Adopter Sajgon
Mâle · Adulte · 8 ans
BONJOUR, JE SUIS CHIEF DES LOBUX - Sajgon ! Je voudrais dire quelques mots à mon sujet car je me sens peu apprécié par le public. Je suis un chien énergique, sensible et très fidèle. J'ai une couronne de fans parmi les bénévoles. Ils disent que je suis drôle, intelligent et extraordinaire. Lorsque j'ai arriver au refuge pour animaux, je ne savais pas ce qui se passait avec ces gens, avant cela j'étais enfermé dans un autre refuge triste et n'avais vu très peu de choses dans la vie. Je ne savais pas qu'une personne pouvait être gentille et soutenante, mais ici à Paluch, il s'est avéré qu'il y a des personnes qui s'intéressent à moi et je les aime vraiment. Une fois que j'aime quelqu'un, je le fais de tout mon cœur, mais je suis encore incertain dans les contacts avec de nouvelles personnes. Je peux montrer mes dents en guise de salutation, mais seulement parce que j'ai vécu de mauvaises choses. Quand je vois que l'on me comprend, je fais demi-tour de 180 degrés. Mes amis peuvent effectuer des soins d'hygiène et m'emmener chez le vétérinaire. J'adore faire des promenades avec eux ! Le temps passé avec une personne est très important pour moi et je veux vraiment passer plus de temps avec un ami. Je m'ouvrirai certainement à mon nouveau gardien et ferai de mon mieux pour apprendre toutes ces nouvelles choses liées à la vie à la maison. J'ai appris à marcher en laisse, ce n'est pas mon objet préféré, mais j'aime vraiment être proche de mes humains, donc je ne tire pas du tout sur la laisse. Récemment, j'ai appris beaucoup de nouvelles choses. J'ai maîtrisé le fait de voyager en voiture, je monte tout seul ! J'visite également divers parcs de la ville et je m'en sort bien. J'étais aussi dans une vraie maison, probablement pour la première fois de ma vie. Je suis encore effrayé d'entrer dans les pièces et de poser mes pattes sur un sol glissant, mais marcher sur le tapis me convient très bien. J'adore les jouets et, comme il convient à un terrier, tirer, creuser, courir et faire des farces sont ma vie. Parfois, j'aime jouer, et parfois j'utilise ces comportements pour gérer le stress. Cela m'aide beaucoup lorsqu'une personne comprend et cherche avec moi des moyens de gérer différentes situations. Je suis toujours partie de ce qui me stresse. Je ne peux pas pleinement faire face à beaucoup de stimuli, je préférerais vivre dans une zone un peu moins fréquentée que le centre-ville et avec un gardien calme. J'ai peur que les enfants soient trop pour moi. J'arrivais bien avec les chiens, mais j'ai été au refuge pour animaux depuis si longtemps que tous ces bruits et tous les chiens ont commencé à me fatiguer. Je sais comment faire, mais je préférerais ne pas avoir à gérer tous ces chiens pendant un moment. Peut-être après un peu de repos à la maison, je deviendrais plus compréhensif envers les autres chiens, mais pour cela j'ai besoin d'une maison, d'un canapé et d'un gardien soutenant et compréhensif. Je préfère vivre seul dans une maison, mais je ne rejette pas la possibilité d'être habitué à un chien calme. Je n'ai jamais rencontré d'autres animaux quels que ce soit, donc je ne sais pas comment je réagirai envers eux. Pendant mon séjour au refuge pour animaux, les voitures ont également commencé à m'agacer. Cela me dérange qu'elles roulent si vite, ce n'était pas un problème avant, mais cela me dérange vraiment assis ici et je deviens de plus en plus irritable. Je veux vraiment vivre dans mon propre ! Combien de temps dois-je attendre, après tout, je suis un tel chien adorable ! Parfois je ne me comporte pas comme un chien typique qui reste sur le canapé, mais n'ont-ils pas tous une chance d'avoir un foyer ? En raison de sa méfiance envers les inconnus, Sajgon aura besoin d'un plus grand nombre de promenades d'introduction que prévu dans le processus d'adoption, ainsi qu'une visite à domicile.
