Adottare Sajgon
Maschio · Adulto · 8 anni
BUONGIORNO, SONO IL CAPO DEI LOBUX - Sajgon! Vorrei dire alcune parole su di me perché sento che non vengo abbastanza apprezzato dal pubblico. Sono un cane energico, sensibile e molto fedele. Ho una corona di fan tra i volontari. Dicono che sono divertente, intelligente e straordinario. Quando sono arrivato nel rifugio per animali, non sapevo cosa stesse succedendo a queste persone, prima ero chiuso in un altro triste rifugio per animali e avevo visto poco nella vita. Non sapevo che una persona potesse essere gentile e supportiva, ma qui a Paluch ho scoperto che ci sono persone che si preoccupano di me e li amo davvero. Una volta che amo qualcuno, lo faccio con tutto il cuore, ma sono ancora incerto nei contatti con le nuove persone. Posso mostrare i denti quando saluto, ma solo perché ho sperimentato cose cattive. Quando vedo che vengo capito, giro di 180 gradi. I miei amici possono effettuare procedure di toeletta e portarmi dal veterinario. Adoro andare in passeggiata con loro! Il tempo con una persona è molto importante per me e vorrei passare più tempo con un amico. Aprirei sicuramente al mio nuovo assistente e farei del mio meglio per imparare tutte queste nuove cose relative alla vita in casa. Ho imparato a camminare con la guinzaglio, non è il mio oggetto preferito, ma mi piace molto stare vicino alle mie persone, quindi non tiro mai la guinzaglia. Di recente ho imparato molte nuove cose. Ho padroneggiato l'uso dell'automobile, entro da solo! Visito anche diversi parchi della città e mi comporto molto bene. Sono stato anche in una vera casa, probabilmente per la prima volta nella mia vita. Sono ancora spaventato ad entrare in stanze e mettere le zampe su un pavimento scivoloso, ma camminare sul tappeto è perfetto per me. Adoro i giocattoli e, come conviene a un terrier, tirare, scavare, correre e scherzare è la mia vita. A volte mi piace giocare e a volte uso questi comportamenti per gestire lo stress. Mi aiuta molto quando una persona capisce e insieme a me cerca modi per affrontare diverse situazioni. Sono ancora parte di quelle cose che mi stressano. Non riesco a gestire pienamente molti stimoli, preferirei vivere in un'area leggermente meno trafficata rispetto al centro città e con un custode calmo. Ho paura che i bambini possano essere troppo per me. Prima andavo d'accordo bene con i cani, ma essendo nel rifugio per così tanto tempo, tutta questa confusione e tutti i cani hanno iniziato a infastidirmi. So come fare, ma preferirei non dovermi occupare di tutti questi cani per un po'. Forse dopo un po' di riposo a casa diventerò più comprensivo verso gli altri cani, ma per questo ho bisogno di una casa, un divano e un custode supportivo e comprensivo. Preferirei vivere in una casa da solo, ma non escludo la possibilità di abituarmi a un cane tranquillo. Non ho mai incontrato altri animali oltre ai cani, quindi non so come reagirei agli altri. Durante il mio soggiorno nel rifugio per animali, anche le auto sono iniziate a infastidirmi. Mi disturba che vadano così veloci, non era un problema prima, ma mi infastidisce molto seduto qui e sto diventando sempre più irritabile. Voglio veramente vivere da solo! Per quanto tempo devo aspettare, dopotutto sono un cane così carino! A volte non agisco come un cane tipico che sta sempre sdraiato, ma solo i cani evidenti hanno una possibilità di trovare una casa? A causa della sua diffidenza verso gli estranei, Sajgon avrà bisogno di un maggior numero di passeggiate introduttive rispetto a quanto previsto nel procedimento di adozione, nonché di una visita in casa.
