Adoptuj Anche in canile “vocine” e cantilene vanno per la maggiore. Ma ai cani piacciono
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 16 lata
Badanie francuskiej uczelni Lyon Saint Étienne, opublikowane przez The Royal Society – niezależną akademię promocji nauki – wykazało, że szczeniaki – ale nie dorosłe psy – są bardzo uważne, gdy zwracamy się do nich za pomocą wokalizacji o różnym stopniu wysokości oraz prostych, kołyszących fraz. Trzydzieści kobiet zostało poproszonych o nagranie czułych zwrotów, najpierw patrząc na zdjęcia szczeniąt, dorosłych psów i psów starszych, a następnie bezpośrednio zwracając się do badaczy. Porównując oba konteksty, zauważono, że kobiety używały tonu głosu wyższego i bardziej kołyszącego, gdy mówiły do psów, bez względu na ich wiek; przy tym, gdy mówiono do szczeniąt, ton głosu stawał się jeszcze ostrzejszy i wyższy – aż o 21% powyżej normy. Następnie nagrania zostały odtworzone dla gości schroniska dla psów: dziesięciu szczeniąt oraz dziesięciu dorosłych osobników. Dziewięć szczeniąt zareagowało na te wiadomości z dużym entuzjazmem, podchodząc do mówiących w postawie zabawy. Dorosłe i starsze psy natomiast pozostały obojętne. Badanie sugeruje, że w praktyce psy postrzegane są przez nas jako towarzysze bez słów, co prowadzi do tego, że zmieniamy sposób komunikacji werbalnej dokładnie tak, jak robimy to w rozmowach z małymi dziećmi: ta strategia stosowana jest także w innych sytuacjach, gdy mówiący świadomie lub nieświadomie odczuwa, że słuchacz nie potrafi całkowicie opanować języka albo ma trudności z rozumieniem mówionego. Takie sytuacje często występują np. podczas interakcji z osobami starszymi czy też wtedy, gdy rozmawia się z cudzoziemcem. Nieobecność podobnej reakcji u psów starszych, jak u szczeniąt, była jednak dość niespodziewana: w rzeczywistości ta obojętność wobec dźwięków o „wyższej wysokości” może być związana z ogólną mniejszą skłonnością dorosłych psów do odpowiadania na żarty i sygnały płynące od ludzi. W szczególności, w braku innych wskazówek komunikacyjnych (np. gestów), dorosłe psy zdają się szybko dostosowywać do wyrazów języka pochodzących od obcych (mniej, jeśli są to członkowie rodziny) i w ten sposób szybko stają się obojętne wobec ich werbalnych zachęt. Z naszego uprzywilejowanego obserwatorium możemy z pewnością potwierdzić, że wysoka procentowa grupa wolontariuszy zachowuje się dokładnie tak, jak trzydzieści kobiet w eksperymencie: ton głosu jest niemal zawsze podobny do tego, jaki używają w kontaktach z dziećmi, i nie ma znaczenia, czy pies ma 2 czy 16 lat: wokalizowanie w ten sposób jest dla wielu z naszych wolontariuszy równie obowiązkiem, jak przyjemnością!
Czytaj oryginał (it)
Uno studio dell'università francese Lione a Saint Étienne, pubblicato da The Royal Society, accademia indipendente di promozione scientifica, ha dimostrato che i cuccioli di cane – ma non gli adulti – sono molto attenti quando ci rivolgiamo a loro con vocalizzi più o meno acuti e frasi semplici canterellate. A 30 donne è stato chiesto di registrare frasi affettuose, prima guardando foto di cani cuccioli, adulti e anziani e poi rivolgendosi direttamente ai ricercatori: confrontando i due contesti, si è visto che le donne usavano un tono più acuto e cantilenante quando si rivolgevano ai cani, indipendentemente dalla loro età e che, nel parlare ai cuccioli, il tono di voce si faceva ancora più stridulo e acuto di ben il 21% rispetto alla norma. Le registrazioni sono state poi fatte ascoltare agli ospiti di un canile, 10 cuccioli e 10 esemplari adulti. Nove cuccioli hanno reagito ai messaggi con grande entusiasmo, avvicinandosi agli altoparlanti in posa da gioco. I cani adulti e anziani sono rimasti, invece, indifferenti. Lo studio suggerisce, in pratica, che i cani ci appaiono come compagni non verbali, con la conseguenza che modifichiamo la nostra comunicazione vocale esattamente come facciamo quando parliamo ai bambini piccoli: è una strategia che viene impiegata anche in altri contesti in cui l'oratore sente, consciamente o inconsciamente, che l'ascoltatore non può dominare completamente la lingua o ha difficoltà di capire quanto sta dicendo, situazioni che capitano spesso, ad esempio, durante le interazioni con gli anziani, o quando si parla con uno straniero. L'assenza nei cani anziani di una reazione simile a quella dei cuccioli è stata, invece, piuttosto inaspettata: in realtà, questa indifferenza alle “vocine” potrebbe essere collegata ad una ridotta propensione generale dei cani adulti di rispondere ai segnali giocosi che provengono dagli esseri umani. In particolare, in assenza di altri spunti di comunicazione (ad esempio i segnali gestuali), i cani adulti sembrano abituarsi rapidamente alle espressioni del linguaggio da parte di persone sconosciute (meno se si tratta di familiari) e quindi diventano rapidamente indifferenti alle loro sollecitazioni vocali. Dal nostro osservatorio privilegiato, possiamo senz'altro confermare che un'altissima percentuale delle volontarie si comporta esattamente come le 30 donne dell'esperimento: il tono di voce è quasi sempre simile a quello che usano con i bambini e poco importa se il cane ha 2 o 16 anni: vocalizzare così, per molte delle nostre volontarie, è un dovere, oltre che un piacere!
Zarejestrowane 3 miesiące temu
