Adoptuj Finja
Żynkie · Młody · 2 lata
Hoppla! Oto ja, mała Finja z niepokojem w plecach! Czy jeszcze mnie pamiętasz? Jestem kotkę znalezioną przy B 420 Burgbrohl 24 października 2023, a co mogę powiedzieć: nikt mnie nie szukał, a to mimo moich poważnych urazów. Ale w każdym razie, tutaj w schronisku mam super lubiących ludzi, którzy uważają, że jestem całkowicie świetna, i faktycznie udało mi się przenieść do opiekunki. No, życie tutaj to "Gott in Frankreich" i mimo że powinienam się spokojnie zachowywać, szybko pojawiło się ochotę do biegania. Opiekunka próbowała wszystkiego, by mnie uspokoić – przecież moje małe nogi musiały się wypocząć – ale wypadłam jej z rąk i otworzyłam swoją osobistą trasę biegu. W skrócie, moje nogi poradziły sobie dobrze, a mój świat był w porządku. Jednak to głupie metale wciąż były w jednej z moich nóg. Ale od kiedy wszystko się wyleczyło i połączyło, w końcu zostanie usunięty. Aha... było coś jeszcze! Nie tylko materiał został usunięty... aha, w międzyczasie też trochę oszczupniałam, i była ta zmiana z dzieciństwa do dojrzewania... innymi słowy: zrobiłam się trochę grubsza. Ugh, mogę Ci powiedzieć, że to było coś. Nie rozumiałam, co się ze mną dzieje, a dwa tygodnie później ponownie się to wydarzyło. Dlatego miało sens zrobić mi operację z zabiegiem. Teraz wychodzą szwy, i mam nadzieję, że wkrótce mogę przejść do mojego ostatecznego domu. Miewam marzenie o partnerze w treningach, bardzo cichym, wiejskim środowisku, żeby żaden taki poważny wypadek nigdy się nie powtórzył. Najważniejsze to osoba, która czyta każda życzenie z moich oczu. Przepraszam, jestem całkowicie szalona i mam niepokój w plecach. Ciekawie teraz? To zgłoś się bezpośrednio w schronisku, a oni ustawi date z moją opiekunką.
Czytaj oryginał (de)
Hoppla! Hier komme ich, die kleine Finja mit dem Schalk im Nacken! Erinnert Ihr Euch noch an mich? Ich bin das Fundkitten von der B 420 Burgbrohl vom 24.10.2023 und was soll ich sagen: Keiner hat mich bisher vermisst und das, wo ich so schwere Verletzungen hatte. Aber egal, denn ich habe hier im Tierheim superliebe Menschen, die mich total klasse finden und dann durfte ich doch tatsächlich auf eine Pflegestelle umziehen. Mann, das ist ein Leben hier wie „Gott in Frankreich“ und obwohl ich mich schonen sollte, verspürte ich schnell den Drang, zu rennen. Meine Pflegemama hat alles versucht, um mich ruhig zu halten – schließlich sollten meine Beinchen ja heilen – bin ich ihr als bald aus dem Arm gesprungen und hab meine persönliche Rennbahn eröffnet. Kurzum, meine Beine habe es super mitgemacht und meine Welt war in Ordnung. Allerdings war dieses blöde Metall halt immer noch in einem Beinchen. Aber da alles super abgeheilt und zusammengewachsen ist, wurde es dann jetzt endlich entfernt. Ähhh, … da war noch etwas! Also mir wurde nicht nur das Material… ähhh ich bin da ja in der Zeit auch etwas älter geworden und da gibt es so einen Übergang vom Kind zum Pubertier… sprich: ich wurde rollig. Auweia, ich kann Euch sagen, das war ja vielleicht was. Ich habe überhaupt nicht verstanden, was mit mir passiert und kaum 2 Wochen später direkt wieder. Da lag es dann nahe, während der OP meine Kastration gleich mitzumachen. Jetzt werden bald die Fäden gezogen und dann darf ich hoffentlich ganz bald in mein endgültiges Zuhause umziehen. Ich träume von einem Sparringspartner, einem sehr verkehrsberuhigten, ländlichen Umfeld, damit mir nie wieder so ein schlimmer Unfall passiert. Das Allerwichtigste ist Personal, was mir jeden Wunsch von den Augen abliest. Ach übrigens, ich bin eine ganz verrückte Nudel und habe den Schalk im Nacken. Na, neugierig geworden? Dann melde Dich direkt im Tierheim und die machen dann einen Termin mit meiner Pflegestelle aus. Bis ganz bald Eure Finja
Bezpłatne konto — 10 kontaktów wliczonych
Zarejestrowane w zeszłym miesiącu
