Adoptoi Sajgon
Mies · Aikuinen · 8 vuotta
HYVÄ PÄIVÄ, TÄMÄ ON LOBUXIN KESKUS - Sajgon! Haluan kertoa hieman itseni jäljestä, koska tunnen, että minua ei arvosteta tarpeeksi yleisöllä. Olen energinen, herkkä ja hyvin uskollinen koira. Minulla on joukko faneja vapaaehtoisista. He sanovat, että olen viihdyttävä, älykäs ja erityinen. Kun tulin eläinhuoltoon, en tiennyt mitä näillä ihmisillä oli tapahtumassa, ennen kuin olin suljettu toiseen surulliseen eläinhuoltoon ja näin hyvin vähän elämästä. En tiedä, että ihminen voi olla ystävällinen ja tukeva, mutta tässä Paluchissa kävi ilmi, että on ihmisiä, jotka huolehtivat minusta, ja minä todella rakastan heitä. Kun rakastan jotain, teän sen kaikin voimin, mutta olen edelleen epävarma uusien ihmisten kanssa. Voin näyttää hampuani tervehtimisen aikana, mutta vain siksi, että olen kokenut huonoja asioita. Kun näen, että ymmärretään minua, käännyn 180 astetta. Ystävät voivat tehdä kasvot ja kantaa minut eläinlääkäriin. Rakastan kävelyä heidän kanssaan! Aika ihmisen kanssa on minulle hyvin tärkeää ja haluan todella kuluttaa enemmän aikaa ystävälleni. Avustajani avustaa minua avustamalla minua avustamaan minua ja opettamaan minua kaikki nämä uudet asiat liittyen kotiin asumiseen. Opin kävelymääräyksen mukaan, se ei ole minun suosikkikohde, mutta rakastan todella olla lähellä omia ihmisiäni, joten en vetä alasti määräyksessä lainkaan. Viime aikoina olen oppinut monia uusia asioita. Olen hallinnut autossa ajamista, menen sisään itse! Olen myös käynyt eri kaupunginpuistossa ja selvisin hyvin. Olin myös todellisessa kotona, todennäköisesti ensimmäistä kertaa elämässäni. Olen vielä pelottanut mennä huoneisiin ja laittaa paksut liukkaille lattioille, mutta kävely mattojen päällä on minulle erinomainen. Rakastan leluja ja, kuten terrierin pitää, vetää, kaivaa, juoksee ja tekee kummallisia asioita on elämäni. Joskus haluan pelata, ja joskus käytän näitä käyttäytymsiä stressin hallintaan. Se auttaa minua paljon, kun henkilö ymmärtää minua ja etsii yhdessä ratkaisuja erilaisiin asioihin. Olen edelleen osa asioita, jotka ahdistavat minua. En pysty täysin hallitsemaan useita stimuloita, haluaisin asua hieman hiljemmassa alueessa kaupungin keskustasta ja rauhallisella hoitajalla. Pelottaa, että lapset voisivat olla liian paljon minulle. Olin aiemmin hyvin ystävällinen koirien kanssa, mutta olen ollut eläinhuollossa niin pitkään, että kaikki tämä kohina ja kaikki koirat ovat alkaneet häiritä minua. Tiedän, miten tehdä, mutta en halua käsitellä kaikkia näitä koiria heti. Ehkä levottomuuden jälkeen kotona minä tulevaisuudessa olen tyytyväisempi muiden koirien suhteen, mutta siihen tarvitsen kodin, sohvajan ja tukevan, ymmärtävän hoitajan. Haluan asua yksin talossa, mutta ei sulje pois mahdollisuutta tottua hiljaiseen koiraan. Ei ole tavannut muita eläimiä paitsi koiria, joten en tiedä, miten reagoisin niihin. Eläinhuollossa olin aikana autojen myös alkoi häiritä minua. Ahdistaa se, että ne ajavat niin nopeasti, ei ollut ongelma ennen, mutta se vaivaa minua istuen tässä ja minä olen yhä enemmän irritoiduttu. Todella, todella haluan asua omassa! Kuinka pitkään minun pitää odottaa, kun olen niin hieno koira! Joskus en käyttäydy tavanomaisena sohvapotkukoirana, mutta vain selvästi näkyvät koirat saavat mahdollisuuden kotiin? Sajgonin epäluottamus vieraiden suhteen vaatii suuremman määrän esittelykävelyjä kuin adoptio-ohjeissa on määritelty, sekä kotiilmoitus.
