Υιοθετήστε τον/την Mister Monk
Αρσενικό · Νεαρό · 3 έτη
Αγαπητοί υπεύθυνοι του ζωολογικού κέντρου, είναι πολύ λυπηρό αλλά έπρεπε να αφήσω τον Μίστερ Μονκ να διασχίσει την ουράνια γέφυρα στις 18 Δεκεμβρίου 2023. Είχε διαγνωστεί μεγάλο χοληδόχο λιβανικό όγκο από τον κτηνίατρο το Σεπτέμβριο του 2023. Τα τελευταία λίγα ημέρες δεν έφαγε τίποτα. Φαγορούσε 1-2 κομμάτια μαγειρεμένου κοτόπουλου και λίγο φρέσκο γαλοπούλι. Φαίνετο πεινασμένος, αλλά ό,τι και να του βάζα, δεν έφαγε σχεδόν τίποτα. Ο κτηνίατρος είπε ότι ήταν εξαιρετικά άγονος και το μεγάλο κοιλιά ήταν τώρα γεμάτο με όγκους. Ήταν απλώς η στιγμή να φύγει. Φύγε πάνω από την ουράνια γέφυρα με το κεφάλι μου στο χέρι, πολύ ήρεμα και ξεκούραστος. Ο Μίστερ Μονκ (και το όνομα ταιριάζει τέλεια) ήταν το καλύτερο ζευγάρι παντού που έχω φροντίσει. Αγνοούσε σχεδόν τον τόμπατο και τον γειτονικό σκύλο και δεν τους ενοχλούσε ποτέ. Θα καθόταν στο καναπέ μαζί μου στο τέλος και θα έβλεπε τηλεόραση. Η "αδερφή" του, Μπίμπι, την αποδέχτηκε, και από τον έναν-δύο φορές υπήρχε ένας ρουφιάνος στο μούτο, αλλά όχι συχνά. Ο Μίστερ Μονκ δεν ήρθε στο κρεβάτι. Μόνο το πρωΐ, για να με θυμίσει (φυσικά, πριν το ρολόι) ότι τώρα - ακριβώς τώρα - ήταν πεινασμένος και χρειαζόταν κάτι να φάει αμέσως γιατί αλλιώς (φυσικά) θα πεθαίνει από πείνα. Μπορούσε να μου πει πολλές ιστορίες, αλλά την περισσότερη ώρα έτρεμε πολύ. "ΦΕΡΕ ΜΕ ΝΑ ΦΑΩ!" ή "Γιατί το πόρτα είναι ακόμα κλειστή όταν έμεινα εδώ τουλάχιστον 3 δευτερόλεπτα;" Αλλιώς, πάντα ήταν δίπλα μου όταν ήμουν στο σπίτι (και με την εργασία στο σπίτι, ήμουν στο σπίτι πολύ). Όταν είχα το θάρρος να μείνω όλη τη νύχτα στο σπίτι του φίλου μου, δεν έφυγε πολύ από δίπλα μου. Κάθε λίγα λεπτά έπρεπε να είμαστε σίγουροι ότι ήμουν ακόμα εκεί. Ο υπολογιστής ήταν ο εχθρός του. Είχα καθιστεί και εργαστεί για ώρες χωρίς να σταματήσω για να τον πατήσω. Είχε την ικανότητα να ανεβεί στο πληκτρολόγιο και να πατήσει ακριβώς τα κουμπιά που θα σβήσουν τη συσκευή...; Ενώ ήμουν από την παρουσία μου για λίγο χειμερινό, ταχύτατα αποδέχτηκε «την φροντίστρια του γάτου» Ουάλτραουντ, η οποία του έδωσε φαγητό. Επιτρέπεται να τον αγαπήσει και να τον θαμπώσει. Θα τον λυπηθούμε βαθιά (η Μπίμπι αναζητεί τώρα τον Μονκ) και ποτέ δεν θα το ξεχάσουμε. Ευχαριστώ για το ότι μου έδωσες μερικά πολύ ωραία χρόνια στον Μίστερ Μονκ. Πολλές αγαπητές και λυπηρές χαιρετισμούς G.G.
Διάβασε αρχικό (de)
Liebe Tierheim-Mitarbeiter, leider musste ich am18.12.2023 Mister Monk über die Regenbogenbrücke gehen lassen. Er hatte nach Diagnose des Tierarztes im September 2023 einen recht großen Leber-Tumor. Seit ein paar Tagen hat er gar nicht mehr gefressen. 1 -2 Stücke gekochtes Hühnchen und ein bisschen Ziegenfrischkäse. Er schien Hunger zu haben, aber egal, was ich ihm vorgesetzt habe, gefressen hat er (so gut wie) nichts. Der Tierarzt meinte, er wäre total abgemagert und der dicke Bauch wäre inzwischen voller Tumore. Es wäre einfach an der Zeit für ihn, zu gehen. Er konnte mit seinem Köpfchen in meiner Hand ganz ruhig und entspannt über die Regenbrücke gehen. Mister Monk (und das Mister passte hervorragend zu ihm) war die coolste Socke, die ich je betreuen durfte.? Er hat die Kater und den Nachbarhund in der Umgebung mehr oder weniger ignoriert und sich auch nicht provozieren lassen. Gerne hat er zum Schluss neben mir auf dem Sofa gesessen und TV geguckt. Seine "Schwester" Bibi hat er akzeptiert und hin und wieder gab es einen Nasenstupser, mehr aber eigentlich nie. Ins Bett kam Mister Monk nicht. Nur morgens, um mich (natürlich vor dem Wecker) daran zu erinnern, dass er jetzt - und zwar genau jetzt! - Hunger hat und SOFORT etwas zu fressen benötigt, weil er sonst (natürlich) elendig verhungern würde ?. Er konnte viel erzählen, meistens klang es allerdings eher, als würde er mich anbrüllen. "Los FUTTER!" oder "Wieso ist die Tür noch nicht auf, obwohl ich schon mind. 3 Sekunden davor stehe?" Ansonsten war er immer in meiner Nähe, wenn ich zuhause war (und durch Homeoffice war ich viel zuhause). Wenn ich mich tatsächlich mal erdreistet habe, bei einer Freundin zu übernachten, ist er danach kaum von meiner Seite gewichen. Alle paar Minuten musste er sichergehen, dass ich noch da bin. Der Computer war sein Feind. Da habe ich ja stundenlang gesessen und gearbeitet und ihn nicht pausenlos gestreichelt. Er hatte das Talent, über die Tastatur zu klettern und genau die richtigen Tasten zu treffen, die das Gerät herunter gefahren haben.... ? War ich mal eine Weile in Urlaub, hat er die "Katzenbetreuerin" Waltraud schnell akzeptiert, sie hat ihm ja Futter gegeben. Sie durfte ihn auch anfassen und streicheln. Wir werden ihn schmerzlich vermissen (Bibi sucht ihn im Moment) und niemals vergessen. Danke, dass ich Mister Monk noch ein paar schöne Jahre schenken durfte. Viele liebe und traurige Grüße G.G.
Δωρεάν λογαριασμός — 10 επαφές περιλαμβάνονται
Καταχωρημένα προηγούμενος μήνας
