Pimpek adopteren
Kruisbried · Mannelijk
Goedemorgen, mijn naam is Pimpek. Ik ben een klein hondje, ik werd geboren in januari 2018. Ik kwam voor het eerst bij de dierenasiel op 4 juli 2018, gebracht door vrienden van mijn eerste baas, die me wilden afgeven. Ik was niet het type hond dat meteen naar mensen toe rent als ze hem zien. Ik moedigde geen dichtere relaties aan met mij, mijn nerveuze blaffen probeerde te verbergen hoe bang ik was voor schade van mogelijke belangstellenden. Ondanks mijn sociaal tekortkomingen en ogen vol twijfel vond een gezin mij die besloot mijn leven te veranderen. Ik was een heel gelukkige hond, ik had de lopen die ik nodig had. Verschillende wandelingen, rende achter stokken, speelgoed. Thuis veranderde ik in een bewakingshond, hij bewaakte wie ons huis binnengaat en wie eruit gaat. We hadden zelden bezoek... We waren een gelukkig gezin binnen onze groep. Toch veranderden veel dingen toen er een nieuwe lid verscheen, of eigenlijk mijn hele voorgaande leven. Mijn eigenaars hadden aanzienlijk minder tijd voor mij, kortere wandelingen, minder variabel dan eerder. Belangstelling in mij en mijn behoeften was gereduceerd tot het minimum. Problemen begonnen met mijn gedrag. Ik raakte ongeduldig, wat beïnvloedde mijn relatie met het kind dat in ontwikkeling was. Mijn verzorgers namen contact op met het dierenasiel, aan de ene kant wilde men mij teruggeven, maar ze kregen adviezen en suggesties dat de situatie thuis kon veranderen. Na vier maanden bleek dat het enige wat werd toegepast een kooi was en medicijnen, wat leidde tot geen verbetering. Bovendien werden ze onjuist toegediend. Uiteindelijk keerde ik terug naar het dierenasiel op 29 december 2023. Ik kwam erg bang en afgesloten aan. In constante vluchtmodus. Ik wilde zelfs niet naar de persoon kijken die gewoon mijn box wilde schoonmaken. Pas na meer dan twee weken begon ik gebruik te maken van de mogelijkheden die het dierenasiel personeel bood zodat ik me kon ontspannen of losser worden, zoals (kong, likmatten, etc.). Ik denk dat als ik tegengekomen zou zijn met begrip en vooral iemand zich echt zorgen zou maken over het feit dat ik een hond ben die monotonie nodig heeft... Ik moet elk volgende activiteit of ritueel verwachten. Het beste is als ik terecht kom in een huis waar geen kleine kinderen zijn om me ongemakkelijk te maken. Ik heb een ervaren of open gezin nodig dat bereid is adviezen en suggesties op te volgen. Gemotiveerd om te werken om mij te helpen. Ik heb actuele vaccinatie, ontworming. Ik ben microgechipt en ook castratie.
Origineel lezen (pl)
Dzień dobry, mam na imię Pimpek. Jestem małym psem, urodziłem się w styczni8u 2018 roku. W schronisku po raz pierwszy zamieszkałem 4 lipca 2018 roku, zostałem przyprowadzony przez znajomych mojej pierwszej właścicielki, która chciała mnie porzucić. Nie należałem do psów, które na widok człowieka biegną w ich ramiona. Nie zachęcałem do nawiązywania ze mną bliższych relacji, swoim nerwowym szczekaniem próbowałem zatuszować jak bardzo boję się krzywdy ze strony potencjalnych zainteresowanych. Mimo moich braków socjalnych i oczu pełnych wątpliwości znalazła się rodzina, która zdecydowała się odmienić moje życie. Byłem bardzo szczęśliwym psem, miałem wybiegi jakie potrzebowałem. Spacery przeróżne, bieganie za patyczkami, zabawkami. W domu zamieniałem się w strażnika, który strzegł kto wchodzi do naszego domu a kto z niego wychodzi. Rzadko miewaliśmy gości… Byliśmy szczęśliwą rodzinką w naszym komplecie. Jednak z chwilą gdy pojawił się nowy członek wiele rzeczy się zmieniło a w zasadzie całe moje dotychczasowe życie. Moi właściciele mieli zdecydowanie mniej czasu dla mnie, skrócone spacery, mniej urozmaicone niż dotychczas.Zainteresowanie mną i moimi potrzebami zostało zredukowane do minimum. Zaczęły się komplikacje pod względem mojego zachowania. Zacząłem się frustrować co rzutowało na relację z dzieckiem, które było w trakcie rozwoju. Moi opiekunowie zwrócili się do schroniska z jednej strony chcąc w zasadzie mnie oddać, jednak otrzymali poradę oraz zalecenia aby sytuacja w domu mogła się zmienić. Po czterech miesiącach okazało się, że jedyne co zostało zastosowane to klatka kenelowa i leki, które nie spowodowały żadnej zmiany na lepsze. W dodatku zostały one nieodpowiednio przerwane. Ostatecznie wróciłem do schroniska 29 grudnia 2023 roku.Trafiłem bardzo przerażony, zdystansowany. W ciągłym trybie ucieczki. Nie chciałem nawet spoglądać w stronę człowieka, który najzwyczajniej w świecie chciał posprzątać w moim boksie.Dopiero po ponad dwóch tygodniach zacząłem korzystać z możliwości, które oferują mi pracownicy schroniska abym mógł się zrelaksować lub odprężyć jak np.: (kong, mata do lizania itp.) Myślę, że gdybym spotkał się ze zrozumieniem i przede wszystkim zależało by komuś na tym aby faktycznie skupić się na tym, że jestem psem, który potrzebuje monotonii… Muszę się spodziewać każdej kolejnej czynności lub rytuału. Najlepiej gdybym trafił do domu gdzie nie ma małych dzieci aby nie wprawiały mnie w dyskomfort. Potrzebuję rodziny doświadczonej lub otwartej na sugestię i porady. Zmotywowane do pracy aby mi pomóc. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem czipowany, a także wykastrowany.
Gelist 5 maanden geleden
