Adoptuj Irbis
Męskie · Młody · 1 rok
4 sierpnia: Gretstar Irbis, amerykański staffordshire terier, skończył rok. Jak wynika z rejestru, w okresie od narodzin do rocznicy z psem miało do czynienia czterech ludzi. Początkowo byliśmy ostrożni. Jednak po zapoznaniu się z Irbisem nie mogliśmy zrozumieć, skąd się bierze agresja. Był obeznany z podstawowymi komendami. Tak, hormony szalały, był gotowy „przejąć” wszystko, co się ruszało i nie ruszało, a po otrzymaniu odtrącenia mógł stać się bardziej opryskliwy, co laik mógłby pomylić z agresją. Jednak problem ten szybko mija po kastracji. Udało nam się znaleźć dom dla Irbisa – bardzo się cieszyliśmy, że był to właściwy dom. Nalegaliśmy, aby pies był szkolony przez trenera, gdy był jeszcze w schronisku, a także pracował z specjalistą bezpośrednio po adopcji. Wszystko było obserwowane. Niestety euforia, że pies był znacznie lepszy niż w schronisku, i trener ostrzegał, że okazała się silniejsza niż ostrożność. Zbyt szybko się rozluźniając, popełniono błąd, którego wynikiem było zwrócenie psa do schroniska. Czy Irbis jest nadal agresywny? Jak wszyscy przedstawiciele tej rasy, ma zooagresję wobec innych zwierząt w genach (na szczęście nie doświadczamy jej w pełni w schronisku). Jednakże, gdy się z nim spaceruje, zawsze trzeba pamiętać o tym, przewidując sytuacje krytyczne kilka kroków naprzód. I obowiązkowym wymogiem jest szkoła dla psów – nauka kontrolowania tej agresji, aby nie zwróciła się przeciwko właścicielowi, a także socjalizacja z innymi zwierzętami. W środowisku domowym, gdzie komunikacja jest tylko z własnymi ludźmi, Irbis jest klejnotem – można zauważyć, że pierwsi lub najdłużsi właściciele pracowali z psem i uczyli go. Możesz obejrzeć Irbisa w formacie wideo, klikając ikonę sieci społecznościowej poniżej zdjęcia!
Czytaj oryginał (lv)
4. augustā Amerikāņu Stafordšīras terjeram Gretstar Irbis palika gads. Kā redzams no reģistra, starp piedzimšanas brīdi un gada jubileju pār suņa likteni noteicēji ir bijuši jau četri cilvēki. Sākumā bijām piesardzīgi. Taču, iepazīstot Irbi, neizpratām: kur agresija? Pamatkomandas zinošs jaunulis. Jā, hormoni trakoja, viņš bija gatavs “ņemt priekšā” visu, kas kust un nekust, un, saņemot atraidījumu, varēja kļūt nīgrāks, ko nezinātāji tad varēja noturēja par agresiju. Bet šī problēma gana ātri risinās ar kastrāciju. Bijām paguvuši Irbim jau atrast mājas — ļoti cerējām, ka īstās un vienīgās. Uzstājām, ka kinologs jāiesaista, sunim vēl patversmē esot, kā arī uzreiz pēc adopcijas jāstrādā kopā ar speciālistu. Viss tika ievērots. Diemžēl eiforija, ka suns ir daudz labāks, nekā patversme un kinologs brīdināja, izrādījās spēcīgāka par piesardzību. Pārāk ātri atslābstot, tika pieļauta kļūda, kuras rezultāts — suņa atgriešanās patversmē. Vai Irbis tomēr ir agresīvs? Sunim, kā visiem šīs šķirnes pārstāvjiem, gēnos ierakstīta zooagresija pret citiem dzīvniekiem (par laimi, patversmē to pilnībā neizjūtam). Taču, esot mājās un ejot ar viņu pastaigās, par to vienmēr būs jāatceras, paredzot kritiskas situācijas vairākus soļus uz priekšu. Un obligāta prasība ir suņu skola — iemācoties šo agresiju kontrolēt, lai tā nepavēršas pret saimnieku, kā arī socializācija citu dzīvnieku ielokā. Mājas vidē, kur komunikācija ir tikai ar saviem cilvēkiem, Irbis esot zelta gabaliņš — ir redzams, ka pirmie jeb visilgākie īpašnieki ar suni tomēr ir strādājuši un viņu mācījuši. Skatīt Irbi videoformātā var, uzklikšķinot uz pievienotās sociālo tīklu ikonas zem foto!
Zarejestrowane w zeszłym tygodniu
