Adoptuj Quando l’
Mieszaniec · Nieznane
Pies nie wie, kiedy przestać pić wodę z rzeki lub morza. Gdy temperatura rośnie, pływają długo w oceanie, jeziorze lub rzece i strumieniu, gdzie zachęca się je do pływania i łapania patyków i piłek. Problem polega na tym, że pies nie wie, kiedy przestać pić (normalne zapotrzebowanie wynosi 40-80 mililitrów wody na kilogram masy ciała dziennie). Jeśli dużo pije podczas pływania lub "ssa" fale lub chwyta przedmiot do schwytania, wówczas problemy mogą stać się bardzo poważne. Jeśli pies spożyje zbyt dużo słonej wody, może rozwinąć się u niego zaburzenie elektrolitowe charakteryzujące się nadmierną zawartością sodu we krwi: hipernatremię (lub hipernatremia), której pierwszymi objawami są nudności i wymioty, ale które mogą szybko przekształcić się w trudności w oddychaniu, zapaść, utratę przytomności, drgawki, krwotoki mózgowe, niedokrwienie, śpiączkę i śmierć. Najpierw należy spróbować zmusić psa do picia świeżej wody, aby obniżyć stężenie sodu, ale należy jak najszybciej zasięgnąć porady lekarza weterynarii. Hiponatremia (lub hiposodemia) występuje, gdy poziom sodu we krwi psa spada poniżej 140 mEq/l: może być spowodowana nadmiernym spożyciem świeżej wody, która powoduje, w rzeczywistości, nadmierne obniżenie stężenia sodu we krwi zwierzęcia. Objawy to również skrajne osłabienie, apatia, utrata apetytu, nudności i wymioty, a później drgawki i śpiączka. Przywrócenie normalnego stężenia sodu we krwi jest wyłącznym zadaniem lekarza weterynarii, ponieważ jest to delikatna operacja, którą należy przeprowadzić stopniowo i kompetentnie. W rzeczywistości może być wiele przyczyn hiponatremii (w tym określone choroby, znaczne biegunki, udar cieplny itp.), ale jeśli spożycie wody je powoduje, najbardziej zagrożone są małe rasy (które, właśnie ze względu na swój rozmiar, ulegają szybszym zmianom w stężeniu sodu), ale jest jasne, że każdy pies jest narażony na niebezpieczeństwo, które można łatwo uniknąć, ograniczając pobyt psa w wodzie, słodkiej lub słonej. Specjalna karta w sekcji "pies w społeczeństwie" Apaca Guides (również w formacie audio) zawiera wiele innych przydatnych informacji na temat rzeczy do zrobienia i wiedzieć, gdy pies jest w miejscach z wodą.
Czytaj oryginał (it)
Il problema è che il cane non sa quando è ora di smettere di ingurgitare l'acqua del fiume o del mare. Quando la temperatura sale arrivano puntualmente anche i bagni in mare o al lago o nei fiumi e torrenti, con cani stimolati a nuotare e a riportare legnetti e palline. Il problema è che il cane non è in grado di capire quando è ora di smettere di ingurgitare acqua (il fabbisogno normale è di 40-80 millilitri di acqua per chilo di peso corporeo al giorno) e se accade che sia troppa quella che beve mentre nuota o “morde” le onde o afferra l'oggetto da riportare allora i problemi possono diventare davvero molto seri. Se il cane ingurgita troppa acqua salata può incorrere in un disturbo elettrolitico caratterizzato in una eccessiva concentrazione di sodio nel sangue: è l'ipersodiemia (o ipernatriemia), i cui primi sintomi sono nausea e vomito, ma che può rapidamente evolvere in difficoltà respiratorie, collasso, perdita di coscienza, convulsioni, emorragie cerebrali, ischemie, coma e morte. La prima cosa da fare è cercare di far bere dell'acqua dolce al cane per abbassare la concentrazione di sodio, ma il ricorso alle cure veterinarie è la scelta da fare quanto prima. Si parla invece di iponatriemia (o iposodiemia) quando i valori ematici di sodio scendono nel cane al di sotto dei 140 mEq/l: a provocarla può essere un esagerato apporto di acqua dolce che provoca, appunto, un abbassamento eccessivo della concentrazione di sodio nel sangue dell'animale. I sintomi sono, anche in questo caso, debolezza estrema, apatia, inappetenza, nausea e vomito e, successivamente, convulsioni e coma. Cercare di ripristinare i valori normali di sodio nel sangue è compito esclusivo del veterinario, perchè è un'operazione delicata che va condotta con gradualità e competenza. In realtà, le cause dell'ipernatriemia, così come dell'iponatriemia possono essere molte (tra cui patologie specifiche, diarree importanti, colpi di calore ecc.), ma se a provocarle è l'ingestione d'acqua allora i cani più a rischio sono quelli di piccola taglia (che proprio in ragione della dimensione subiscono più rapidamente le alterazioni nella concentrazione di sodio), ma è evidente che ogni cane è esposto al pericolo, che peraltro può essere facilmente evitato limitando la permanenza del cane in acqua, dolce o salata che sia. Una scheda specifica nella sezione “il cane nella società” delle Guide di Apaca (anche in formato audio) raccoglie molte altre utili informazioni sulle cose da fare e da sapere quando il cane si trova nei luoghi d'acqua.
Zarejestrowane wczoraj