Lue alkuperäinen (pl)
Dzień dobry, tu prezes Łobuzów - Sajgon! Chciałbym opowiedzieć kilka słów o sobie, bo wydaje mi się, że nie jestem wystarczająco doceniony przez publiczność. Jestem energicznym, wrażliwym i bardzo oddanym swoim ludziom pieskiem. Mam wianuszek fanek wśród wolontariuszek. Mówią, że jestem śmieszny, bystry i niezwykły. Kiedy trafiłem do schroniska zupełnie nie wiedziałem o co chodzi z tymi ludźmi, wcześniej siedziałem zamknięty w jakimś innym smutnym schronisku i niewiele w życiu widziałem. Nie wiedziałem, że człowiek może być miły i wspierający, ale tutaj na Paluchu okazało się, że są ludzie, którzy się o mnie troszczą i bardzo ich pokochałem. Jak już kogoś pokocham, to całym swoim sercem, ale nadal jestem niepewny w kontaktach z nowymi osobami. Potrafię na przywitanie pokazać ząbki, ale to tylko dlatego, że kiedyś doświadczyłem złych rzeczy. Jak zobaczę, że jestem zrozumiany, to zamieniam się o 180 stopni. Moi zaprzyjaźnieni ludzie mogą wykonywać zabiegi pielęgnacyjne i zabrać mnie do weterynarza. Uwielbiam chodzić z nimi na spacery! Czas z człowiekiem jest dla mnie bardzo ważny i bardzo chciałbym móc więcej czasu spędzać z przyjacielem. Na pewno otworzę się na swojego nowego opiekuna i będę starał się najlepiej jak umiem nauczyć się tych wszystkich nowych rzeczy związanych z życiem w domu. Nauczyłem się chodzić na smyczy, nie jest to mój ulubiony przedmiot, ale za to bardzo lubię być blisko moich ludzi, więc zupełnie nie ciągnę na smyczy. Ostatnio uczę się też wielu nowych rzeczy. Opanowałem jeżdżenie samochodem, sam wsiadam! Odwiedzam też różne miejskie parki i radzę sobie świetnie. Byłem też w prawdziwym domu, chyba po raz pierwszy w życiu. Boję się jeszcze wchodzić do pomieszczeń i stawiać łapki na śliskiej podłodze, ale tuptanie po dywanie idzie mi wspaniale. Uwielbiam zabawki i, jak przystało na terriera, szarpanie, kopanie, bieganie i wygłupy to moje życie. Czasem lubię się pobawić, a czasem te zachowania wykorzystuję do radzenia sobie ze stresem. Bardzo mi pomaga jak człowiek to rozumie i razem ze mną szuka sposobów na radzenie sobie z różnymi rzeczami. Bo jeszcze ciągle część rzeczy mnie stresuje. Nie umiem do końca poradzić sobie z dużą ilością bodźców, wolałbym mieszkać w troszkę mniej ruchliwej niż centrum miasta okolicy i ze spokojnym opiekunem. Boje się, że dzieci to mogłoby być dla mnie za dużo. Z psami kiedyś dobrze się dogadywałem, ale już tak długo siedzę w schronisku, że ten cały hałas i wszystkie psy zaczęły mnie już męczyć. Niby wiem jak to się robi, ale wolałbym już nie musieć przez jakiś czas zadawać się z tymi wszystkimi psami. Może jak trochę odpocznę w domu to zrobię się bardziej wyrozumiały dla innych psów, ale w tym celu potrzebuję domu, kanapy i wspierającego, rozumiejącego opiekuna. Raczej wolałbym mieszkać w domu sam, ale nie wykluczam, że mógłbym się przyzwyczaić do spokojnego psiaka. Nigdy nie poznałem innych zwierząt poza pieskami, więc nie wiem jak na nie zareaguję. Podczas pobytu w schronisku zaczęły mnie też wkurzać samochody. Denerwuje mnie, że tak szybko jeżdżą, kiedyś to nie był problem, ale już bardzo doskwiera mi siedzenie tutaj i jestem coraz bardziej rozdrażniony. Bardzo, bardzo chciałbym już mieszkać na swoim! Ile można czekać, przecież jestem takim kochanym pieskiem! Może nie zawsze zachowuję się jak typowy piesek kanapowy, ale czy tylko oczywiste psy mają szansę na dom? W związku z nieufnością do nieznajomych, Sajgon będzie potrzebował większej ilości spacerów zapoznawczych, niż ta określona w procedurze adopcji, jak również wizyty domowej. Zosia 792585686 Paulina 786 822 011
Listattu 4 kuukautta sitten
