Adoptuj Astronelle
Mieszaniec · Żynkie · Młody · 1 rok
Kto jestem? Cześć, nazywam się Astronelle! Widzę, że kiedy ludzie na mnie patrzą, wyglądają smutno... Słyszę, jak mówią "O! Pobłażnie mały serduszko." Nie rozumiem dlaczego, jestem szczęśliwy. Nawet myślę, że mam szczęście. Najpierw urodziłam się u weterynarza, w dzień, gdy zabrali moją dziką mamę, by ją znieczulono. Byliśmy bardzo szczęśliwi! Trochę więcej i nie miałeś szansy poznać mnie! Ale potem moja mama bardzo źle się poczuła z choroby kociej grypy. Więc weterynarz i opiekunka postanowili nie zostawić nas z nią. To było naszym jedynym szansą na przeżycie. Więc opiekunka dbała o nas przez cały czas. Karmiła nas i cieszyła nas jak mogła, abyśmy mieli szansę stać się dużymi małymi kotami! I tak się stało! Teraz jesteśmy wielkie. Moje siostry dobrze się czują i znalazły rodziny na całe życie, ale co ze mną? Nikt mnie nie chce? Może dlatego, że jestem trochę specjalna? Parę tygodni temu miałam bardzo wysoką temperaturę. W rzeczywistości zdrowiłam zapalenie na tylnym łapie. Bardzo mnie to bolało! Moje opiekunki bardzo się bały ze mnie! I faktycznie, nigdy całkowicie nie goi się, a moje inne stawy stały się trochę za luźne. Powiedzieli, że mam reumatyzm. A następnie gorączka uszkodziła moje mózg. Więc teraz mam nachylony głowę. Ba... nie jest poważne, tylko żeby widzieć prosto! Może się poprawi, może nie... nie wiemy. Ale potem? Czy znaczy to, że nie zasługuję na rodzinę? Bo jestem trochę pochylona, czy nie mam prawa być przytulana w ciepłych ramionach przed telewizorem, grać w pięknej domu, dzielić życie ludzi, którzy by mnie wybrali, jak moje siostry? Jest prawda, że nie jestem zwyczajna... Ale opiekunka mówi, że jestem wyjątkowa... Więc? Kto chciałby mnie, Astronelle, wyjątkowa mała kotka? Chcesz mnie adopcji?
Czytaj oryginał (fr)
Qui suis-je ? Salut, Mon nom à moi c’est Astronelle ! Je vois bien que lorsque les gens me regardent ils ont l’air triste… je les entend dire » oh ! Pauvre petit cœur ». J’ai du mal à comprendre pourquoi, Je suis heureuse moi. Je me trouve même chanceuse. D’abord. Je suis née chez le vétérinaire, le jour où on a emmené ma maman sauvage pour être stérilisée. On l’a échappé belle! Un peu plus et vous n’auriez pas eu la chance de me connaître! Sauf que voilà, maman était très malade du coryza. Alors le vétérinaire et nounou ont décidé de ne pas nous laisser mes sœurs et moi avec elle. C’était notre seule chance de survivre. C’est donc nounou qui s’est occupée de nous jour et nuit. Elle nous a nourris, et dorloté aussi fort qu’elle a pu pour nous donner une chance de devenir des grands chatounets ! Et voilà! Elle a réussi ! Nous sommes grandes maintenant. Mes sœurs vont très bien et ont trouvé des familles pour la vie, Mais moi ? Personne ne veut de moi? Peut-être parce que je suis un peu spéciale? Moi, il y a quelques semaines j’ai eu beaucoup beaucoup de temperature. En fait j’ai fais un abcès à ma petite patte arrière. Ça m’a fait très très mal! Mes nounous ont eu très peur pour moi! Et en fait, ça ne se guérit jamais complètement, et mes autres articulations aussi deviennent un peu trop souples. Ils ont dit que j’ai de l’arthrite. Et puis la température que j’ai eu à abîmé mon cerveau. Du coup j’ai la tête en biais. Ba… c’est pas grave, c’est pour voir droit! Peut-être que ça s’arrangera, peut-être pas… on ne sais pas. Mais du coup? Ça veut dire que je ne mérite pas de famille moi? Parce que je suis un peu de travers, je n’ai pas le droit d’être câlinée dans des bras chauds devant la tv, de jouer dans une belle maison, de partager la vie d’humains qui m’auraient choisis, comme mes sœurs? C’est vrai que je ne suis pas ordinaire… Mais nounou dit que je suis extraordinaire… Alors ? Qui voudra de moi, Astronelle la petite chatte extraordinaire ? Vous voulez m’adopter ? contactez nous en laissant votre numéro de téléphone afin que nous vous rappelions contact mail ici
Zarejestrowane 3 miesiące temu
