. Aanvankelijk kon je je leven als pensionaris niet begrijpen, want je was gewend om bevelen te krijgen. In Ravelle vond je een beste vriend die je liet zien hoe mooi een paardenleven kan zijn. Je hebt zijn dood nooit volledig overwonnen. Sierra was ook een trouwe companion, en jij verloor haar. Nu ben je samen weer en kun je over eeuwig groene weilanden galopperen zonder pijn in het Regenboogland. Achter je blijft een heel verdrietige Oscar, Picasso en mensen die jou liefhadden! We zien elkaar weer, ik ben ervan overtuigd, op een dag. Tot dan, zorg goed voor jezelf, jij mooie jongen!"
Origineel lezen (de)
Der 1992 geborene Wallach Remus verbrachte 13 Jahre seines Lebens bei einem Reitverein als Voltigierpferd. Nachdem er Arthrose bekam, war er für diesen Job untauglich! Im „Normalfall“ müssen ausgediente Pferde den Gang zum Schlachter antreten. Bei Remus war es glücklicherweise anders: Einige engagierte Mitglieder des Reitvereins setzten sich dafür ein, dass Remus sein Leben als Rentner genießen darf und suchten einen Platz für ihn, wo er dauerhaft bleiben kann. So kam Remus am 11.06.2011 zu uns auf den Hof. Es war schon ein imposanter Anblick, als dieser schwarze Riese aus dem Hänger stieg! Remus‘ Fell glänzte und er war in einem guten Futterzustand. Allerdings war Remus am Anfang sehr nervös. Der Verlust seiner Freunde machte ihm offensichtlich zu schaffen, alles Neue fand er grundsätzlich gefährlich und ein Alltag ohne Regeln war ihm fremd. Die beiden ersten Tage verbrachte Remus damit, starr auf der Weide zu stehen und die Landschaft zu betrachten. Als er dann noch unsere auf der gegenüberliegenden Weide grasenden Kuhdamen entdeckte, brachte ihn das völlig aus der Fassung. Ebenso ein auf der Weide liegender Wasserschlauch. Remus wurde schnell von unserer kleinen Pferdeherde angenommen und lernte durch sie, dass er hier einfach nur Pferd sein darf. Seine Angst hat Remus schließlich fast vollständig verloren. Meistens siegte seine Neugier über seine Unsicherheit. Remus war sehr menschenbezogen, besonders Kinder mochte er sehr gerne und war ihnen gegenüber besonders sanftmütig. Er liebte es, kleine Tricks zu lernen – natürlich erwartete er hierfür die entsprechende Belohnung. Es war unendlich traurig, dass wir Remus schließlich im November 2018 gehen lassen mussten. Wegen seiner Arthrose musste Remus immer wieder vom Tierarzt Schmerzmittel gespritzt bekommen. Als er vor Schmerzen kaum noch stehen konnte, riefen wir abermals den Tierarzt. Ich wusste irgendwie, dass es diesmal nicht bei der Schmerzmittelgabe bleiben würde. Remus Augen signalisierten, dass er müde ist und nicht mehr leben möchte. Nachdem der Tierarzt Remus untersucht hatte, riet er uns dringend, ihn zu erlösen. Remus war 26 1/2 Jahre alt. „Lieber Remus, bevor Du auf den Tierlebenshof kamst, hattest Du kein schönes Leben. Du wurdest als Voltigierpferd schikaniert, Deine Gelenke haben darunter enorm gelitten. Mit Deinem Dasein als Rentner konntest Du zuerst nichts anfangen, da Du es gewöhnt warst immer nur herum kommandiert zu werden. In Ravelle fandest Du hier einen besten Freund, der Dir gezeigt hat, wie schön ein Pferdeleben sein kann. Seinen Tod hast Du nie ganz überwunden. Auch Sierra war Dir eine treue Gefährtin und Du hast sie verloren. Nun seid Ihr wieder zusammen und könnt im Regenbogenland über immergrüne Wiesen ohne Schmerzen galoppieren. Zurück bleiben ein sehr trauriger Oskar, Picasso und Menschen, die Dich geliebt haben! Wir werden uns, da bin ich ganz sicher, irgendwann wieder sehen. Bis dahin, mach’s gut Du wunderschöner Junge!“ Ruth
Gelist 2 maanden geleden
