Adopter Sajgon
Hann · Voksen · 8 år
God dag, dette er Sajgon fra Lobux! Jeg vil si noen ord om meg selv fordi jeg føler at jeg ikke får nok anerkjennelse fra folk. Jeg er en energisk, følsom og svært lojal hund. Jeg har et kor av fans blant frivillige. De sier at jeg er morsom, smart og utrolig. Da jeg kom til dyrehjemmet visste jeg ikke hva som foregikk med disse menneskene, før det hadde jeg vært låst inne i et annet trist dyrehjem og hadde sett veldig lite i livet. Jeg visste ikke at mennesker kunne være venlige og støttende, men her i Paluch oppdaget jeg at det finnes mennesker som bryr seg om meg og jeg elsker dem virkelig. Når jeg elsker noen, gjør jeg det med hele hjertet, men jeg er fortsatt usikker når det gjelder kontakt med nye mennesker. Jeg kan vise tennene når jeg skal hilse, bare fordi jeg en gang opplevde dårlige ting. Når jeg ser at jeg forstår, snur jeg 180 grader. Mine venner kan utføre børsting og ta meg til dyktak. Jeg elsker å gå på tur med dem! Tid sammen med en person er veldig viktig for meg og jeg vil virkelig bruke mer tid med en venn. Jeg vil bestemt åpne meg for min nye omsorgsperson og gjøre mitt beste for å lære all denne nye tingene som handler om å leve hjemme. Jeg har lært å gå på leide, det er ikke mitt favorittsaken, men jeg elsker å være nær mine mennesker, så jeg trekker ikke i leien på noe måte. For nylig har jeg lært mange nye ting. Jeg har mestret å sitte i bil, jeg går inn av meg selv! Jeg besøker også ulike byparker og klarer meg veldig godt. Jeg har også vært i et virkelig hjem, sannsynligvis første gang i mitt liv. Jeg er fortsatt redd for å gå inn i rom og sette mine paller på en glatt gulvflate, men å gå på teppe er bra for meg. Jeg elsker leketøy og, som det passer en terriere, drar, grave, løpe og skrekker er mitt liv. Noen ganger liker jeg å spille, og noen ganger bruker jeg disse oppførslene for å håndtere stress. Det hjelper meg mye når en person forstår og sammen med meg søker etter måter å håndtere ulike ting. Jeg er fortsatt del av ting som stresser meg. Jeg kan ikke fullt ut håndtere mange stimulanser, jeg ville helst leve i et litt mindre intensivt område enn sentrum og ha en rolig omsorgsperson. Jeg frykter at barn kanskje er for mye for meg. Jeg hadde god forhold til hunder før, men jeg har vært i dyrehjemmet så lenge at alt dette lydet og alle hundene har begynt å iritere meg. Jeg vet hvordan jeg skal gjøre det, men jeg vil helst ikke ha å gjøre med alle disse hundene i en stund. Kanskje etter litt hvile hjemme blir jeg mer forstående mot andre hunder, men for det trenger jeg et hjem, en soveplass og en støttende, forstående omsorgsperson. Jeg vil helst leve alene i en hus, men jeg regner ikke ut muligheten for å bli vant til en rolig hund. Jeg har aldri møtt andre dyr enn hunder, så jeg vet ikke hvordan jeg vil reagere på dem. Under oppholdet mitt i dyrehjemmet begynte biler også å iritere meg. Det irriterer meg at de kjører så raskt, det var ikke et problem før, men det irriterer meg virkelig her og jeg blir stadig mer irritabel. Jeg ønsker virkelig, virkelig å leve i mitt eget! Hvor lenge skal jeg vente, allerede, jeg er en slik flott hund! Noen ganger oppfører jeg meg ikke som en typisk sovepaddedog, men har bare tydelige hunder sjansen til å få et hjem? På grunn av sin mistillit til ukjente vil Sajgon trenge flere innledende turer enn det som er angitt i adopsjonsprosedyren, samt en hjemmebesøk.
