Υιοθετήστε τον/την Quando l’
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Ένα σκυλί δεν μπορεί να καταλάβει πότε να σταματήσει να πίνει νερό από μια λίμνη ή μια θάλασσα. Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, κάνει μεγάλες βουτιές στη θάλασσα, σε λίμνη ή σε ποτάμια και ρυάκια, όπου ενθαρρύνονται να κολυμπήσουν και να πιάσουν ξυλάκια και μπάλες. Το πρόβλημα είναι ότι το σκυλί δεν μπορεί να καταλάβει πότε είναι ώρα να σταματήσει να πίνει (το κανονικό ποσό είναι 40-80 χιλιοστόλιτρα νερού ανά κιλό σωματικού βάρους την ημέρα). Αν πιει πολύ ενώ κολυμπάει ή "τσιμπάει" κύματα ή αρπάζει κάτι για να το φέρει, τότε τα προβλήματα μπορεί να γίνουν πολύ σοβαρά. Αν ένα σκυλί καταπιεί πολύ αλμυρό νερό, μπορεί να αναπτύξει μια ηλεκτρολυτική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από υπερβολικό νάτριο στο αίμα: υπερασβεστιαιμία (ή υπερνατριαιμία), τα πρώτα συμπτώματα της οποίας είναι ναυτία και έμετος, αλλά που μπορεί γρήγορα να εξελιχθούν σε αναπνευστικά προβλήματα, κατάρρευση, απώλεια συνείδησης, σπασμούς, εγκεφαλικές αιμορραγίες, ισχαιμία, κώμα και θάνατο. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε το σκυλί να πιει φρέσκο νερό για να μειώσει τη συγκέντρωση νατρίου, αλλά η κτηνιατρική περίθαλψη πρέπει να ζητηθεί το συντομότερο δυνατό. Η υπονατριαιμία (ή υπονατριαιμία) συμβαίνει όταν τα επίπεδα νατρίου στο αίμα ενός σκύλου πέσουν κάτω από 140 mEq/l: μπορεί να προκληθεί από υπερβολική πρόσληψη γλυκού νερού που προκαλεί, στην πραγματικότητα, υπερβολική μείωση της συγκέντρωσης νατρίου στο αίμα του ζώου. Τα συμπτώματα είναι επίσης ακραία αδυναμία, απάθεια, απώλεια όρεξης, ναυτία και έμετος και αργότερα σπασμοί και κώμα. Η αποκατάσταση των κανονικών επιπέδων νατρίου στο αίμα είναι αποκλειστική δουλειά ενός κτηνιάτρου, καθώς είναι μια λεπτή διαδικασία που πρέπει να διεξαχθεί σταδιακά και με επιδεξιότητα. Στην πραγματικότητα, μπορεί να υπάρχουν πολλές αιτίες υπονατριαιμίας (συμπεριλαμβανομένων συγκεκριμένων ασθενειών, σοβαρής διάρροιας, θερμοπληξίας κ.λπ.), αλλά αν η πρόσληψη νερού τις προκαλεί, οι σκύλοι που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο είναι οι μικρές
Διάβασε αρχικό (it)
Il problema è che il cane non sa quando è ora di smettere di ingurgitare l'acqua del fiume o del mare. Quando la temperatura sale arrivano puntualmente anche i bagni in mare o al lago o nei fiumi e torrenti, con cani stimolati a nuotare e a riportare legnetti e palline. Il problema è che il cane non è in grado di capire quando è ora di smettere di ingurgitare acqua (il fabbisogno normale è di 40-80 millilitri di acqua per chilo di peso corporeo al giorno) e se accade che sia troppa quella che beve mentre nuota o “morde” le onde o afferra l'oggetto da riportare allora i problemi possono diventare davvero molto seri. Se il cane ingurgita troppa acqua salata può incorrere in un disturbo elettrolitico caratterizzato in una eccessiva concentrazione di sodio nel sangue: è l'ipersodiemia (o ipernatriemia), i cui primi sintomi sono nausea e vomito, ma che può rapidamente evolvere in difficoltà respiratorie, collasso, perdita di coscienza, convulsioni, emorragie cerebrali, ischemie, coma e morte. La prima cosa da fare è cercare di far bere dell'acqua dolce al cane per abbassare la concentrazione di sodio, ma il ricorso alle cure veterinarie è la scelta da fare quanto prima. Si parla invece di iponatriemia (o iposodiemia) quando i valori ematici di sodio scendono nel cane al di sotto dei 140 mEq/l: a provocarla può essere un esagerato apporto di acqua dolce che provoca, appunto, un abbassamento eccessivo della concentrazione di sodio nel sangue dell'animale. I sintomi sono, anche in questo caso, debolezza estrema, apatia, inappetenza, nausea e vomito e, successivamente, convulsioni e coma. Cercare di ripristinare i valori normali di sodio nel sangue è compito esclusivo del veterinario, perchè è un'operazione delicata che va condotta con gradualità e competenza. In realtà, le cause dell'ipernatriemia, così come dell'iponatriemia possono essere molte (tra cui patologie specifiche, diarree importanti, colpi di calore ecc.), ma se a provocarle è l'ingestione d'acqua allora i cani più a rischio sono quelli di piccola taglia (che proprio in ragione della dimensione subiscono più rapidamente le alterazioni nella concentrazione di sodio), ma è evidente che ogni cane è esposto al pericolo, che peraltro può essere facilmente evitato limitando la permanenza del cane in acqua, dolce o salata che sia. Una scheda specifica nella sezione “il cane nella società” delle Guide di Apaca (anche in formato audio) raccoglie molte altre utili informazioni sulle cose da fare e da sapere quando il cane si trova nei luoghi d'acqua.
Καταχωρημένα χθες
