Adoptuj Mikiņš
Mieszaniec · Męskie · Dorosły · 4 lata
Mikiņš – kot, który wynalazł styl życia. Był czas, gdy wszystkie koty z Ulubele żyły wyłącznie wewnątrz – grzmiące i samotne w prywatnych domach, towarzysze w swoich własnych pomieszczeniach dla kotów, młode kocięta w przedszkolu. Wszystko do momentu, gdy pewien szczególnie nietypowy "lotewski szary" – naturalnie bardzo skryty i dziki – wdrożył dawno planowany ucieczkę i wyślizgnął się przez drzwi kotowni. Nie dało się go przekonać, by wrócił, ale nie poszedł też daleko – nikt nie chciał wiedzieć o zapewnionych posiłkach. Shed to centralny punkt przyjęcia odwiedzających Ulubele, gdzie każdy przybywający – wolontariusze, osoby adoptujące, zainteresowane osoby – się rejestruje, a donowane przedmioty są umieszczane. Po krótkim czasie szary kocię w pełni "znaczył" Shed. Siedział na najwyższej półce, ostrożnie obserwował, ale szybko unikał każdej sygnały uwagi. Z czasem punkt obserwacyjny zmniejszył się o jeden poziom, aż ciekawość i niemożliwe do odmówienia słodycze zmusiły go, by zszedł na dół, zbliżył się i zaczął rozmawiać z ludźmi. Na początku zdobył zaufanie jednej osoby – tej, która zawsze miała realne puszki w kieszeni. Następnie mógł obejrzeć innych dwunogich istot – przyzwyczajając się do faktu, że ręce nie tylko oferowały przekąski, ale także łagodnie gładziły i były tak ciepłe i przyjemne, gdy przyciśnięte do sofey Shed, opierając się na nogach. I ludzie są wspaniali. W tym momencie anonimowy szary kot otrzymał imię Mikiņš i został pełnoprawnym członkiem zespołu Shed Ulubele. Teraz czterech letni Mikiņš to pewny siebie, dumny i bardzo rozmowny kot, który ceni nowo dostarczone miękkie koce i szczęśliwie witaje odwiedzających w wolnych chwilach, skarżąc się, że dziś niczego smacznego nie dostał. Zawsze jest na posterunku i obserwuje teren Shed. Bardziej istotne jednak, że Mikiņš jest świetnym trenerem osobistego rozwoju dla całej grupy fanów stylu życia Shed. Leopold, Drakula, Konga, Szary, Driznaks – wszyscy mieszkają w ogrodzie kotów, ulicznej kolonii kotów, które trafiły do schroniska jako skryte dzikie zwierzęta, unikające ludzi, ale nie dało się ich przekonać, by żyły tylko w ogrodzie. Jeden po drugim postępowali zgodnie z inspirującym przykładem Mikiņša i stopniowo (półka po półce) stali się admiratorami społecznego stylu życia, szczerze strzegąc Shed, rozmawiając z odwiedzającymi, lubiąc ukrywać się i oceniać miękkość różnych marek siedzeń samochodowych oraz dziękując za smaczne posiłki, dumnie umieszczając swoją datkę obok miski – schwytaną mysz. Nikt z nich nie przypomina skrytego dzikiego zwierzęcia, które ucieka od ludzi. Teraz, gdy styl życia Shed ma swoich zwolenników, Mikiņš myśli, że jest gotowy, by odejść do domu, gdzie będzie głównym. Jego styl życia wymaga prywatnego domu z możliwością wchodzenia i wychodzenia jak sobie chce (i własnej kanapki), sporej liczby ludzi, z którymi można porozmawiać, ale szanujących jego żądanie bycia niezależnym kotem. Choć bardzo miły i przyjazny, nie lubi być podnoszony – nie warkocz ani nie skuba, ale lekko urażony, dumnie unosi głowę i idzie dalej. Bo to kot, który wie jak ustawić życie według własnego rozumienia. Kot, który wynalazł styl życia. I ma zwolenników! W tej chwili Mikiņš to pewny siebie, silny mężczyzna w pełni sił. „Pierwszy wzrok, pierwsza uśmiech…” – tak Mikiņš „znaczył” się w Shed Ulubele. Nadal bardzo młody i niepewny siebie. Kot, który wynalazł styl życia. Maleńki Mikiņš marzy o tak słodkich rzeczach, że się spełniają. Mikiņš, jak prawdziwy dworowy "grzybowiec", zdecydował się przetestować użyteczność wszystkich donowanych koców, ręczników i kawałków materiału.
