Υιοθετήστε τον/την Koko s’en est allé…
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Ηλικιωμένος · 14 έτη
Με απεργία θλίψης γράφω αυτές τις λέξεις, δεν καταλαβαίνοντας πλήρως ότι ποτέ δεν θα είσαι ξανά εδώ... Το Κοκο μου, ακόμα θυμάμαι την ημέρα που έφτασες στο φιλανθρωπικό ίδρυμα, της γυναίκας που σε ήρθε με θαυμάσιες εξηγήσεις. Πράγματι, δεν ήσουν ένα εύκολο σκύλο, αλλά θα πρέπει να σε κατανοηθεί και να αποδεχτείς για το ισχυρό χαρακτήρα σου. Σταδιακά, σου πίστεψες, αλλά δεν ήταν πάντα εύκολο να φροντίσουμε για σένα. Όταν ο ιατρός των ζώων εισήλθε στο φιλανθρωπικό ίδρυμα, αμέσως αναγνώρισες τη φωνή του και άρχισες να γαβγίζεις και να βρυχίζει... Αλλά με εμάς, ήσουν το πιο ήρεμο σκύλο. Πώς μπορώ να ξεχάσω το κεφάλι σου που έριχνε στον λαιμό μου, το βράδυ πριν τον ύπνο και το άρωμά σου από το σαμπουάν... Τα σημάδια του ρουφήματός μου στο μέτωπό σου πάντα έδειχναν ότι ήρθα να σε θεωρήσω. Φυσικά υπήρχαν κανόνες ασφαλείας, όχι όλοι μπορούσαν να σε πλησιάσουν μαζί. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να μάθουν πραγματικά να χειριστούν ένα σκύλο πριν να το αποκτήσουν... Σε καλωσορίσαμε, σε κατανοήσαμε, σε αποδεχτήκαμε και σε αγαπήσαμε βαθιά και ειλικρινά. Ήμαστε το οικογένειά σου και ήμαστε μέχρι το τέλος. Στο Νοέμβριο, άρχισες να νιώθεις πολύ άρρωστος και ένα ηχογράφημα απέδειξε ένα CMD, η θεραπεία σε έδωσε ζωή. Δύσκολο ήταν να σε καταφέρουμε, αλλά τα καταφέραμε. Οι συνεδρίες υπερύθρου αποκατέστησαν την αρθρίτιδά σου. Και όλα επέστρεψαν στην κανονικότητα χάρη στο μαγικό σου κουτί φαρμάκων. Ξεκόλλησες το προστατευτικό σου μαξιλάρι για να αποδείξεις ότι βελτιωνόσουν, μετά ένα δεύτερο μαξιλάρι... Τον Ιανουάριο, με τη μεγαλύτερη χαρά μας, εορτάσαμε το 14ο σου γενέθλιο. Αλλά ξαφνικά την Κυριακή, προσφάτως, πάθες έμφραγμα. Άμεσα σε μεταφέραμε στο τμήμα έκτακτης ανάγκης και όλοι πίστεψαν ότι θα συμβεί ένα νέο θαύμα. Είχαμε τη δυνατότητα να σε επιστρέψουμε στο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Τρώγας καλά, κουράστηκες από το κοτόπουλο, δεν έπαιρνε σημασία, έτρωγες τα στέικς σου με τη μεγαλύτερη χαρά μας. Μια εβδομάδα μάχευσαμε μαζί σου, ώστε να μπορέσεις να περπατήσεις ξανά. Πόση χαρά να σε δω να κουνάς την ουρά σου όταν ήρθα την Τετάρτη το πρωί. Πρέπει να σε ανυψώσεις, να σε βοηθήσεις και το κάναμε με χαρά για σένα, το Κοκο μου. Πόση χαρά να αισθανθώ την καρδιά σου, να δω πόσο χαρούσες να τρως τα προτιμότερά σου, οι συνεδρίες υπερύθρου σε βοήθησαν. Την Παρασκευή δεν ήθελες πολύ, ένα κομμάτι χοιρινού και μια κουτί από id. Την Κυριακή το πρωί αρνήθηκες τα όλα, τα φάρμακα, τα τρόφιμα και τα προτιμό
Διάβασε αρχικό (fr)
c’est avec une immense tristesse que j’écris ces mots, sans même réaliser pleinement qu’il ne sera plus jamais là… Mon Koko, je me souviens encore du jour de ton arrivée au refuge, de la femme qui t’avait amené en donnant des explications hallucinantes. Certes, tu n’étais pas un chien facile, mais il fallait te comprendre et accepter ton fort caractère. Au fil du temps, tu nous as fait confiance, mais il n’était pas toujours évident de te soigner. Lorsque le vétérinaire franchissait la porte du Refuge, tu reconnaissais immédiatement sa voix et te mettait à aboyer et grogner… Mais avec nous, tu étais le plus doux des chiens. Comment oublier ta tête posée dans mon cou, le soir au moment du coucher et ton odeur de shampooing…mes traces de rouge à lèvres sur ton front indiquaient toujours que j’étais passer te voir. Bien sûr il y avait des règles de sécurité, tout le monde ne pouvait pas t’approcher en même temps. Les humains devraient réellement apprendre à gérer un chien avant d’en acquérir un… Nous t’avons accueilli, compris, accepté et profondément et sincèrement aimé. Nous étions ta famille et l’avons été jusqu’au bout. En novembre, tu as commencé à être très mal et une écho a révélé une cmd, le traitement t’a boosté . Prendre ton rythme n’était pas toujours de tout repos, mais nous gérions. Les séances d’infrarouges ont soulagé ton arthrose. Et tout était rentré dans l’ordre grâce à ton pillulier magique. Tu as déchiqueté ton matelas à mémoire de forme pour nous prouver que tu allais mieux, puis un second matelas… En janvier, pour notre plus grand bonheur, tu as fêté tes 14 ans. Mais subitement dimanche dernier tu as fait un AVC. Tu as été immédiatement conduit aux urgences, et nous avons tous cru qu’un nouveau miracle allait se produire. Nous avons pu te ramener au refuge. Tu mangeais bien, tu t’es lassé du poulet, peu importe, tu as adoré tes steaks pour notre plus grand bonheur. Depuis une semaine nous luttions avec toi, pour que tu remarches. Quel bonheur de te voir remuer la queue à mon arrivée mercredi matin. Il fallait te soulever, t’aider et nous le faisions avec plaisir pour toi mon Koko. Quel bonheur de te sentir battant, de voir comment tu étais heureux de manger des friandises, les séances d’infrarouges t’aidaient. Vendredi tu n’as pas voulu grand chose, une tranche de jambon et une boîte d’id. Samedi matin tu as tout refusé, médicaments, nourriture et friandises. Tu as été conduit chez le vétérinaire et une batterie d’examens tous plus négatifs les uns que les autres sont arrivés. Comme il était dur d’entendre ces résultats. Tu es parti sous nos larmes et nos baisers mon Aïko. La vie au refuge sans toi ne sera plus jamais la même mon Aïko, mon Koko, Coconuts… Nous t’aimons et ne t’oublierons jamais.
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