Les original (pl)
Dzień dobry, tu prezes Łobuzów - Sajgon! Chciałbym opowiedzieć kilka słów o sobie, bo wydaje mi się, że nie jestem wystarczająco doceniony przez publiczność. Jestem energicznym, wrażliwym i bardzo oddanym swoim ludziom pieskiem. Mam wianuszek fanek wśród wolontariuszek. Mówią, że jestem śmieszny, bystry i niezwykły. Kiedy trafiłem do schroniska zupełnie nie wiedziałem o co chodzi z tymi ludźmi, wcześniej siedziałem zamknięty w jakimś innym smutnym schronisku i niewiele w życiu widziałem. Nie wiedziałem, że człowiek może być miły i wspierający, ale tutaj na Paluchu okazało się, że są ludzie, którzy się o mnie troszczą i bardzo ich pokochałem. Jak już kogoś pokocham, to całym swoim sercem, ale nadal jestem niepewny w kontaktach z nowymi osobami. Potrafię na przywitanie pokazać ząbki, ale to tylko dlatego, że kiedyś doświadczyłem złych rzeczy. Jak zobaczę, że jestem zrozumiany, to zamieniam się o 180 stopni. Moi zaprzyjaźnieni ludzie mogą wykonywać zabiegi pielęgnacyjne i zabrać mnie do weterynarza. Uwielbiam chodzić z nimi na spacery! Czas z człowiekiem jest dla mnie bardzo ważny i bardzo chciałbym móc więcej czasu spędzać z przyjacielem. Na pewno otworzę się na swojego nowego opiekuna i będę starał się najlepiej jak umiem nauczyć się tych wszystkich nowych rzeczy związanych z życiem w domu. Nauczyłem się chodzić na smyczy, nie jest to mój ulubiony przedmiot, ale za to bardzo lubię być blisko moich ludzi, więc zupełnie nie ciągnę na smyczy. Ostatnio uczę się też wielu nowych rzeczy. Opanowałem jeżdżenie samochodem, sam wsiadam! Odwiedzam też różne miejskie parki i radzę sobie świetnie. Byłem też w prawdziwym domu, chyba po raz pierwszy w życiu. Boję się jeszcze wchodzić do pomieszczeń i stawiać łapki na śliskiej podłodze, ale tuptanie po dywanie idzie mi wspaniale. Uwielbiam zabawki i, jak przystało na terriera, szarpanie, kopanie, bieganie i wygłupy to moje życie. Czasem lubię się pobawić, a czasem te zachowania wykorzystuję do radzenia sobie ze stresem. Bardzo mi pomaga jak człowiek to rozumie i razem ze mną szuka sposobów na radzenie sobie z różnymi rzeczami. Bo jeszcze ciągle część rzeczy mnie stresuje. Nie umiem do końca poradzić sobie z dużą ilością bodźców, wolałbym mieszkać w troszkę mniej ruchliwej niż centrum miasta okolicy i ze spokojnym opiekunem. Boje się, że dzieci to mogłoby być dla mnie za dużo. Z psami kiedyś dobrze się dogadywałem, ale już tak długo siedzę w schronisku, że ten cały hałas i wszystkie psy zaczęły mnie już męczyć. Niby wiem jak to się robi, ale wolałbym już nie musieć przez jakiś czas zadawać się z tymi wszystkimi psami. Może jak trochę odpocznę w domu to zrobię się bardziej wyrozumiały dla innych psów, ale w tym celu potrzebuję domu, kanapy i wspierającego, rozumiejącego opiekuna. Raczej wolałbym mieszkać w domu sam, ale nie wykluczam, że mógłbym się przyzwyczaić do spokojnego psiaka. Nigdy nie poznałem innych zwierząt poza pieskami, więc nie wiem jak na nie zareaguję. Podczas pobytu w schronisku zaczęły mnie też wkurzać samochody. Denerwuje mnie, że tak szybko jeżdżą, kiedyś to nie był problem, ale już bardzo doskwiera mi siedzenie tutaj i jestem coraz bardziej rozdrażniony. Bardzo, bardzo chciałbym już mieszkać na swoim! Ile można czekać, przecież jestem takim kochanym pieskiem! Może nie zawsze zachowuję się jak typowy piesek kanapowy, ale czy tylko oczywiste psy mają szansę na dom? W związku z nieufnością do nieznajomych, Sajgon będzie potrzebował większej ilości spacerów zapoznawczych, niż ta określona w procedurze adopcji, jak również wizyty domowej. Zosia 792585686 Paulina 786 822 011
Gratis konto — 10 kontakter inkludert
Listet for 2 måneder siden
