Υιοθετήστε τον/την Norris
Μεικτής φυλής · Αρσενικό
Σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από τη Βαρσοβία, στα περίχωρα της πρωτεύουσας, στον αστικό ιστό της μεγάλης πόλης, ακριβώς δίπλα στον κόσμο των μορφωμένων, φαινομενικά συνειδητοποιημένων ανθρώπων, στον δήμο Οζάρουβ, βρέθηκε ο Νόρις. Ένας σκύλος με ένα κομμάτι αλυσίδας γύρω από το λαιμό του, με ασθενή αυτιά, χαλαρά δόντια και αλλοιώσεις στο πλάι του, καθώς και κατά τη διάρκεια της βόλτας. Σ' αυτόν τον μεγάλο κόσμο, κανείς, αλλά κανείς, δεν πρόσεξε την αθλιότητα και τον τεράστιο πόνο του σκύλου. Ο Νόρις βρέθηκε ακριβώς έτσι, στον δρόμο. Δεν έμοιαζε να έχει σωθεί· εμφανίστηκε από το πουθενά. Ο Νόρις δεν είναι ένας γέρος σκύλος. Είναι ένας σκύλος σπασμένος. Από τον Μάιο, τον αναπαραγωγούμε σε καλή κατάσταση. Και πάμε όλο και καλύτερα. Φυσικά, ο Νόρις βγαίνει από το δάσος. Αλλά μπορεί να αναπαραχθεί και συναισθηματικά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Πρόσφατα, ο Νόρις βγαίνει για βόλτες. Περπατά πολύ όμορφα με λουρί, δεν τραβάει. Περπατά προς τα εμπρός, βήμα με βήμα, πόδι με πόδι. Παντοπωλείο; Αυτοκίνητο; Σκύλος πίσω από τον περίβολο; Τρένο; Τίποτα από όλα αυτά δεν τρομάζει τον Νόρις. Ρουφάει, φροντίζει τις φυσιολογικές του ανάγκες. Ο σκύλος είναι τέλειος. Άρα, τι φοβόμαστε; Ότι ο Νόρις δεν θα προσέξει: δεν κοιτάει στα μάτια του ανθρώπου, δεν πηδάει από χαρά και δεν απολαμβάνει την παρουσία μας. Πόσο πικρό πρέπει να είναι το μνημόνιο σε έναν άνθρωπο που πρέπει να βλέπει ότι είναι αδιάφορος απέναντί του; 🙁 Όταν κοιτάζεις τον Νόρις, είναι δύσκολο να δεις κάποια χαρά ή ζωντάνια σε αυτόν. Ο Νόρις είναι εξαιρετικά ήρεμος. Ξέρει πώς να λειτουργεί μαζί με άλλους σκύλους. Στις επαφές με ανθρώπους, δεν ανησυχεί. Και ο ίδιος είναι απίστευτα συγκινητικός. Προκαλεί την ανάγκη για εμπλοκή και φροντίδα προς το πρόσωπό του. Ο Νόρις χρειάζεται πολύ ένα αγαπητό σπίτι. Ένα σπίτι που θα αναδείξει σε αυτόν τη χαρά της ζωής. Πρόσφατα, ο Νόρις μας έδωσε μια μικρή, μόλις αντιληπτή κίνηση της ουράς του πριν τη βόλτα. 🙂 Σημαίνει αυτό ότι σύντομα δεν θα μπορεί να περιμένει τη βόλτα και τις χάρες;
Διάβασε αρχικό (pl)
25 kilometrów od Warszawy, w otulinie stolicy, aglomeracji wielkiego miasta, zaraz obok świata wykształconych, niby świadomych ludzi, w gminie Ożarów został znaleziony Norris. Pies z kawałkiem łańcucha na szyi, z chorymi uszami, startymi zębami i zmianami na boku oraz przy odbycie. W tym wielkim świecie nikt, ale to nikt, nie zwrócił uwagi na nieszczęście i ogromne psie cierpienie. Norris został znaleziony ot tak, na ulicy. Nie został odebrany interwencyjnie, pojawił się znikąd. Norris nie jest starym psem. Jest psem zniszczonym. Od maja przywracamy go do zdrowia. I idzie nam to coraz lepiej. Fizycznie Norris wychodzi na prostą. Ale czy w tak krótkim czasie da się zwrócić go światu również emocjonalnie? Od niedawna Norris wychodzi na spacery. Bardzo ładnie chodzi na smyczy, nie ciągnie. Powolnym krokiem, łapka za łapką, idzie do przodu. Wózek? Samochód? Pies za ogrodzeniem? Pociąg WKD? Nic z tych rzeczy nie jest Norrisowi straszne. Wącha, załatwia swoje potrzeby fizjologicznie. Pies idealny. Więc czego się boimy? Tego, że Norris nie zostanie zauważony: nie lgnie do człowieka, nie skacze z radości i nie cieszy się na nasz widok. Jak przykre wspomnienie człowiek musi w nim budzić, że jest mu obojętny? 🙁 Kiedy się patrzy na Norrisa trudno dostrzec w nim radość czy ożywienie. Norris jest wyjątkowo spokojny. Umie funkcjonować razem z innymi psami. W kontaktach z ludźmi jest nienachalny. A sam w sobie jest ogromnie rozczulający. Wzbudza potrzebę zaangażowania oraz opieki nad nim. Norrisowi bardzo potrzebny jest kochający dom. Dom który wzbudzi w nim jeszcze radość życia. Ostatnio Norris zaszczycił nas małym, ledwo zauważonym merdnieciem ogonka przed spacerem 🙂 Czy to oznacza, że niedługo nie będzie się mógł doczekać spaceru i głasków? Bardzo mocno w to wierzymy 🙂
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
