Adopter Norris
Croisé · Mâle
25 kilomètres de Varsovie, aux limites de la capitale, dans l'agglomération de la grande ville, juste à côté du monde des gens instruits, apparemment conscients, dans la commune d'Ożarów, Norris a été trouvé. Un chien avec un morceau de chaîne autour du cou, des oreilles malades, des dents lâches et des changements sur son flanc, ainsi qu'au cours de la promenade. Dans ce grand monde, personne, mais personne, n'a remarqué la misère et le gros chien souffrant. Norris a été trouvé comme ça, dans la rue. Il n'avait pas l'air d'être sauvé ; il est apparu tout simplement. Norris n'est pas un vieux chien. C'est un chien brisé. Depuis mai, nous le rétablissons en bonne santé. Et nous faisons de mieux en mieux. Physiquement, Norris sort de la forêt. Mais peut-il être rétabli émotionnellement en si peu de temps ? Récemment, Norris fait des promenades. Il marche très bien en laisse, ne tire pas. Il avance, pas après pas, patte après patte. Poussette ? Voiture ? Chien derrière une clôture ? Train ? Rien de tout cela n'a l'air effrayant pour Norris. Il renifle, s'occupe de ses besoins physiologiques. Le chien est parfait. Alors, de quoi avons-nous peur ? Que Norris ne soit pas remarqué : il ne regarde pas dans les yeux des personnes, il ne saute pas de joie, il ne profite pas de notre présence. Quelle amère mémoire doit être celle d'une personne qui doit voir qu'il est indifférent envers elle ? 🙁 En regardant Norris, il est difficile de voir de la joie ou de la vivacité en lui. Norris est exceptionnellement calme. Il sait comment fonctionner avec d'autres chiens. Dans les contacts avec les gens, il est tranquille. Et lui-même est extrêmement touchant. Il suscite le besoin d'engagement et de soins envers lui. Norris a besoin d'une maison aimante très fort. Une maison qui réveillera en lui la joie de vivre. Récemment, Norris nous a offert un petit, à peine perceptible balancement de la queue avant une promenade. 🙂 Cela signifie-t-il que bientôt il ne pourra plus attendre la promenade et les caresses ?
Lire l'original (pl)
25 kilometrów od Warszawy, w otulinie stolicy, aglomeracji wielkiego miasta, zaraz obok świata wykształconych, niby świadomych ludzi, w gminie Ożarów został znaleziony Norris. Pies z kawałkiem łańcucha na szyi, z chorymi uszami, startymi zębami i zmianami na boku oraz przy odbycie. W tym wielkim świecie nikt, ale to nikt, nie zwrócił uwagi na nieszczęście i ogromne psie cierpienie. Norris został znaleziony ot tak, na ulicy. Nie został odebrany interwencyjnie, pojawił się znikąd. Norris nie jest starym psem. Jest psem zniszczonym. Od maja przywracamy go do zdrowia. I idzie nam to coraz lepiej. Fizycznie Norris wychodzi na prostą. Ale czy w tak krótkim czasie da się zwrócić go światu również emocjonalnie? Od niedawna Norris wychodzi na spacery. Bardzo ładnie chodzi na smyczy, nie ciągnie. Powolnym krokiem, łapka za łapką, idzie do przodu. Wózek? Samochód? Pies za ogrodzeniem? Pociąg WKD? Nic z tych rzeczy nie jest Norrisowi straszne. Wącha, załatwia swoje potrzeby fizjologicznie. Pies idealny. Więc czego się boimy? Tego, że Norris nie zostanie zauważony: nie lgnie do człowieka, nie skacze z radości i nie cieszy się na nasz widok. Jak przykre wspomnienie człowiek musi w nim budzić, że jest mu obojętny? 🙁 Kiedy się patrzy na Norrisa trudno dostrzec w nim radość czy ożywienie. Norris jest wyjątkowo spokojny. Umie funkcjonować razem z innymi psami. W kontaktach z ludźmi jest nienachalny. A sam w sobie jest ogromnie rozczulający. Wzbudza potrzebę zaangażowania oraz opieki nad nim. Norrisowi bardzo potrzebny jest kochający dom. Dom który wzbudzi w nim jeszcze radość życia. Ostatnio Norris zaszczycił nas małym, ledwo zauważonym merdnieciem ogonka przed spacerem 🙂 Czy to oznacza, że niedługo nie będzie się mógł doczekać spaceru i głasków? Bardzo mocno w to wierzymy 🙂
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé la semaine dernière
