Tempo di processionarie adopteren
Kruisbried · Mannelijk
Een dodelijke gevaar voor de hond, maar preventie is absoluut mogelijk. Zoals elk jaar verschijnt de processiekever, een insect uit de orde van de vlinders, dat zich in de grond verplaatst vanaf het begin van de lente tot het einde van mei in de vorm van een kruiper met irriterende haren, waardoor gevaarlijke situaties ontstaan zoals die recentelijk de speelplaats bij de school in het dorp Castion in het hoofdstedelijk gebied heeft gesloten. Het is een van de meest destructieve insecten voor bossen, in staat om grote hoeveelheden eiken en bomen van het geslacht Pinus aan te vallen en af te schilferen, maar ook fijnen, ceders, hazelnoten, eikels, beukens, linden en esdoorns te infesteren. Het is een zeer gevaarlijk insect voor vele dieren, vooral paarden en honden, die vaak hun snuit in het gras hebben om te eten of ruiken en dus onbedoeld de irriterende haren kunnen inademen of slikken die het lichaam van het insect bedekken. Als dit gebeurt, wordt de hond getroffen door plotselinge en intense speekselproductie, veroorzaakt door de ontstekingsproces in de mondholte en mogelijk ook de slokdarm en maag. Vanwege deze acute ontsteking zwelt de tong op, wat kan leiden tot de dood van het dier door verstikking. Bovendien kunnen de irriterende haartjes necrose veroorzaken, wat leidt tot het verlies van delen van de tong of, in het geval van inademing, de neus van de hond. Inname van de haartjes kan koorts, verminderde eetlust, overgeven en diarree veroorzaken, die ook bloedig kan zijn. Het enige wat moet gebeuren, is onmiddellijk een dierenarts te raadplegen, niet eerder dan proberen om de irriterende haren uit de mond van de hond te verwijderen door een grondige spoeling van de mond, waarbij u de grootste zorg moet nemen om ervoor te zorgen dat de hond niet slikken, zodat hij de haren samen met het water inneemt en de situatie erger maakt! Preventie is zeer eenvoudig: vermijd geïnfecteerde gebieden, die gemakkelijk herkenbaar zijn aanwezigheid van witte zijden nesten op de takken van sparren. Zelfs het bezoeken van deze gebieden kan gevaarlijk zijn, omdat de haren in de lucht kunnen hangen en zich kunnen ophopen op mensen en dieren die erdoorheen lopen. Hetzelfde effect wordt veroorzaakt door het verpletteren van het insect, een actie die altijd moet worden vermeden, omdat het haren verspreidt over een voldoende straal om zowel ons als de hond in gevaar te brengen. Luister naar onze gids: Het biologische cyclus van de processiekever. De volwassen processiekever is een vlinder met vleugels van 3-4 cm breed, grijs met bruine strepen, en de vrouwtjes zijn iets groter dan de mannetjes. Het leven van de vlinder is zeer kort, maximaal 1-2 dagen, tijdens welke het uit de grond komt, meestal in de maand juli, en klautert op hoge bomen waar het paren. Na het paren vliegen de vrouwtjes op zoek naar een geschikt plant voor eitjes. Elke vrouw legt een cluster van ongeveer 300 eitjes die vastzitten aan een boom, en na ten minste vier weken kruipen de rupsen uit, levend in groepjes en verplaatsen zich van tak naar tak, bouwende tijdelijke nesten tot rond oktober wanneer ze een zijden nest vormen waarin ze de winter doorbrengen. Hun activiteit neemt weer op in de lente, en tegen eind mei verplaatsen ze zich naar een geschikt plekje om het cocon te spinneren, daarna graven ze zich in de grond op een diepte van ongeveer 15 cm. De puppe fase duurt ongeveer een maand, maar kan jaren duren. Zodra het insect volwassen is en de metamorfose is voltooid, verschijnt het in de maand juli uit het cocon en begint het cyclus opnieuw. (van www.processionaria.it)
Origineel lezen (it)
