Adoptuj PŘÍPAD KOČIČKY TUTU
Mieszaniec · Żynkie · Kociak · Wiek nieznany
Po długim czasie wracamy do smutnego i niestety nadal nierozwiązanego przypadku zaginionej i szczęśliwie znalezionego kota Tutu z 27 lipca 2022. Cześć, jestem Tutu i to moja historia. Wszystkie moje cierpienia zaczęły się na ulicy. Niektórzy złośliwi ludzie wyrzucili mnie. Byłem strach, chory i z pustym brzuchem. Ale miałem szczęście, ponieważ dobre panie z schroniska Hoštecké kočky znalazły mnie, nakarmiły, pomogły mi odzyskać siły i zaczęły szukać dla mnie nowego domu. Jednego dnia moja pani wzięła mnie. Żyłem z jednym kociątkiem i wszystko wydawało się w porządku. Ale nie było i ponownie zachorowałem. Wczoraj wieczorem wyglądałem dobrze, ale rano znaleźli mnie z ogromnym przeziębieniem, oczami pełnymi gnoju i rozdętym brzuchem. Moja pani natychmiast przywiozła mnie do weterynarza. Diagnoza była prawie wyrokiem śmierci dla mnie. Dowiedziono, że mam FIP. Chcieli mnie zaszyć natychmiast, mówiąc, że nie da się mnie wyleczyć i będę tylko cierpieć. Ale moja pani nie zostawiła mnie tam. Zabrała mnie do domu i zaczęła szukać sposobów, by mi pomóc. Na koniec znaleziono lekarstwo, a my natychmiast poszliśmy do dobrej panienki, która pokazała mojej pani wszystko potrzebne. Po kilku dniach lekarstwo zaczęło działać. Czułem się lepiej i nawet dobrze jadłem, grałem i przytulałem się. Ale to trwało tylko kilka dni ponownie. Następnie moja kondycja pogorszyła się ponownie. Mialem gorączkę i musiałem być pod infuzją. Niestety, okazało się to Wielkanoc i żaden z lekarzy nie był dostępny. Na szczęście jedna weterynarka znalazła czas i przyszła, by mnie hospitalizować. To miało miejsce kilkukrotnie podczas mojego leczenia. Zawsze opiekowali się mną, szedłem do pani lekarki, a w końcu po 90 dniach leczenia odzyskałem siły. Pani lekarka pochwaliła mnie, mówiąc, że jestem walką i że wygląda na to, że będzie dobrze. Niestety w tym czasie moja pani nie mogła mnie operować. Dostałam FIP, gdy byłam zbyt mała, aby to zrobić, a po leczeniu znów nie było możliwe, więc choroba się nie powtórzyła. Niestety, ponieważ zawsze byłam ciekawą, biegłam między drzwiami podczas przenoszenia i straciłam się. Kiedy mieszkałam z moją mamą, nie wychodziłam na zewnątrz, więc moje eksplorowanie otoczenia nie szło bardzo dobrze. Zeszłam na ogród staruszki, która nie miała w dobrym stanie umysłowym. Ponieważ byłam uprzejma, poszłam do niej, by ją przytulić i coś dobrej, a ona mnie złapała i zabrala do siebie. Postawiła mnie w skrzynce i zostawiła tam. Nie mogłam nawet usiąść ani biegać. Leżałam więc w błocie, kleszcze ugryzały moją sierść, wszędzie było ciemno i było nierealny zapach. Trzymała mnie razem z innymi kociętami.
Czytaj oryginał (cs)
Po delší době se vracíme k smutnému a bohužel zatím nedořešenému případu ztracené a naštěstí nalezené kočičky Tutu z 27.7.2022. Ahoj, já jsem Tutu a tohle je můj příběh. Všechno mé trápení začalo na ulici. Vyhodili mě nějací zlí lidé. Byla jsem vyděšená, nemocná a s hladovým bříškem. Měla jsem ale štěstí, protože mě našly hodné paní z útulku Hoštecké kočky a nakrmily mě, pomohly mi se vyléčit a začaly mi hledat nový domov. Jednoho dne si mě vzala moje lidská maminka. Bydlela jsem s jedním kocourkem a vše se zdálo, že bude v pořádku. Jenže to tak nebylo a opět jsem onemocněla. Večer jsem ještě vypadala v pořádku, ale ráno mě našli s obrovskou rýmou, s očičkama plnýma hnisu a nafouklým bříškem. Maminka mě hned vzala na veterinu. Diagnóza pro mě byla málem rozsudkem smrti. Zjistili, že mám FIP. Chtěli mě hned uspat, že prý už se nemůžu vyléčit a že bych jen trpěla. Jenže moje maminka mě tam nenechala. Vzala si mě domů a začala hledat, jak mi pomoci. Nakonec se lék našel a ihned jsme jeli k jedné hodné paní, která mamince ukázala vše potřebné. Po pár dnech začaly léky působit. Udělalo se mi lépe a už jsem i hezky jedla, hrála si, mazlila se. Jenže to vydrželo zase jen pár dní. Pak se mi opět přitížilo. Měla jsem horečku a musela jsem na kapačky. Jenže byly zrovna Velikonoce a nikdo z doktorů neordinoval. Naštěstí se jedna paní veterinářka uvolila a přijela, aby mě hospitalizovala. Takhle to během mé léčby proběhlo ještě několikrát. Pořád mě hlídali, jezdila jsem k paní doktorce a nakonec, po 90 dnech léčby jsem se uzdravila. Paní doktorka mě chválila, že jsem bojovnice a že to vypadá, že už budu v pořádku. Bohužel mě tou dobou maminka nemohla vzít na kastraci. FIP jsem dostala, když jsem byla ještě moc maličká na to, abych jí podstoupila a po léčbě to opět nešlo, aby se mi nemoc nevrátila. Bohužel, jak jsem byla vždycky zvídavá kočička, tak jsem při stěhování proběhla mezi dveřmi a ztratila jsem se. Když jsem bydlela u maminky, tak jsem ven nechodila a proto můj průzkum okolí nedopadl moc dobře. Zatoulala jsem se na zahradu jedné staré paní, která ale nebyla psychicky vůbec v pořádku. Protože jsem mazlivá kočička, tak jsem za ní přišla pro pohlazení a něco dobrého a ona mě chytila a vzala k sobě domů. Zavřela mě do krabice a tam mě nechala. Nemohla jsem si ani sednout, ani se proběhnout. Tak jsem jen ležela ve špíně, kousaly mě blechy do kožíšku, všude byla tma a neuvěřitelný zápach. Takhle mě tam držela spolu ještě s dalšími kočičkami.
Zarejestrowane 2 miesiące temu
