Adoptera Sajgon
Han · Vuxen · 8 år
HEJ, DET HÄR ÄR CHIEF FRÅN LOBUX - Sajgon! Jag vill säga några ord om mig själv eftersom jag känner att jag inte uppskattas nog av allmänheten. Jag är en energisk, känslig och mycket lojal hund. Jag har en krona av förespråkare bland frivilligarna. De säger att jag är rolig, smart och utmärkt. När jag kom till djurhemmet visste jag inte vad som hände med dessa människor, innan dess var jag låst in i ett annat sorgligt djurhem och såg väldigt lite i livet. Jag visste inte att en människa kunde vara god och stödande, men här vid Paluch visade det sig att det fanns människor som bryr sig om mig och jag älskar dem verkligen. När jag älskar någon gör jag det med hela mitt hjärta, men jag är fortfarande osäker i kontakt med nya människor. Jag kan visa tänderna när jag hälsar, men bara för att jag en gång upplevde dåliga saker. När jag ser att jag förstås vänder jag mig 180 grader. Mitt vänner kan utföra badproceduren och ta mig till veterinären. Jag älskar att gå promenad med dem! Tid med en person är väldigt viktigt för mig och jag vill verkligen spendera mer tid med en vän. Jag kommer definitivt att öppna upp för min nya vårdare och göra mitt bästa för att lära mig alla dessa nya saker som handlar om att bo hemma. Jag lärde mig att gå på lejont, det är inte min favoritvara, men jag gillar verkligen att vara nära mina människor, så jag drar inte i lejonet alls. För nyligen har jag lärt mig många nya saker. Jag har mestret att åka i bil, jag går in själv! Jag besöker också olika stadsparkar och hanterar mig mycket bra. Jag var också i ett riktigt hem, troligen första gången i mitt liv. Jag är fortfarande rädd för att gå in i rum och sätta mina pinnar på en glatt golvyta, men att gå på mattan är perfekt för mig. Jag älskar leksaker och, som passar en terrier, drar, gräver, springer och skämt är mitt liv. Ibland gillar jag att spela, och ibland använder jag dessa beteenden för att hantera stress. Det hjälper mig mycket när en person förstår och tillsammans med mig letar efter sätt att hantera olika saker. Jag är fortfarande del av saker som stressar mig. Jag kan inte fullt ut hantera många stimulanser, jag föredrar att bo i en liten mindre aktiv omgivning än centrum och med en lugn vårdare. Jag är rädd för att barn kan vara för mycket för mig. Jag har haft det bra med hundar tidigare, men jag har varit i djurhemmet så länge att allt detta buller och alla hundar har börjat irritera mig. Jag vet hur man gör, men jag vill hellre inte behöva hantera alla dessa hundar en stund. Kanske efter vila hemma kommer jag att bli mer förstående mot andra hundar, men för det behöver jag ett hem, en soffa och en stödjande, förstående vårdare. Jag vill hellre bo ensam i ett hus, men jag utesluter inte möjligheten att bli vana vid en stilla hund. Jag har aldrig träffat andra djur än hundar, så jag vet inte hur jag kommer att reagera på dem. Under min tid på djurhemmet började bilar också iritera mig. Det irriterar mig att de kör så snabbt, det var ingen problem tidigare, men det irriterar mig verkligen här och jag blir alltmer irriterad. Jag vill verkligen bo hemma! Hur länge ska jag vänta, jag är ju en så fin hund! Ibland beter jag mig inte som en typisk soffanörd hund, men får bara uppenbara hundar chans att bo hemma? På grund av sin misstro mot främlingar behöver Sajgon fler introduktionspromenader än angivet i adoption proceduren, samt ett hembesök.