Czytaj oryginał (lv)
Šķūņa MIKIŅŠ – Kaķis, kurš izdomāja Dzīvesveidu Bija laiks, kad visi Ulubeles kaķi dzīvoja tikai iekštelpās – nesaticīgie un vienpatņi mitinājās privātos būros, komunikablie – savā vaļā kaķu istabās, bēbīši – bērnudārzā. Tas viss līdz brīdim, kad kāds īpaši šķirnīgais “Latvijas strīpainais”- pēc dabas ļoti bailīgs mežonītis – realizēja ilgi loloto bēgšanas plānu un izspruka pa kaķu mājas durvīm. Atpakaļ nekādi nebija pierunājams nākt, taču arī nekur tālu negāja – neviens jau labprātīgi neatteiksies no garantētām pusdienām.. Šķūnis – centrālais Ulubeles apmeklētāju sagaidīšanas postenis, kurā piesakās visi atbraukušie – brīvprātīgie, adoptētāji, interesenti un kurā tiek novietotas ziedotās lietas. Pēc neilga laika strīpainais kaķupuika “uzzīmējās” Šķūnī. Sēdēja uz visaugstākā plaukta, uzmanīgi vēroja, bet no jebkādas uzmanības apliecinājumiem ātri izvairījās. Ar laiku novērošanas postenis kļuva par vienu plaukta līmeni zemāks, līdz ziņkārība un nepārvarama vājība uz gardumiem lika nokāpt uz zemes, pienākt un sākt runāties ar cilvēku. Visupirms uzticību ieguva viens – tas, kuram kabatā vienmēr bija ĪSTIE konserviņi. Un tad jau varēja apskatīties apkārt un novērtēt arī citus divkājainos – pierast, ka rokas ne tikai pasniedz kārumus, bet arī tīkami glauda un ir tik silti piespiesties klāt uz Šķūņa dīvāna, pieglausties kājām. Un vispār cilvēki ir forši. Ar to brīdi anonīmais strīpainais ieguva vārdu MIKIŅŠ un kļuva par pilntiesīgu Ulubeles Šķūņa komandas biedru. Tagad 4 g.v.Mikiņš ir pašpārliecināts, brangs un ļoti runātīgs runcis, kurš novērtē tikko Šķūnī atvesto segu mīkstumu un no miega brīvajās stundās laipni sagaida apmeklētājus, lai pasūdzētos, ka šodien nekā garšīga nav dabūjis. Viņš vienmēr ir uz vietas un pieskata Šķūņa perimetru. Kas vēl svarīgāk – Mikiņš ir izcils personības izaugsmes treneris veselam bariņam Šķūna dzīvesveida sekotāju. Leopolds, Drakula, Kongo, Pelēkais, Driznaks – viņi visi ir Kaķu dārza iemītnieki, ielu koloniju kaķi, kas nonāca patversmē kā bailīgi mežoņi, vairījās no cilvēkiem, bet nebija pierunājami uzturēties tikai Dārzā. Viens pēc otra viņi sekojuši Mikiņa iedvesmojošajam piemēram un soli pa solim (plauktu pa plauktam) kļuvuši par sociāla dzīvesveida cienītājiem, kuri godprātīgi dežūrē Šķūnī, parunājas ar apmeklētājiem, mīl ielīst un novērtēt dažādu automašīnu marku sēdekļu mīkstumu un pateicībā par gardām ēdienreizēm katru dienu blakus bļodiņai lepni noliek savu pienesumu – nomedītu peli. Neviens no viņiem vairs neatgādina bailīgu mežonīti, kas slēpjas no cilvēkiem. Tagad, kad Šķūņa dzīvesveids guvis sekotājus, Mikiņš domā, ka būtu gatavs doties uz mājām, kurās viņš būtu Galvenais. Viņa dzīvesveidam atbilstoša būtu privātmāja ar iespēju staigāt iekšā un ārā pēc patikas (un savu dīvāniņu), pietiekami daudz cilvēku, ar kuriem pārrunāt jaunumus, bet kuri respektētu viņa vēlmi būt neatkarīgam kaķim. Lai arī bezgala mīļš un draudzīgs, viņam nepatīk, ja viņu mēģina ņemt rokās – viņš nešņāc un neskrāpē, bet mazliet aizvainots, lepni paceltu galvu aiziet prom. Jo viņš taču ir kaķis, kurš zina, kā vajag iekārtoties dzīvē pēc savas saprašanas. Kaķis, kurš izdomājis dzīvesveidu. Un viņam ir sekotāji! Šobrīd Mikiņš ir pašpārliecināts, miesu un spēku uzaudzējis vīrs pašos spēka gados. “PIrmais skats, pirmais smaids…” – tā Mikiņš “uzzīmējās” Ulubeles Šķūnī. Vēl pavisam slaids un nepārliecināts par sevi.Kaķis, kurš izdomāja dzīvesveidu Mazā Mikiņa sapņi ir tik saldi, ka piepildās. Mikiņš kā īsts karaliskā galma “sēņu vīrs”apņēmies izmēģināt visu ziedoto segu, dvieļu un auduma gabalu faktūru pielietojamību.
Zarejestrowane 2 miesiące temu