Un pericolo anche mortale per il cane, ma la prevenzione è assolutamente possibile. Come ogni anno, fa la sua apparizione la processionaria, un insetto dell'ordine dei lepidotteri che dall'inizio della primavera e fino alla fine di maggio si muove nel terreno nella forma di bruco munito di peli urticanti, generando anche situazioni di pericolo come quella che, in questi giorni, ha fatto chiudere l'area giochi vicino alla scuola della frazione di Castion nel comune capoluogo. E' uno degli insetti più distruttivi per i boschi, capace di attaccare e spogliare grandi quantità di querce e di alberi del genere Pinus , ma di infestare anche larici, cedri, noccioli, castagni, faggi, carpini e betulle. E' un insetto pericolosissimo per molti animali e soprattutto per cavalli e cani, che hanno spesso il muso nell'erba per mangiare o per fiutare e possono, quindi, inavvertitamente inalare o ingerire i peli urticanti che ricoprono il corpo dell'insetto. Se ciò accade, il cane è colpito da una improvvisa e intensa salivazione, provocata dal processo infiammatorio a carico della cavità orale ed eventualmente anche dell’esofago e dello stomaco. A seguito di questa acuta infiammazione, la lingua subisce un ingrossamento che può anche portare alla morte per soffocamento dell'animale. Non solo, ma i peli urticanti possono provocare anche processi di necrosi con conseguente perdita di porzioni di lingua o, nel caso di inalazione, del tartufo del cane. All'ingestione dei peli può seguire febbre, rifiuto del cibo, vomito e diarrea, che può anche essere emorragica. L'unica cosa da fare è rivolgersi urgentemente ad un veterinario, non prima di aver tentato di eliminare i peli urticanti dal cavo orale del cane con un abbondante lavaggio della bocca, prestando la massima attenzione per evitare che il cane deglutisca, ingerendo insieme all'acqua i peli e aggravando così la situazione! La prevenzione è molto semplice: bisogna evitare le zone infestate, che, peraltro, sono facilmente riconoscibili per la presenza di nidi setosi di colore bianco sui rami dei pini. Anche la sola frequentazione di queste zone può infatti essere pericolosa, perchè i peli si possono trovare sospesi in aria e depositarsi, quindi, su persone e animali in transito. Lo stesso effetto viene prodotto dallo schiacciamento dell'insetto, una manovra che va sempre evitata perchè provoca la dispersione di peli in un raggio sufficiente da mettere in pericolo noi e il cane. Ascolta la nostra Guida: Il ciclo biologico della processionaria L’adulto della processionaria è una falena con ali larghe 3-4 cm, di colore grigio con striature brune e la femmina è poco più grande del maschio. La vita della falena è molto breve, dura al massimo 1-2 giorni, durante i quali fuoriesce dal terreno, di solito durante il mese di luglio, e si arrampica sugli alberi ad alto fusto, dove si accoppia. Dopo l’accoppiamento le femmine volano alla ricerca di una pianta adatta per la deposizione delle uova. Ogni femmina depone un ammasso di circa 300 uova che viene fissato ad un albero e dalle quali dopo almeno 4 settimane nascono i bruchi, che vivono in gruppo e si spostano di ramo in ramo costruendo nuovi nidi provvisori, finchè verso ottobre formano un nido sericeo dove affronteranno l’inverno. La loro attività riprende in primavera e, verso la fine di maggio, si dirigono in un luogo adatto per tessere il bozzolo dopo di che, si interrano ad una profondità di circa 15 cm. Lo stato di crisalide dura all’incirca un mese, ma può prolungarsi anche per anni. Raggiunta la maturità e avvenuta la metamorfosi dell’insetto, durante il mese di luglio esce dal bozzolo ed il ciclo ricomincia. (da www.processionaria.it)
Gelist 4 maanden geleden
