Finja adopteren
Vrouwelijk · Jong · 3 jaren
Hoppla! Hier kom ik, de kleine Finja met het kwaadje in mijn rug! Herinner je me nog? Ik ben het kitten dat op B 420 Burgbrohl gevonden is op 24 oktober 2023, en wat kan ik zeggen: niemand mist me, en dat ondanks mijn ernstige blessures. Maar hoe dan ook, hier op het dierentehuis heb ik superlieve mensen die denken dat ik geweldig ben, en ik ben zelfs naar een tijdelijke opvang verhuisd. Man, het leven hier is als "Gott in Frankreich" en ook al zou ik er rustig aan moeten doen, voelde ik snel het verlangen om te rennen. Mijn tijdelijke moeder probeerde alles om me rustig te houden – namelijk, mijn kleine pootjes moesten herstellen – maar ik sprong uit haar armen en maakte mijn persoonlijke renbaan open. Met andere woorden, mijn poten deden het goed en mijn wereld was weer in orde. Toch was die stomme metaal nog in één van mijn poten. Maar sinds alles geheeld is en weer bij elkaar is gekomen, wordt het eindelijk verwijderd. Aah, ... er was nog iets anders! Dus niet alleen werd het materiaal verwijderd... aah, ik ben ook een beetje ouder geworden in de tussentijd, en er is deze overgang van kind naar puberteit... met andere woorden: ik ben een beetje dik geworden. Oeh, ik kan je zeggen, dat was iets. Ik begreep helemaal niet wat er met me gebeurde, en twee weken later gebeurde het weer. Dus had het zin om mijn kastratie tijdens de operatie te laten doen. Nu komen de naalden eruit, en hoop ik binnenkort naar mijn eindwoning te kunnen verhuizen. Ik droom van een tegenstander, een zeer verkeersgereduceerd landelijk gebied, zodat zo’n ernstig ongeval nooit meer gebeurt. Het belangrijkste is een persoon die elke wens uit mijn ogen leest. Bij de wijze, ik ben een volledig gekke noedel en heb het kwaadje in mijn rug. Benieuwd nu? Dan meld je je direct bij het dierentehuis, en zullen ze een afspraak maken met mijn tijdelijke opvang.
Origineel lezen (de)
Hoppla! Hier komme ich, die kleine Finja mit dem Schalk im Nacken! Erinnert Ihr Euch noch an mich? Ich bin das Fundkitten von der B 420 Burgbrohl vom 24.10.2023 und was soll ich sagen: Keiner hat mich bisher vermisst und das, wo ich so schwere Verletzungen hatte. Aber egal, denn ich habe hier im Tierheim superliebe Menschen, die mich total klasse finden und dann durfte ich doch tatsächlich auf eine Pflegestelle umziehen. Mann, das ist ein Leben hier wie „Gott in Frankreich“ und obwohl ich mich schonen sollte, verspürte ich schnell den Drang, zu rennen. Meine Pflegemama hat alles versucht, um mich ruhig zu halten – schließlich sollten meine Beinchen ja heilen – bin ich ihr als bald aus dem Arm gesprungen und hab meine persönliche Rennbahn eröffnet. Kurzum, meine Beine habe es super mitgemacht und meine Welt war in Ordnung. Allerdings war dieses blöde Metall halt immer noch in einem Beinchen. Aber da alles super abgeheilt und zusammengewachsen ist, wurde es dann jetzt endlich entfernt. Ähhh, … da war noch etwas! Also mir wurde nicht nur das Material… ähhh ich bin da ja in der Zeit auch etwas älter geworden und da gibt es so einen Übergang vom Kind zum Pubertier… sprich: ich wurde rollig. Auweia, ich kann Euch sagen, das war ja vielleicht was. Ich habe überhaupt nicht verstanden, was mit mir passiert und kaum 2 Wochen später direkt wieder. Da lag es dann nahe, während der OP meine Kastration gleich mitzumachen. Jetzt werden bald die Fäden gezogen und dann darf ich hoffentlich ganz bald in mein endgültiges Zuhause umziehen. Ich träume von einem Sparringspartner, einem sehr verkehrsberuhigten, ländlichen Umfeld, damit mir nie wieder so ein schlimmer Unfall passiert. Das Allerwichtigste ist Personal, was mir jeden Wunsch von den Augen abliest. Ach übrigens, ich bin eine ganz verrückte Nudel und habe den Schalk im Nacken. Na, neugierig geworden? Dann melde Dich direkt im Tierheim und die machen dann einen Termin mit meiner Pflegestelle aus. Bis ganz bald Eure Finja
Gelist 3 maanden geleden



