Adoptuj Koko s’en est allé…
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 14 lata
Z wielką smutkiem piszę te słowa, nie zdając sobie sprawy, że już nigdy nie wrócisz... Moja Koko, nadal pamiętam dzień, w którym przybyłaś do schroniska, kobiety, która przyniosła Cię z wspaniałymi wyjaśnieniami. Istotnie, nie byłaś łatwym psem, ale musiałeś być zrozumiany i zaakceptowany ze względu na Twoją silną charakterystykę. Z czasem zaczęłaś nas ufać, ale nie zawsze było łatwo za Ciebie opiekować się. Gdy weterynarz wchodził do schroniska, od razu rozpoznałeś jego głos i zacząłeś szczekać i warczeć... Ale z nami byłas najbardziej łagodnym psem. Jak mogę zapomnieć o Twoim głowie spoczywającej na moim szyi, w wieczornej porze, a także Twoim zapachu szamponu... Moje znaczki lipowej pomadki na Twoim czole zawsze wskazywały, że przyszłam Cię odwiedzić. Oczywiście były zasady bezpieczeństwa, nie każdy mógł podejść do Ciebie równocześnie. Ludzie powinni naprawdę uczyć się obsługiwać psa przed zakupem... Przyjęliśmy Cię, zrozumieliśmy Cię, zaakceptowaliśmy i bardzo i szczerym sercem Ciebie kochaliśmy. Byliśmy Twoją rodziną i byliśmy do końca. W listopadzie zaczęłaś się bardzo źle czuć, a echo ujawniło CMD, leczenie podniósł Cię. Utyskiwać za Tobą nie zawsze było proste, ale udało nam się. Sesje ciepła podczerwonego zredukowały Twoje reumatyzmy. I wszystko wróciło do normy dzięki Twojemu magicznemu pudełku. Rozszarpałaś pamięciową matę, aby udowodnić, że się poprawiasz, potem drugą materac... W styczniu, do naszego największego szczęścia, świętowałaś 14. urodziny. Ale nagle w niedzielę miałeś udar. Natychmiast zabrano Cię do sali ratunkowej, a my wierzyliśmy, że nastąpi nowy cud. Mogliśmy Cię przywieźć z powrotem do schroniska. Jedziesz dobrze, zmęczyłaś się kurczakiem, nie miało znaczenia, lubiłaś swoje mięsa, co nas bardzo ucieszyło. W ciągu tygodnia walczylismy z Tobą, żebyś ponownie mogła chodzić. Jaka radość zobaczyć, jak machasz ogonkiem, gdy przychodzę w środę rano. Musiałaś być uniesiona, wspierana i robiliśmy to chętnie dla Ciebie, moja Koko. Jaka radość poczuć Twój puls, zobaczyć, jak szczęśliwy był, gdy jeździł smakołyki, sesje ciepła podczerwonego pomagały Ci. W piątek nie chciałaś nic, kawałek szynki i pudełko id. Rano w sobotę odmówiłaś wszystkiego, leków, jedzenia i smakołyków. Zabrano Cię do weterynarza i seria testów, które były jeszcze gorsze niż poprzednie, dotarły. Było tak trudno usłyszeć te wyniki. Opuściłaś nas z naszymi łzami i pocałunkami, moja Aiko. Życie w schronisku bez Ciebie nigdy nie będzie takie samo, moja Aiko, moja Koko, Coconuts... Kochamy Cię i nigdy Cię nie zapomnimy.
Czytaj oryginał (fr)
c’est avec une immense tristesse que j’écris ces mots, sans même réaliser pleinement qu’il ne sera plus jamais là… Mon Koko, je me souviens encore du jour de ton arrivée au refuge, de la femme qui t’avait amené en donnant des explications hallucinantes. Certes, tu n’étais pas un chien facile, mais il fallait te comprendre et accepter ton fort caractère. Au fil du temps, tu nous as fait confiance, mais il n’était pas toujours évident de te soigner. Lorsque le vétérinaire franchissait la porte du Refuge, tu reconnaissais immédiatement sa voix et te mettait à aboyer et grogner… Mais avec nous, tu étais le plus doux des chiens. Comment oublier ta tête posée dans mon cou, le soir au moment du coucher et ton odeur de shampooing…mes traces de rouge à lèvres sur ton front indiquaient toujours que j’étais passer te voir. Bien sûr il y avait des règles de sécurité, tout le monde ne pouvait pas t’approcher en même temps. Les humains devraient réellement apprendre à gérer un chien avant d’en acquérir un… Nous t’avons accueilli, compris, accepté et profondément et sincèrement aimé. Nous étions ta famille et l’avons été jusqu’au bout. En novembre, tu as commencé à être très mal et une écho a révélé une cmd, le traitement t’a boosté . Prendre ton rythme n’était pas toujours de tout repos, mais nous gérions. Les séances d’infrarouges ont soulagé ton arthrose. Et tout était rentré dans l’ordre grâce à ton pillulier magique. Tu as déchiqueté ton matelas à mémoire de forme pour nous prouver que tu allais mieux, puis un second matelas… En janvier, pour notre plus grand bonheur, tu as fêté tes 14 ans. Mais subitement dimanche dernier tu as fait un AVC. Tu as été immédiatement conduit aux urgences, et nous avons tous cru qu’un nouveau miracle allait se produire. Nous avons pu te ramener au refuge. Tu mangeais bien, tu t’es lassé du poulet, peu importe, tu as adoré tes steaks pour notre plus grand bonheur. Depuis une semaine nous luttions avec toi, pour que tu remarches. Quel bonheur de te voir remuer la queue à mon arrivée mercredi matin. Il fallait te soulever, t’aider et nous le faisions avec plaisir pour toi mon Koko. Quel bonheur de te sentir battant, de voir comment tu étais heureux de manger des friandises, les séances d’infrarouges t’aidaient. Vendredi tu n’as pas voulu grand chose, une tranche de jambon et une boîte d’id. Samedi matin tu as tout refusé, médicaments, nourriture et friandises. Tu as été conduit chez le vétérinaire et une batterie d’examens tous plus négatifs les uns que les autres sont arrivés. Comme il était dur d’entendre ces résultats. Tu es parti sous nos larmes et nos baisers mon Aïko. La vie au refuge sans toi ne sera plus jamais la même mon Aïko, mon Koko, Coconuts… Nous t’aimons et ne t’oublierons jamais.
Zarejestrowane 4 miesiące temu
