Norris adoptieren
Mischling · Männlich
25 Kilometer von Warschau entfernt, in den Außenbezirken der Hauptstadt, in der Agglomeration der großen Stadt, direkt neben der Welt der gebildeten, scheinbewussten Menschen, in der Gemeinde Ożarów, Norris wurde gefunden. Ein Hund mit einem Stück Kette um den Hals, mit kranken Ohren, lockeren Zähnen und Veränderungen an seiner Seite, sowie während des Spaziergangs. In dieser großen Welt bemerkte niemand, aber auch niemand, die Not und das große Leiden des Hundes. Norris wurde so gefunden, auf der Straße. Es schien nicht gerettet zu sein; es erschien aus dem Nichts. Norris ist kein alter Hund. Es ist ein gebrochener Hund. Seit Mai versuchen wir, es gesund zu machen. Und wir werden besser und besser. Physisch geht Norris aus dem Wald heraus. Aber kann es emotional in so kurzer Zeit wiederhergestellt werden? Recently, Norris geht spazieren. Es geht sehr gut an der Leine, zieht nicht. Es geht vorwärts, Schritt für Schritt, Pfote für Pfote. Stroller? Auto? Hund hinter dem Zaun? Zug? Nichts davon ist für Norris beängstigend. Es riecht, kümmert sich um seine physiologischen Bedürfnisse. Der Hund ist perfekt. Also was fürchten wir? Dass Norris nicht bemerkt wird: es schaut nicht in die Augen eines Menschen, es springt nicht vor Freude und genießt unsere Sicht nicht. Wie bitter muss die Erinnerung bei einer Person sein, die sehen muss, dass sie für sie gleichgültig ist? 🙁 Wenn man Norris ansieht, ist es schwer, in ihm Freude oder Lebendigkeit zu erkennen. Norris ist außergewöhnlich ruhig. Es weiß, wie man mit anderen Hunden zusammenleben kann. Bei Kontakten mit Menschen ist es unberührt. Und es selbst ist unglaublich berührend. Es weckt den Bedarf nach Engagement und Pflege gegenüber ihm. Norris braucht ein liebevolles Zuhause sehr. Ein Zuhause, das in ihm die Freude am Leben weckt. Recently, Norris hat uns einen kleinen, kaum bemerkbaren Schwanzwackel vor einem Spaziergang gezeigt. 🙂 bedeutet das, dass es bald nicht mehr warten und sich freuen kann?
Original lesen (pl)
25 kilometrów od Warszawy, w otulinie stolicy, aglomeracji wielkiego miasta, zaraz obok świata wykształconych, niby świadomych ludzi, w gminie Ożarów został znaleziony Norris. Pies z kawałkiem łańcucha na szyi, z chorymi uszami, startymi zębami i zmianami na boku oraz przy odbycie. W tym wielkim świecie nikt, ale to nikt, nie zwrócił uwagi na nieszczęście i ogromne psie cierpienie. Norris został znaleziony ot tak, na ulicy. Nie został odebrany interwencyjnie, pojawił się znikąd. Norris nie jest starym psem. Jest psem zniszczonym. Od maja przywracamy go do zdrowia. I idzie nam to coraz lepiej. Fizycznie Norris wychodzi na prostą. Ale czy w tak krótkim czasie da się zwrócić go światu również emocjonalnie? Od niedawna Norris wychodzi na spacery. Bardzo ładnie chodzi na smyczy, nie ciągnie. Powolnym krokiem, łapka za łapką, idzie do przodu. Wózek? Samochód? Pies za ogrodzeniem? Pociąg WKD? Nic z tych rzeczy nie jest Norrisowi straszne. Wącha, załatwia swoje potrzeby fizjologicznie. Pies idealny. Więc czego się boimy? Tego, że Norris nie zostanie zauważony: nie lgnie do człowieka, nie skacze z radości i nie cieszy się na nasz widok. Jak przykre wspomnienie człowiek musi w nim budzić, że jest mu obojętny? 🙁 Kiedy się patrzy na Norrisa trudno dostrzec w nim radość czy ożywienie. Norris jest wyjątkowo spokojny. Umie funkcjonować razem z innymi psami. W kontaktach z ludźmi jest nienachalny. A sam w sobie jest ogromnie rozczulający. Wzbudza potrzebę zaangażowania oraz opieki nad nim. Norrisowi bardzo potrzebny jest kochający dom. Dom który wzbudzi w nim jeszcze radość życia. Ostatnio Norris zaszczycił nas małym, ledwo zauważonym merdnieciem ogonka przed spacerem 🙂 Czy to oznacza, że niedługo nie będzie się mógł doczekać spaceru i głasków? Bardzo mocno w to wierzymy 🙂
Eingestellt vor 2 Monaten
