Adoptuj Neo –
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 9 lata
Neo Nasz kociak Neo do nas przyszedł w marcu 2012, gdy miał nieco więcej niż rok. Zadoptowaliśmy go z przytułka dla zwierząt i był tak cichy, że przez wiele dni nie śmiały się do nas podejść. Po tym, gdy pozwoliliśmy mu po raz pierwszy nas pogłaskać, zapadła cisza i stało się on bardzo skrytym, miłym kociem, który również cenił sobie swobodne bieganie po polach i lasach za naszym domem. dobrze dogadywał się z Betty, naszym drugim kotem, po początkowej nieufności. Następnie przenieśliśmy się w sierpniu 2017 roku, a dla Neo było straszne, że nie mógł już wyjść, więc płakał żałośnie całą noc i skarżył się. Dlatego po około dwóch tygodniach naszli na niego i ponownie puścili oba koty. Wiedzieliśmy, że to bardzo ryzykowne i faktycznie zbyt wcześnie. W tym czasie jednak nasz drzwiowy otwór nie został jeszcze zamontowany, więc koty zawsze wchodziły i wychodziły przez drzwi tarasowe, co działało całkiem dobrze. Ale potem Betty nie wróciła do domu. Brakowała przez dziewięć pełnych dni i byliśmy chorzy z troski. Szukaliśmy wszędzie, pytalibyśmy w okolicy i rozklejaliśmy ulotki z prośbą o pomoc. Nagle wróciła jednego wieczora przy drzwiach. Wydawało się, że trafiła gdzieś w pułapkę. Była w porządku, tylko bardzo przestraszona. Jednak radość nie trwała długo, ponieważ pięć dni później, dzień przed czwartymi urodzinami naszych bliźniaków, Neo nie wrócił do domu. Znowu zaczęliśmy poszukiwania, ale w przeciwieństwie do Betty, Neo nie był zarejestrowany w TASSO. Odczuwałem ogromną winę za to, że tego nie zrobiłem dawno temu. Ze względu na hałas z przeprowadzką nie mogłem znaleźć dokumentów szczepień z numerem mikrochipa. Nasz weterynarz też nie mógł nam pomóc. Kilka dni później znalazłem dokumenty, zarejestrowałem Neo i zgłosiłem jego zaginięcie. Wszystkie poszukiwania były wskutek tego bezskuteczne. Nikt od tego wieczora go nie widział. Smutek z powodu niego był niekończący się i bardzo źle nam było bez Neo.
Czytaj oryginał (de)
Neo Unser Kater Neo kam im März 2012 zu uns, als er knapp ein Jahr alt war. Wir haben ihn aus dem Tierheim geholt und er war so scheu, dass er sich erst nach vielen Tagen zu uns getraut hat. Nachdem wir ihn das erste Mal streicheln durften, war das Eis gebrochen und er war ein wahnsinnig menschenbezogener, verschmuster Kater, der aber auch seine Freigänge auf den Feldern und im Wald hinter unserem Haus genoss. Auch mit Betty, unserer anderen Katze, kam er nach anfänglicher Skepsis Bettys gut aus. Dann zogen wir im September 2017 um und für Neo war es fürchterlich, dass er nicht mehr raus durfte, sodass er nächtelang kläglich maunzte und jammerte. Darum hatten wir nach etwa zwei Wochen ein Einsehen und ließen beide Katzen raus. Uns war klar, dass das sehr riskant und eigentlich viel zu früh war. Zu diesem Zeitpunkt war unsere Katzenklappe allerdings noch nicht eingebaut, weshalb die Katzen immer zur Terrassentür rein- und rausgelassen wurden, was ganz gut klappte. Doch dann kam Betty nicht nach Hause. Ganze neun Tage war sie verschwunden und wir waren krank vor Sorge. Wir suchten sie überall, fragten in der Nachbarschaft herum und hängten Suchzettel auf. Plötzlich stand sie dann eines Abends wieder vor der Tür. Scheinbar war sie irgendwo eingesperrt gewesen. Ihr ging es gut, sie war nur recht ängstlich. Doch die Freude währte nicht lange, denn nur fünf Tage später, am Vorabend des vierten Geburtstags unserer Zwillinge, kam Neo nicht mehr heim. Auch hier begannen wir mit unserer Suche, doch anders als Betty war Neo nicht bei TASSO registriert. Ich machte mir die größten Vorwürfe, dies nicht längst getan zu haben. Durch das Umzugschaos fand ich den Impfausweis mit der Transpondernummer nicht. Auch unser Tierarzt konnte uns nicht weiterhelfen. Erst Tage später fand ich den Ausweis, registrierte Neo und meldete ihn als vermisst. Alles Suchen blieb vergeblich. Niemand hatte ihn seit diesem Abend gesehen. Die Trauer um ihn war unendlich und wir vermissten Neo schrecklich.
Zarejestrowane 3 miesiące temu
