Quando l’ adopteren
Kruisbried · Onbekend
Een hond kan niet bepalen wanneer hij moet stoppen met drinken uit een rivier of zee. Wanneer de temperatuur stijgt, zwemmen ze lange baantjes in de oceaan, meer, rivieren en beekjes, waar ze aangemoedigd worden om te zwemmen en stokken en ballen op te halen. Het probleem is dat de hond niet kan begrijpen wanneer het tijd is om te stoppen met drinken (de normale vereiste is 40-80 milliliter water per kilogram lichaamsgewicht per dag). Als hij te veel drinkt tijdens het zwemmen of "bijt" golven of een voorwerp vastgrijpt om op te halen, dan kunnen de problemen zeer ernstig worden. Als een hond te veel zoutwater binnenkrijgt, kan dit leiden tot een elektrolytstoornis gekenmerkt door een overmaat aan natrium in het bloed: hypernatremie (of hypernatriëmie), waarvan de eerste symptomen misselijkheid en braken zijn, maar die snel kunnen evolueren naar ademhalingsproblemen, collaps, bewustzijnsverlies, convulsies, hersenbloedingen, ischemie, coma en overlijden. De eerste stap is proberen om de hond vers water te laten drinken om de natriumconcentratie te verlagen, maar er moet zo snel mogelijk veterinaire hulp worden gezocht. Hyponatriëmie (of hyponatremie) treedt op wanneer het bloednatriumgehalte van een hond onder 140 mEq/l daalt: dit kan worden veroorzaakt door een overmatige inname van vers water die in feite leidt tot een overmatig verlagen van de natriumconcentratie in het bloed van het dier. Symptomen zijn ook extreme zwakte, apathie, verlies van eetlust, misselijkheid en braken, en later convulsies en coma. Het herstellen van normale natriumniveaus in het bloed is de exclusieve taak van een dierenarts, aangezien dit een delicate operatie is die geleidelijk en vakkundig moet worden uitgevoerd. In werkelijkheid kunnen er veel oorzaken zijn voor hyponatriëmie (inclusief specifieke ziekten, significante diarree, hitteberoerte, enz.), maar als waterinname deze veroorzaakt, lopen kleine rassen het meeste risico (die juist vanwege hun grootte snelle veranderingen in natriumconcentratie ondergaan), maar het is duidelijk dat elke hond wordt blootgesteld aan gevaar, wat gemakkelijk kan worden vermeden door de tijd van de hond in het water te beperken, zoet of zout. Een specifiek blad in de sectie "de hond in de samenleving" van Apaca Guides (ook in audioformaat) verzamelt veel andere nuttige informatie over dingen om te doen en te weten wanneer een hond zich in plaatsen met water bevindt.
Origineel lezen (it)
Il problema è che il cane non sa quando è ora di smettere di ingurgitare l'acqua del fiume o del mare. Quando la temperatura sale arrivano puntualmente anche i bagni in mare o al lago o nei fiumi e torrenti, con cani stimolati a nuotare e a riportare legnetti e palline. Il problema è che il cane non è in grado di capire quando è ora di smettere di ingurgitare acqua (il fabbisogno normale è di 40-80 millilitri di acqua per chilo di peso corporeo al giorno) e se accade che sia troppa quella che beve mentre nuota o “morde” le onde o afferra l'oggetto da riportare allora i problemi possono diventare davvero molto seri. Se il cane ingurgita troppa acqua salata può incorrere in un disturbo elettrolitico caratterizzato in una eccessiva concentrazione di sodio nel sangue: è l'ipersodiemia (o ipernatriemia), i cui primi sintomi sono nausea e vomito, ma che può rapidamente evolvere in difficoltà respiratorie, collasso, perdita di coscienza, convulsioni, emorragie cerebrali, ischemie, coma e morte. La prima cosa da fare è cercare di far bere dell'acqua dolce al cane per abbassare la concentrazione di sodio, ma il ricorso alle cure veterinarie è la scelta da fare quanto prima. Si parla invece di iponatriemia (o iposodiemia) quando i valori ematici di sodio scendono nel cane al di sotto dei 140 mEq/l: a provocarla può essere un esagerato apporto di acqua dolce che provoca, appunto, un abbassamento eccessivo della concentrazione di sodio nel sangue dell'animale. I sintomi sono, anche in questo caso, debolezza estrema, apatia, inappetenza, nausea e vomito e, successivamente, convulsioni e coma. Cercare di ripristinare i valori normali di sodio nel sangue è compito esclusivo del veterinario, perchè è un'operazione delicata che va condotta con gradualità e competenza. In realtà, le cause dell'ipernatriemia, così come dell'iponatriemia possono essere molte (tra cui patologie specifiche, diarree importanti, colpi di calore ecc.), ma se a provocarle è l'ingestione d'acqua allora i cani più a rischio sono quelli di piccola taglia (che proprio in ragione della dimensione subiscono più rapidamente le alterazioni nella concentrazione di sodio), ma è evidente che ogni cane è esposto al pericolo, che peraltro può essere facilmente evitato limitando la permanenza del cane in acqua, dolce o salata che sia. Una scheda specifica nella sezione “il cane nella società” delle Guide di Apaca (anche in formato audio) raccoglie molte altre utili informazioni sulle cose da fare e da sapere quando il cane si trova nei luoghi d'acqua.
Gelist gisteren
