PŘÍPAD KOČIČKY TUTU adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk · Kittje · Leeftijd onbekend
Na een lange tijd zijn we terug bij het verdrietige en helaas nog steeds onopgeloste geval van de verloren en gelukkig gevonden kat Tutu van 27 juli 2022. Hallo, ik ben Tutu en dit is mijn verhaal. Al mijn lijden begon op straat. Sommige slechte mensen gooide me weg. Ik was bang, ziek en met een lege maag. Maar ik had geluk want aardige vrouwen van de Hoštecké kočky-pleegplaats vonden me, gaven me te eten, hielpen me herstellen en begonnen met het zoeken naar een nieuw huis voor me. Op een dag nam mijn mens mam me mee. Ik woonde met één kitten en alles leek in orde. Maar het was niet en ik werd weer ziek. ’s Avonds zag ik er goed uit, maar ’s ochtends vonden ze me met een grote verkoudheid, ogen vol pus en een opgezwollen buik. Mijn moeder nam me direct mee naar de dierenarts. De diagnose was bijna een doodvonnis voor me. Ze ontdekten dat ik FIP had. Ze wilden me meteen laten inslapen, zeggend dat ik niet kon genezen en ik alleen zou lijden. Maar mijn moeder liet me niet daar. Ze nam me mee naar huis en begon te zoeken naar manieren om me te helpen. Uiteindelijk werd er medicatie gevonden en gingen we direct naar een aardige vrouw die mijn moeder alles nodig had liet zien. Na een paar dagen begon de medicatie te werken. Ik voelde me beter en at zelfs goed, speelde en kroelde. Maar dit duurde weer slechts enkele dagen. Daarna verslechterde mijn toestand weer. Ik had koorts en moest infusies krijgen. Maar het bleek Pasen te zijn en geen enkele arts beschikbaar. Gelukkig maakte een dierenartsvrouw tijd en kwam om me te laten opnemen. Dit gebeurde nog verschillende keren tijdens mijn behandeling. Ze keken altijd over me, ik ging naar de dame-dokter en uiteindelijk, na 90 dagen behandeling, herstelde ik. De dokter prijste me, zeggend dat ik een strijder was en dat het leek alsof ik goed zou worden. Helaas kon mijn moeder me op dat moment niet laten castreren. Ik kreeg FIP toen ik te jong was om het te ondergaan, en na de behandeling was het ook weer niet mogelijk, zodat de ziekte niet terugkwam. Helaas, omdat ik altijd nieuwsgierig was, rende ik tussen de deuren door tijdens het verhuizen en raakte ik verdwaald. Toen ik bij mijn moeder woonde, ging ik niet buiten en dus was mijn verkenningsactie van de omgeving niet erg goed. Ik liep op het terrein van een oude vrouw die helemaal niet mentaal in goede conditie was. Omdat ik liefdevol was, kwam ik bij haar om gekrabbeld te worden en iets goeds, en ze pakte me en nam me mee naar huis. Ze deed me in een doos en liet me daar. Ik kon niet eens zitten of rondrennen. Dus lag ik gewoon in de modder, vlooien beetten in mijn vacht, alles was donker en er was een ongelofelijke geur. Ze hield me daar samen met andere kittens.
Origineel lezen (cs)
Po delší době se vracíme k smutnému a bohužel zatím nedořešenému případu ztracené a naštěstí nalezené kočičky Tutu z 27.7.2022. Ahoj, já jsem Tutu a tohle je můj příběh. Všechno mé trápení začalo na ulici. Vyhodili mě nějací zlí lidé. Byla jsem vyděšená, nemocná a s hladovým bříškem. Měla jsem ale štěstí, protože mě našly hodné paní z útulku Hoštecké kočky a nakrmily mě, pomohly mi se vyléčit a začaly mi hledat nový domov. Jednoho dne si mě vzala moje lidská maminka. Bydlela jsem s jedním kocourkem a vše se zdálo, že bude v pořádku. Jenže to tak nebylo a opět jsem onemocněla. Večer jsem ještě vypadala v pořádku, ale ráno mě našli s obrovskou rýmou, s očičkama plnýma hnisu a nafouklým bříškem. Maminka mě hned vzala na veterinu. Diagnóza pro mě byla málem rozsudkem smrti. Zjistili, že mám FIP. Chtěli mě hned uspat, že prý už se nemůžu vyléčit a že bych jen trpěla. Jenže moje maminka mě tam nenechala. Vzala si mě domů a začala hledat, jak mi pomoci. Nakonec se lék našel a ihned jsme jeli k jedné hodné paní, která mamince ukázala vše potřebné. Po pár dnech začaly léky působit. Udělalo se mi lépe a už jsem i hezky jedla, hrála si, mazlila se. Jenže to vydrželo zase jen pár dní. Pak se mi opět přitížilo. Měla jsem horečku a musela jsem na kapačky. Jenže byly zrovna Velikonoce a nikdo z doktorů neordinoval. Naštěstí se jedna paní veterinářka uvolila a přijela, aby mě hospitalizovala. Takhle to během mé léčby proběhlo ještě několikrát. Pořád mě hlídali, jezdila jsem k paní doktorce a nakonec, po 90 dnech léčby jsem se uzdravila. Paní doktorka mě chválila, že jsem bojovnice a že to vypadá, že už budu v pořádku. Bohužel mě tou dobou maminka nemohla vzít na kastraci. FIP jsem dostala, když jsem byla ještě moc maličká na to, abych jí podstoupila a po léčbě to opět nešlo, aby se mi nemoc nevrátila. Bohužel, jak jsem byla vždycky zvídavá kočička, tak jsem při stěhování proběhla mezi dveřmi a ztratila jsem se. Když jsem bydlela u maminky, tak jsem ven nechodila a proto můj průzkum okolí nedopadl moc dobře. Zatoulala jsem se na zahradu jedné staré paní, která ale nebyla psychicky vůbec v pořádku. Protože jsem mazlivá kočička, tak jsem za ní přišla pro pohlazení a něco dobrého a ona mě chytila a vzala k sobě domů. Zavřela mě do krabice a tam mě nechala. Nemohla jsem si ani sednout, ani se proběhnout. Tak jsem jen ležela ve špíně, kousaly mě blechy do kožíšku, všude byla tma a neuvěřitelný zápach. Takhle mě tam držela spolu ještě s dalšími kočičkami.
Gelist 2 maanden geleden
