Adoptoi Lucy
Rasvahybridi · Nainen · Aikuinen · 7 vuotta
Hei, olen Lucy, sekalaisrottu border collie. Asuin adoptioisännäni kanssa pitkään ja asiat menivät todella hyvin. ... Kun he päättyivät kuitenkin jakautumaan. Siitä hetkestä alkaen alkoi häviämään tasapainoni ja asiat tuli vaikeammiksi. Aloitin voimakkaasti suojata kotiani ja erityisesti omatani. Vieraat eivät enää pääse sisälle, ja minulla oli paljon ongelmia nuoremmassa, aktiivisemmassa pojan kanssa kotona. Adoptioisäni ei tiennyt miten huolehtia minusta enää. Jopa ulkoilu oli erittäin stressaava; olin reaktiivinen kauluspinnassa ja helposti ylityöntyvä. Koska minulla oli tulevaisuudessa opetettu tärkeän sosiaalisaatio-ajankohdan aikana, mitä tässä tilanteissa käsitellä, mikä teki kaiken vielä vaikeammaksi. Minun rakas ihminen soitti apua meidän leiristä. He tulivat tarkastamaan minut kotiini, joka oli minulle hyvin vaikea. He näkivät myös, että ei olisi turvallista kukaan jos jäin sinne. Onneksi he löysivät tilaa minulle, joten nyt saan rauhan ja ohjaustani. Minä vielä löydän vieraita hieman vaikeaksi joskus. En halua lähestyä niitä, joten voin havainnoida rauhallisesti. Mutta kun olen oppinut sinut ja luottanut sinuun, tulet minuun itse ja olen suuri lähellä oleva. Minä toimin hyvin muun koirien ryhmässä, ja minä todella nautin vapaaehtoisista ja harjoittelijoista; ne kuuluvat nyt todella elämääni.
Lue alkuperäinen (nl)
Hoi, ik ben Lucy, een kruising border-collie. Ik heb lange tijd bij mijn adoptanten gewoond en dat ging eigenlijk heel goed. ... Totdat zij gingen scheiden. Vanaf dat moment raakte ik uit balans en ging het steeds moeilijker met mij. Ik begon mijn huis en vooral mijn bazin sterk te beschermen. Bezoekers konden niet meer zomaar binnenkomen en ik had veel moeite met het jongere drukke zoontje in huis. Mijn adoptant wist zich geen raad meer. Ook buiten wandelen vond ik erg spannend; ik was reactief aan de lijn en snel overprikkeld. Door mijn verleden heb ik in mijn belangrijke socialisatieperiode niet geleerd hoe ik met al deze situaties om moet gaan en dat maakte het voor mij extra lastig. Mijn lieve mens heeft toen een noodoproep gedaan bij Het Huis van de Dieren. Zij zijn eerst bij mij thuis komen kijken. Dat vond ik heel moeilijk en ook zij zagen dat het voor iedereen niet veilig was als ik daar zou blijven. Gelukkig hebben zij gezorgd dat er een plekje voor mij vrijkwam, zodat ik nu de rust en begeleiding krijg die ik nodig heb. Vreemden vind ik soms nog steeds lastig. Ik blijf dan liever op afstand zodat ik rustig kan observeren. Maar als ik je eenmaal ken en vertrouw kom ik vanzelf naar je toe en ben ik een echte knuffelkont. In de groep doe ik het heel goed met de andere honden en de vrijwilligers en stagiaires zie ik graag, zij horen inmiddels echt bij mijn leven.
Listattu 3 kuukautta sitten