Lire l'original (pl)
Dzień dobry, tu prezes Łobuzów - Sajgon! Chciałbym opowiedzieć kilka słów o sobie, bo wydaje mi się, że nie jestem wystarczająco doceniony przez publiczność. Jestem energicznym, wrażliwym i bardzo oddanym swoim ludziom pieskiem. Mam wianuszek fanek wśród wolontariuszek. Mówią, że jestem śmieszny, bystry i niezwykły. Kiedy trafiłem do schroniska zupełnie nie wiedziałem o co chodzi z tymi ludźmi, wcześniej siedziałem zamknięty w jakimś innym smutnym schronisku i niewiele w życiu widziałem. Nie wiedziałem, że człowiek może być miły i wspierający, ale tutaj na Paluchu okazało się, że są ludzie, którzy się o mnie troszczą i bardzo ich pokochałem. Jak już kogoś pokocham, to całym swoim sercem, ale nadal jestem niepewny w kontaktach z nowymi osobami. Potrafię na przywitanie pokazać ząbki, ale to tylko dlatego, że kiedyś doświadczyłem złych rzeczy. Jak zobaczę, że jestem zrozumiany, to zamieniam się o 180 stopni. Moi zaprzyjaźnieni ludzie mogą wykonywać zabiegi pielęgnacyjne i zabrać mnie do weterynarza. Uwielbiam chodzić z nimi na spacery! Czas z człowiekiem jest dla mnie bardzo ważny i bardzo chciałbym móc więcej czasu spędzać z przyjacielem. Na pewno otworzę się na swojego nowego opiekuna i będę starał się najlepiej jak umiem nauczyć się tych wszystkich nowych rzeczy związanych z życiem w domu. Nauczyłem się chodzić na smyczy, nie jest to mój ulubiony przedmiot, ale za to bardzo lubię być blisko moich ludzi, więc zupełnie nie ciągnę na smyczy. Ostatnio uczę się też wielu nowych rzeczy. Opanowałem jeżdżenie samochodem, sam wsiadam! Odwiedzam też różne miejskie parki i radzę sobie świetnie. Byłem też w prawdziwym domu, chyba po raz pierwszy w życiu. Boję się jeszcze wchodzić do pomieszczeń i stawiać łapki na śliskiej podłodze, ale tuptanie po dywanie idzie mi wspaniale. Uwielbiam zabawki i, jak przystało na terriera, szarpanie, kopanie, bieganie i wygłupy to moje życie. Czasem lubię się pobawić, a czasem te zachowania wykorzystuję do radzenia sobie ze stresem. Bardzo mi pomaga jak człowiek to rozumie i razem ze mną szuka sposobów na radzenie sobie z różnymi rzeczami. Bo jeszcze ciągle część rzeczy mnie stresuje. Nie umiem do końca poradzić sobie z dużą ilością bodźców, wolałbym mieszkać w troszkę mniej ruchliwej niż centrum miasta okolicy i ze spokojnym opiekunem. Boje się, że dzieci to mogłoby być dla mnie za dużo. Z psami kiedyś dobrze się dogadywałem, ale już tak długo siedzę w schronisku, że ten cały hałas i wszystkie psy zaczęły mnie już męczyć. Niby wiem jak to się robi, ale wolałbym już nie musieć przez jakiś czas zadawać się z tymi wszystkimi psami. Może jak trochę odpocznę w domu to zrobię się bardziej wyrozumiały dla innych psów, ale w tym celu potrzebuję domu, kanapy i wspierającego, rozumiejącego opiekuna. Raczej wolałbym mieszkać w domu sam, ale nie wykluczam, że mógłbym się przyzwyczaić do spokojnego psiaka. Nigdy nie poznałem innych zwierząt poza pieskami, więc nie wiem jak na nie zareaguję. Podczas pobytu w schronisku zaczęły mnie też wkurzać samochody. Denerwuje mnie, że tak szybko jeżdżą, kiedyś to nie był problem, ale już bardzo doskwiera mi siedzenie tutaj i jestem coraz bardziej rozdrażniony. Bardzo, bardzo chciałbym już mieszkać na swoim! Ile można czekać, przecież jestem takim kochanym pieskiem! Może nie zawsze zachowuję się jak typowy piesek kanapowy, ale czy tylko oczywiste psy mają szansę na dom? W związku z nieufnością do nieznajomych, Sajgon będzie potrzebował większej ilości spacerów zapoznawczych, niż ta określona w procedurze adopcji, jak również wizyty domowej. Zosia 792585686 Paulina 786 822 011
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé il y a 2 mois