Leggi originale (pl)
Dzień dobry, tu prezes Łobuzów - Sajgon! Chciałbym opowiedzieć kilka słów o sobie, bo wydaje mi się, że nie jestem wystarczająco doceniony przez publiczność. Jestem energicznym, wrażliwym i bardzo oddanym swoim ludziom pieskiem. Mam wianuszek fanek wśród wolontariuszek. Mówią, że jestem śmieszny, bystry i niezwykły. Kiedy trafiłem do schroniska zupełnie nie wiedziałem o co chodzi z tymi ludźmi, wcześniej siedziałem zamknięty w jakimś innym smutnym schronisku i niewiele w życiu widziałem. Nie wiedziałem, że człowiek może być miły i wspierający, ale tutaj na Paluchu okazało się, że są ludzie, którzy się o mnie troszczą i bardzo ich pokochałem. Jak już kogoś pokocham, to całym swoim sercem, ale nadal jestem niepewny w kontaktach z nowymi osobami. Potrafię na przywitanie pokazać ząbki, ale to tylko dlatego, że kiedyś doświadczyłem złych rzeczy. Jak zobaczę, że jestem zrozumiany, to zamieniam się o 180 stopni. Moi zaprzyjaźnieni ludzie mogą wykonywać zabiegi pielęgnacyjne i zabrać mnie do weterynarza. Uwielbiam chodzić z nimi na spacery! Czas z człowiekiem jest dla mnie bardzo ważny i bardzo chciałbym móc więcej czasu spędzać z przyjacielem. Na pewno otworzę się na swojego nowego opiekuna i będę starał się najlepiej jak umiem nauczyć się tych wszystkich nowych rzeczy związanych z życiem w domu. Nauczyłem się chodzić na smyczy, nie jest to mój ulubiony przedmiot, ale za to bardzo lubię być blisko moich ludzi, więc zupełnie nie ciągnę na smyczy. Ostatnio uczę się też wielu nowych rzeczy. Opanowałem jeżdżenie samochodem, sam wsiadam! Odwiedzam też różne miejskie parki i radzę sobie świetnie. Byłem też w prawdziwym domu, chyba po raz pierwszy w życiu. Boję się jeszcze wchodzić do pomieszczeń i stawiać łapki na śliskiej podłodze, ale tuptanie po dywanie idzie mi wspaniale. Uwielbiam zabawki i, jak przystało na terriera, szarpanie, kopanie, bieganie i wygłupy to moje życie. Czasem lubię się pobawić, a czasem te zachowania wykorzystuję do radzenia sobie ze stresem. Bardzo mi pomaga jak człowiek to rozumie i razem ze mną szuka sposobów na radzenie sobie z różnymi rzeczami. Bo jeszcze ciągle część rzeczy mnie stresuje. Nie umiem do końca poradzić sobie z dużą ilością bodźców, wolałbym mieszkać w troszkę mniej ruchliwej niż centrum miasta okolicy i ze spokojnym opiekunem. Boje się, że dzieci to mogłoby być dla mnie za dużo. Z psami kiedyś dobrze się dogadywałem, ale już tak długo siedzę w schronisku, że ten cały hałas i wszystkie psy zaczęły mnie już męczyć. Niby wiem jak to się robi, ale wolałbym już nie musieć przez jakiś czas zadawać się z tymi wszystkimi psami. Może jak trochę odpocznę w domu to zrobię się bardziej wyrozumiały dla innych psów, ale w tym celu potrzebuję domu, kanapy i wspierającego, rozumiejącego opiekuna. Raczej wolałbym mieszkać w domu sam, ale nie wykluczam, że mógłbym się przyzwyczaić do spokojnego psiaka. Nigdy nie poznałem innych zwierząt poza pieskami, więc nie wiem jak na nie zareaguję. Podczas pobytu w schronisku zaczęły mnie też wkurzać samochody. Denerwuje mnie, że tak szybko jeżdżą, kiedyś to nie był problem, ale już bardzo doskwiera mi siedzenie tutaj i jestem coraz bardziej rozdrażniony. Bardzo, bardzo chciałbym już mieszkać na swoim! Ile można czekać, przecież jestem takim kochanym pieskiem! Może nie zawsze zachowuję się jak typowy piesek kanapowy, ale czy tylko oczywiste psy mają szansę na dom? W związku z nieufnością do nieznajomych, Sajgon będzie potrzebował większej ilości spacerów zapoznawczych, niż ta określona w procedurze adopcji, jak również wizyty domowej. Zosia 792585686 Paulina 786 822 011
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati 2 mesi fa