Läs original (pl)
Dzień dobry, tu prezes Łobuzów - Sajgon! Chciałbym opowiedzieć kilka słów o sobie, bo wydaje mi się, że nie jestem wystarczająco doceniony przez publiczność. Jestem energicznym, wrażliwym i bardzo oddanym swoim ludziom pieskiem. Mam wianuszek fanek wśród wolontariuszek. Mówią, że jestem śmieszny, bystry i niezwykły. Kiedy trafiłem do schroniska zupełnie nie wiedziałem o co chodzi z tymi ludźmi, wcześniej siedziałem zamknięty w jakimś innym smutnym schronisku i niewiele w życiu widziałem. Nie wiedziałem, że człowiek może być miły i wspierający, ale tutaj na Paluchu okazało się, że są ludzie, którzy się o mnie troszczą i bardzo ich pokochałem. Jak już kogoś pokocham, to całym swoim sercem, ale nadal jestem niepewny w kontaktach z nowymi osobami. Potrafię na przywitanie pokazać ząbki, ale to tylko dlatego, że kiedyś doświadczyłem złych rzeczy. Jak zobaczę, że jestem zrozumiany, to zamieniam się o 180 stopni. Moi zaprzyjaźnieni ludzie mogą wykonywać zabiegi pielęgnacyjne i zabrać mnie do weterynarza. Uwielbiam chodzić z nimi na spacery! Czas z człowiekiem jest dla mnie bardzo ważny i bardzo chciałbym móc więcej czasu spędzać z przyjacielem. Na pewno otworzę się na swojego nowego opiekuna i będę starał się najlepiej jak umiem nauczyć się tych wszystkich nowych rzeczy związanych z życiem w domu. Nauczyłem się chodzić na smyczy, nie jest to mój ulubiony przedmiot, ale za to bardzo lubię być blisko moich ludzi, więc zupełnie nie ciągnę na smyczy. Ostatnio uczę się też wielu nowych rzeczy. Opanowałem jeżdżenie samochodem, sam wsiadam! Odwiedzam też różne miejskie parki i radzę sobie świetnie. Byłem też w prawdziwym domu, chyba po raz pierwszy w życiu. Boję się jeszcze wchodzić do pomieszczeń i stawiać łapki na śliskiej podłodze, ale tuptanie po dywanie idzie mi wspaniale. Uwielbiam zabawki i, jak przystało na terriera, szarpanie, kopanie, bieganie i wygłupy to moje życie. Czasem lubię się pobawić, a czasem te zachowania wykorzystuję do radzenia sobie ze stresem. Bardzo mi pomaga jak człowiek to rozumie i razem ze mną szuka sposobów na radzenie sobie z różnymi rzeczami. Bo jeszcze ciągle część rzeczy mnie stresuje. Nie umiem do końca poradzić sobie z dużą ilością bodźców, wolałbym mieszkać w troszkę mniej ruchliwej niż centrum miasta okolicy i ze spokojnym opiekunem. Boje się, że dzieci to mogłoby być dla mnie za dużo. Z psami kiedyś dobrze się dogadywałem, ale już tak długo siedzę w schronisku, że ten cały hałas i wszystkie psy zaczęły mnie już męczyć. Niby wiem jak to się robi, ale wolałbym już nie musieć przez jakiś czas zadawać się z tymi wszystkimi psami. Może jak trochę odpocznę w domu to zrobię się bardziej wyrozumiały dla innych psów, ale w tym celu potrzebuję domu, kanapy i wspierającego, rozumiejącego opiekuna. Raczej wolałbym mieszkać w domu sam, ale nie wykluczam, że mógłbym się przyzwyczaić do spokojnego psiaka. Nigdy nie poznałem innych zwierząt poza pieskami, więc nie wiem jak na nie zareaguję. Podczas pobytu w schronisku zaczęły mnie też wkurzać samochody. Denerwuje mnie, że tak szybko jeżdżą, kiedyś to nie był problem, ale już bardzo doskwiera mi siedzenie tutaj i jestem coraz bardziej rozdrażniony. Bardzo, bardzo chciałbym już mieszkać na swoim! Ile można czekać, przecież jestem takim kochanym pieskiem! Może nie zawsze zachowuję się jak typowy piesek kanapowy, ale czy tylko oczywiste psy mają szansę na dom? W związku z nieufnością do nieznajomych, Sajgon będzie potrzebował większej ilości spacerów zapoznawczych, niż ta określona w procedurze adopcji, jak również wizyty domowej. Zosia 792585686 Paulina 786 822 011
Listade för 6 månader sedan
